Η τριλογία του "A Dark Poem" είναι μια μεγάλη επιστροφή για όσα ξέραμε, αγαπήσαμε αλλά και θα θέλαμε να δούμε περαιτέρω από τους σπουδαίους Green Carnation. Το δεύτερο μέρος με τίτλο "Sanguis", δείχνει τους δεσμούς αίματος, και πόσο ανίσχυροι μπορεί να είναι πολλές φορές. Με το άλμπουμ να είναι ήδη προ των πυλών, η φωνή της μπάντας, ο πληθωρικός Kjetil Nordhus, μας δίνει μια γεύση, μιλώντας στο Metal View, σε μια κουβέντα όλο ζεστασιά, σαν αυτή της μελαγχολικής μουσικής τους, παρά τα χιονισμένα δάση της Νορβηγικής φύσης, που υπήρχαν στο background.
-Μετά την κυκλοφορία του Leaves of Yesteryear, πιστεύεις ότι κάποια πράγματα άλλαξαν στο συγκρότημα; Δηλαδή, θέλατε να εξερευνήσετε νέα πράγματα και να εξελίξετε περισσότερο τον ήχο σας;
Στην πραγματικότητα, είχαμε ήδη αποφασίσει να κάνουμε την τριλογία από το 2018. Οπότε το Leaves of Yesteryear δημιουργήθηκε αφού είχαμε ήδη ξεκινήσει να δουλεύουμε πάνω στην τριλογία. Δεν ήταν δηλαδή ότι το άλμπουμ αυτό αποτέλεσε μια νέα αρχή, ίσως ήταν περισσότερο μια στάση καθ’ οδόν προς κάτι άλλο. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι τόσο στην τριλογία όσο και στο Leaves of Yesteryear μπορείς εύκολα να αναγνωρίσεις ποιο συγκρότημα παίζει. Νομίζω ότι είμαστε μια μπάντα που αναγνωρίζεται εύκολα στον ήχο της. Φυσικά, δουλεύοντας πάνω σε μια τριλογία, υπάρχουν και διαφορετικά πράγματα που πρέπει να λάβεις υπόψη. Δεν ξέρω αν άκουσες το single που κυκλοφορήσαμε μετά το Leaves of Yesteryear, το The World Without a View. Νομίζω ότι δείχνει και την κατεύθυνση: είναι πιο επιθετικό και πιο «βαρύ» από τα τραγούδια του άλμπουμ. Και αυτή την εξέλιξη τη συνεχίσαμε μέσα στην τριλογία έπειτα. Ήδη από τα δύο πρώτα άλμπουμ της τριλογίας κάνουμε πράγματα όπως το να έχει τραγουδήσει ο Kjetil Drutle σε ένα κομμάτι του πρώτου άλμπουμ, μέχρι και ένα τραγούδι στο δεύτερο που είναι εντελώς «γυμνό», μόνο με μία κιθάρα και μία φωνή — με τον μπασίστα μας, τον Sten Roger στα φωνητικά στο Loneliness Untold. Όταν έχεις τόσο πολύ υλικό να κυκλοφορήσεις, πρέπει να διευρύνεις λίγο τα όρια. Οπότε, γράφοντας για την τριλογία, και αναγκαστήκαμε και θέλαμε να το κάνουμε αυτό. Νομίζω ότι κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα.
-Ναι, φυσικά. Και μουσικά φαίνεται ότι σας αρέσει να εξελίσσεστε. Πάντα όμως καταλαβαίνουμε ποια μπάντα βρίσκεται πίσω από τον ήχο. Έχετε πολύ κλασικά στοιχεία. Ακόμα και σε αυτό το άλμπουμ υπάρχουν κάποια death growls από τα παλιά, έστω και σε μικρές λεπτομέρειες. Είναι δύσκολο να εξερευνάτε νέους δρόμους κρατώντας την κλασική ταυτότητα των Green Carnation;
Νομίζω ότι έχουμε έναν ήχο που θα ήταν αναγνωρίσιμος όποια κατεύθυνση κι αν ακολουθούσαμε. Ακόμα και στο Acoustic Verses μπορείς να καταλάβεις ποια μπάντα είναι, παρόλο που η ενορχήστρωση και ο ήχος είναι εντελώς διαφορετικά από πριν. Πιστεύω ότι τα μέλη της μπάντας έχουν το δικό τους στυλ. Ο Tchort έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να παίζει κιθάρα. Νομίζω ότι μπορώ να αναγνωρίσω τον Sten Roger στο μπάσο ακόμα κι αν δεν είναι δική μας η μπάντα. Και φυσικά υπάρχει ο Bjørn, ο lead κιθαρίστας, που είναι πολύ σημαντικός για την ατμόσφαιρα — κάτι που πολλοί συνδέουν με τον ήχο των Green Carnation. Και φυσικά, και η δική μου φωνή είναι αναγνωρίσιμη. Οπότε πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά διαφορετικά πράγματα και πάλι ο κόσμος θα καταλάβαινε ότι είμαστε εμείς.
