Πόλεμος και Ειρήνη, δυο έννοιες ασύμβατες ή δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Μια φυσική ή και μια πνευματική κατάσταση. Αυτός ο τίτλος, δεν είναι μόνο του γνωστού βιβλίου, του Λέοντα Τολστόι, αλλά και η μετάφραση για το πρώτο άλμπουμ των Via Doloris. To Νορβηγικό black metal δεν πέθανε ποτέ, και ο πάλαι ποτέ κιθαρίστας των Satyricon, Gildas Le Pape επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.
Κιθαροκεντρικό και ποικίλο black metal έρχεται να μας σερβίρει ο Gildas με το ντεμπούτο του, όπου έχοντας έναν παλιό συμπαίκτη, και θρύλο του είδους, πίσω από τα τύμπανα, δημιουργείται ένα σκοτεινό, ντελίριο. Ο Frost κάνει ξανά αυτό που ξέρει καλύτερα, εξαπολύοντας ακατάπαυστους ρυθμούς, πλάι στο ποικίλο riffing και τις ατμόσφαιρες που ο ίδιος ο ιθύνων νους έχει δημιουργήσει. Ευθύς εξ αρχής κιόλας, με το "Communion" φαίνεται μια φρενήρης επιθετική διάθεση, που σιγά σιγά σπάει σε πιο τεχνικά μοτίβα, ταιριάζοντας τέλεια με τη μελαγχολική διάθεση του "Un Franc Soleil" και τον ιδιαίτερο, πνιχτό ρομαντισμό που εκβάλλει η γαλλική γλώσσα. Το ίδιο συμβαίνει και στη συνέχεια με το "Omnipresents", σε μια πιο τραχιά και δυσαρμονική, μα πάντα μεγαλειώδη διάθεση, με τη συμμετοχή του Raido από τους Ferriterium. Σε αυτό το σημείο μάλιστα αξίζει να σημειωθεί, μιας και μπορεί να παρατηρηθεί κι από τα πρώτα ακούσματα, πόσο έντονη είναι η επιρροή των επικών Bathory στο άλμπουμ, με πολυφωνίες, leads και ακουστικά περάσματα που μπορεί να θυμίσουν εποχές του "Hammeheart" ή του "Twilight Of The Gods".
To "For The Glory" καταμεσής του δίσκου, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως ακούγεται όλος ο δίσκος, με γεμάτα αρπίσματα, εναλλαγές στις κιθάρες και μια εκσυγχρονισμένη ματιά στις ιδέες του "Nemesis Divina". Από την άλλη σε πιο υπνωτικούς τόνους, με μικρές εναλλαγές σε ένα μονοκόμματο, σκοτεινό και ψυχρό riffing, θα έρθει το δεκάλεπτο "Ultime Tourment" με μια πιο doomy ματιά, και πινελιές από την παλιά του μπάντα, και ανατριχιαστικά κοψίματα στους ρυθμούς, ένα στοιχείο