-Όσον αφορά την τριλογία, πώς αποφασίσατε να κάνετε κάτι τέτοιο έστω κι αν κυκλοφόρησε αργότερα;
Η ιδέα γεννήθηκε αμέσως μετά το Light Of Day, Day Of Darkness, τόσο πριν, γιατί τότε είχαμε κυκλοφορήσει ένα τραγούδι διάρκειας μίας ώρας. Και το ερώτημα ήταν: πώς συνεχίζεις μετά από αυτό; Θυμάμαι ότι είχαμε συζητήσει ήδη από το 2002 να κάνουμε ένα διπλό ή τριπλό άλμπουμ, είχε ψιλοανακοινωθεί κιόλας, αλλά τελικά πήγαμε σε άλλη κατεύθυνση — και μάλλον καλά κάναμε, γιατί δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε τότε να το υλοποιήσουμε. Όταν επανενωθήκαμε το 2016-2017 και αποφασίσαμε να γράψουμε νέα μουσική, η ιδέα της τριλογίας επανήλθε. Και ουσιαστικά εγώ και ο Stein συμφωνήσαμε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Είπαμε όμως πρώτα να κάνουμε ένα άλμπουμ για να δείξουμε ότι υπάρχουμε ακόμα. Εκείνο κυκλοφόρησε το 2020. Επίσης, επανακυκλοφορήσαμε το Acoustic Verses το 2022 για να μας θυμηθεί ο κόσμος. Δεν ξέρω πόσες ώρες έχουμε αφιερώσει — ίσως 1000, χαχα. Στη σύνθεση, στους στίχους, στις προπαραγωγές για να γίνουν όλα ακριβώς όπως τα θέλουμε. Όχι 97% ή 98%, αλλά 100%. Και καμιά φορά το τελευταίο 2-3% παίρνει τον ίδιο χρόνο όσο πήρε όλο το υπόλοιπο τραγούδι. Μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, αποδεχτήκαμε την πρόκληση και κάναμε μια συμφωνία με τον Stein ότι δεν θα τα παρατήσουμε. Όσο χρόνο κι αν πάρει, θέλουμε να το ολοκληρώσουμε σωστά. Δεν θέλαμε να κάνουμε συμβιβασμούς που θα μας έκαναν να το μετανιώσουμε αργότερα. Και φυσικά υπάρχει και το τρίτο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει αργότερα μέσα στη χρονιά. Κοιτάζοντας πίσω τώρα, νομίζω ότι δεν θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι διαφορετικά.
-Σχετικά με τον ήχο των δύο πρώτων μερών της τριλογίας: το πρώτο είχε πιο doom και σκοτεινό χαρακτήρα. Τώρα όμως, παρότι υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, υπάρχουν και πιο άμεσα, πιο «ανεβαστικά» κομμάτια. Πώς προέκυψε αυτό;
Μετά τη σύνθεση όλων των τραγουδιών, τα βάλαμε όλα μαζί, σαν σε μια «δεξαμενή». Δεν γράφαμε ένα τραγούδι και λέγαμε «αυτό πρέπει να μπει στο πρώτο άλμπουμ». Δεν γράφτηκε πρώτα το πρώτο άλμπουμ και μετά το δεύτερο ή το τρίτο. Τα γράφαμε όλα περίπου την ίδια περίοδο. Έπειτα προσπαθήσαμε να τα οργανώσουμε ώστε να ταιριάζουν μεταξύ τους και να σχηματίζουν ένα άλμπουμ. Θέλαμε κάθε άλμπουμ να στέκεται μόνο του. Για παράδειγμα, το πρώτο άλμπουμ μπορεί να σταθεί αυτόνομα, αλλά και να συνδέεται με το δεύτερο. Προσπαθήσαμε δηλαδή να τα δούμε και ως ξεχωριστά άλμπουμ, αλλά και ως μέρος μιας τριλογίας. Θα μπορούσες να πεις ότι το πρώτο άλμπουμ είναι πιο εκρηκτικό, βαρύ, με πολλή δύναμη και ενέργεια, και πολλά πράγματα να συμβαίνουν συνεχώς. Το δεύτερο, από την άλλη, είναι πιο εσωστρεφές αλλά ευθύ. Οι στίχοι, για παράδειγμα, σε τουλάχιστον τρία τραγούδια είναι σκληροί, προσωπικοί — πολύ σκληροί, ειδικά στο πρώτο, το δεύτερο και το τελευταίο κομμάτι. Φυσικά, χρειαζόμασταν και κάποια τραγούδια για να γίνει ολοκληρωμένο άλμπουμ, οπότε υπάρχουν και άλλα κομμάτια που θα μπορούσαν ίσως να μπουν και στο πρώτο άλμπουμ. Αλλά θέλαμε το δεύτερο να είναι πιο προσωπικό και ίσως πιο σκοτεινό. Δεν ξέρω πόσο έχεις διαβάσει τους στίχους, αλλά είναι αρκετά σπαρακτικοί.
-Είναι πολύ προσωπικοί και πολύ σκοτεινοί, πράγματι...
Ναι. Γι’ αυτό κρατήσαμε κάποια από αυτά τα τραγούδια για το δεύτερο άλμπουμ. Ενώ το πρώτο ίσως «κοιτάζει» περισσότερο προς τον έξω κόσμο, το δεύτερο κοιτάζει πολύ προς τα μέσα. Θέλαμε και το δεύτερο άλμπουμ να μπορεί να ακουστεί μόνο του. Αλλά νομίζω ότι αν ακούσεις πρώτα το πρώτο και μετά το δεύτερο, ταιριάζουν πολύ καλά μεταξύ τους. Και μετά από όλη την ένταση των πρώτων κομματιών, όταν έρχεται ένα πιο ήσυχο τραγούδι, δίνει μια ανάσα στον ακροατή και σου επιτρέπει να ακούσεις πιο άμεσα τους στίχους. Μετά η ένταση ανεβαίνει ξανά, και στο τελευταίο τραγούδι όλα «καταλήγουν». Είναι κι αυτό αρκετά σκληρό κομμάτι, αλλά νομίζω ότι έχει και μια μικρή δόση ελπίδας. Μπορεί ο ήχος να μην είναι εντελώς σκοτεινός, παρότι οι στίχοι είναι βαρείς. Πιστεύω ότι καμιά φορά, όταν αφήνεις κάτι πίσω σου — δεν χρειάζεται να είναι η ίδια η ζωή — νιώθεις μια ανακούφιση, γιατί αυτό παύει να υπάρχει. Και αυτό είναι ίσως το μικρό φως στο τελευταίο κομμάτι, το Lunar Tale.
Απολύτως. Και κάνουμε κάτι παρόμοιο και στο πρώτο άλμπουμ, απλώς με λίγο διαφορετικά μέσα. Για παράδειγμα, πηγαίνουμε σε μια πολύ ακραία κατεύθυνση στο άνοιγμα της δεύτερης πλευράς του βινυλίου, αμέσως μετά από το πιο ήρεμο κομμάτι, το Me, My Enemy. Στο δεύτερο άλμπουμ απλώς το πάμε ακόμα πιο μακριά. Συμφωνώ μαζί σου.
-Από την άλλη, μέσα σε όλη αυτή τη «βαρύτητα», υπάρχει και μια πολύ προσωπική, μοναχική στιγμή στο άλμπουμ, το Loneliness Untold που μας ανέφερες και παραπάνω. Πιστεύεις ότι είναι μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές των Green Carnation;
Απολύτως. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό κομμάτι των Green Carnation, παρόλο που δεν έχουμε πολλά τόσο «γυμνά» τραγούδια. Είχαμε πολλές διαφορετικές εκδοχές του στο στούντιο. Σε κάποια demo τραγουδούσα εγώ και υπήρχαν περισσότερα όργανα. Σιγά-σιγά όμως αφαιρούσαμε στοιχεία, γιατί θέλαμε οι στίχοι και η φωνή του Sten Roger να είναι το κεντρικό σημείο. Είχαμε και μια μικρή «διαφωνία» με τον παραγωγό, που ήθελε να αφαιρούμε συνεχώς όργανα. Στο τέλος δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα — και τότε είπε «τώρα το βρήκαμε». Και νομίζω ότι όντως δούλεψε πολύ καλά στο τέλος.
-Ναι, σίγουρα. Θυμίζει λίγο το Acoustic Verses και έχει κάποια στοιχεία από τη διασκευή του Solitude που κάνατε στο Leaves of Yesteryear. Είναι πιο μινιμαλιστικό, αλλά πολύ συγκινητικό. Εν γένει είναι ένα άλμπουμ που αγαπώ πολύ, γιατί αγγίζει την ψυχή μου. Μπορεί να μην είχα δύσκολα παιδικά χρόνια, όπως θίγονται στο άλμπουμ, αλλά μεγαλώνοντας υπάρχουν άλλα πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις μόνος ή απελπισμένος. Οπότε, αυτό που θέλω να σε ρωτήσω είναι: πίσω από την ποιητικότητα και τους συμβολισμούς των στίχων σας, βλέπετε διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης ζωής να αντικατοπτρίζονται, και για τα άλλα μέλη της μπάντας;
Ναι, απολύτως. Παρόλο που ο Sten Roger έχει γράψει το 95% των στίχων, είμαστε πολύ κοντά. Είναι ένας από τους πιο στενούς μου φίλους εδώ και 30 χρόνια. Όλοι οι αγώνες που περιγράφει, είναι και δικοί μου. Για παράδειγμα, όταν η γυναίκα του είχε όγκο στον εγκέφαλο και έκανε εγχείρηση το 2017, το ζούσαμε όλοι πολύ έντονα. Και μετά εμφανίζονται στίχοι που σχετίζονται με αυτό — την αβεβαιότητα, τον φόβο για το τέλος της ζωής. Φυσικά και το νιώθεις. Από την άλλη, είναι περίεργο: όταν παίζαμε πρόσφατα στο Midwinter Prog Festival στην Ουτρέχτη, ο πληκτράς και παραγωγός μας είπε ότι είναι εντυπωσιακή η αντίθεση ανάμεσα στους σκοτεινούς στίχους μας και στο πόσο διασκεδαστικοί είμαστε σαν άνθρωποι. Είμαστε συνεχώς χαρούμενοι, γελάμε, περνάμε καλά. Αλλά οι στίχοι είναι το ακριβώς αντίθετο. Μου θυμίζει και τους My Dying Bride — η μουσική τους είναι τόσο βαριά που σε ρίχνει, αλλά οι ίδιοι είναι πολύ ευχάριστοι άνθρωποι. Ίσως είναι ένας τρόπος να «αδειάζεις» από τις ανησυχίες σου. Η μελαγχολία είναι μεγάλο μέρος της μπάντας μας, και τη βάζουμε στη μουσική μας. Και κάθε φορά που το κάνουμε, είναι σαν να καθαρίζεσαι λίγο από τα προβλήματά σου.
-Επίσης, αν δούμε την πορεία των Green Carnation — από το πρώτο άλμπουμ που ήταν αφιερωμένο στον θάνατο της κόρης του Tchort, μέχρι το δεύτερο για τη γέννηση του γιου του, και τώρα με την τριλογία — φαίνεται ότι τα προσωπικά στοιχεία πρωταγωνιστούν. Νιώθεις ότι μέσα από τη μουσική σας «εξορκίζετε» ή και «ευλογείτε» τη ζωή, τη μοίρα, την τύχη;
Ελπίζω πως ναι. Η μεγάλη μας αναγνώριση ήρθε μέσα από μια τραγική ιστορία και νομίζω ότι μείναμε σε αυτή τη θεματική. Πολλές φορές έχω συναντήσει ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη μουσική μας σαν «φάρμακο» για τη ψυχική τους κατάσταση. Δεν γράφεις μουσική σκεπτόμενος ότι θα βοηθήσεις κάποιον, αλλά τελικά συμβαίνει. Πολλοί άνθρωποι ταυτίζονται με αυτά που λέμε — είτε προσωπικά είτε για το πώς βλέπουμε τον κόσμο. Τώρα είμαστε περίπου 50 χρονών και πολλοί από τους ακροατές μας είναι κοντά σε αυτή την ηλικία, με παρόμοιες εμπειρίες. Νομίζω ότι έχουμε «μεγαλώσει» μαζί με το κοινό μας και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και αυτό φαίνεται έντονα και στα δύο νέα άλμπουμ. Έχουμε λάβει πολύ θετικά σχόλια και αυτό μας κάνει να νιώθουμε πολύ όμορφα.
-Οπότε κάπως απάντησες ήδη στην επόμενη ερώτησή μου, αλλά θα την κάνω. Είναι κάτι προσωπικό και κάτι που έχω συζητήσει με πολλούς φίλους όλα αυτά τα χρόνια σχετικά με τη μουσική των Green Carnation. Πάντα ο ήχος και η μουσική σας έχουν μια πικρία, μια σκοτεινή, μελαγχολική αίσθηση, αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ ζεστά, συγκινητικά. Μπορείς να το εξηγήσεις αυτό;
Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Όπως σε κάθε μορφή επικοινωνίας, υπάρχει ο αποστολέας και ο παραλήπτης, και πρέπει να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ τους για να νιώσεις κάτι, όπως για παράδειγμα ότι είναι «ζεστό». Νομίζω ότι έχει να κάνει λίγο και με τον ήχο της μπάντας, γιατί δεν είμαστε μια «σκληρή» μπάντα. Δεν κάνουμε μουσική που σου «κουράζει» τα αυτιά. Δίνουμε μεγάλη σημασία στην παραγωγή. Ο ήχος μας είναι όμορφος και ζεστός, και αυτό ενισχύει την αίσθηση της ενότητας. Αλλά νομίζω επίσης ότι νιώθεις μια συμπάθεια όταν ακούς κάποιον να τραγουδά για κάτι που έχει σημασία και για σένα. Οπότε πάλι επιστρέφουμε στη σχέση αποστολέα–παραλήπτη. Αν αυτή λειτουργήσει, τότε συμβαίνουν όλα αυτά. Και μερικές φορές αυτό επιστρέφει και σε εμάς, όταν μιλάμε με κόσμο στις περιοδείες — και είναι κάτι πολύ όμορφο.
-Τέλεια. Ήδη ετοιμάζεστε να κυκλοφορήσετε το δεύτερο μέρος της τριλογίας. Πότε μπορούμε να περιμένουμε το τρίτο και πώς θα ακούγεται; Τα δύο πρώτα είχαν ομοιότητες αλλά και διαφορές, τι να περιμένουμε από το επόμενο;
Δεν θα πω πολλά. Θα είναι πολύ διαφορετικό από τα δύο πρώτα. Θα συμμετέχουν πάνω από 100 — ίσως και 120 — καλεσμένοι μουσικοί στο τρίτο άλμπουμ. Θα υπάρχει συμφωνική ορχήστρα και χορωδία όπερας. Δεν θα αποκαλύψω περισσότερα για το τι ακριβώς θα κάνουν, αλλά αυτό δεν είναι μυστικό, γιατί έχουμε ήδη ανακοινώσει μια μεγάλη συναυλία στο Kristiansand, στη Νορβηγία, τον Σεπτέμβριο, όπου θα παίξουμε και τα τρία άλμπουμ την ίδια βραδιά.
-Ω, Υπέροχα!
Και αυτή η συναυλία θα περιλαμβάνει συμφωνική ορχήστρα και χορωδία όπερας, οπότε όλα αυτά θα υπάρχουν και στο τρίτο άλμπουμ. Θα είναι λοιπόν πολύ διαφορετικό και σίγουρα φασματικό.
-Τέλεια. Και η τελευταία μου ερώτηση, υπάρχει πιθανότητα για μια συναυλία στην Ελλάδα; Πριν κάποια χρόνια ακυρώσατε την εμφάνισή σας με τους Moonspell, οπότε μας «χρωστάτε» μια συναυλία στην Αθήνα...
Αυτές ήταν οι μόνες δύο συναυλίες που έχουμε ακυρώσει σε όλη τη 30χρονη πορεία μας. Το σκεφτόμουν κιόλας χθες, αναφορικά με τη συνέντευξη και κοιτώντας παλιά emails για να δω σε ποιες χώρες είχαμε προσκλήσεις. Φυσικά, την περίοδο του Covid πολλά πράγματα δεν έγιναν. Αλλά είδα και την επικοινωνία από την Ελλάδα και σκέφτηκα πόσο κρίμα που δεν έγινε. Ήταν απαραίτητο να ακυρώσουμε λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας ενός μέλους της μπάντας. Πριν και μετά από αυτό, ήθελα πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν ο ίδιος διοργανωτής θα ήθελε να προσπαθήσει ξανά αλλά αν οποιοσδήποτε διοργανωτής στην Ελλάδα ενδιαφέρεται για μία ή δύο συναυλίες, εμείς σίγουρα θα θέλαμε. Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τους Green Carnation στην Ελλάδα, και δεν έχουμε παίξει ποτέ εκεί. Έχω έρθει μόνο μία φορά, στην Κεφαλονιά πέρσι το καλοκαίρι, αλλά ποτέ στην Αθήνα ή αλλού. Και νομίζω ότι η Ελλάδα και οι Green Carnation ταιριάζουν πολύ. Είναι πραγματικά κρίμα που δεν έγινε.
-Θα δεις ότι υπάρχουν ισχυροί δεσμοί μεταξύ του κοινού και της μπάντας αν έρθετε...
Είμαι βέβαιος, πάντα είχαμε επικοινωνία με Έλληνες, και θα ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο!
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου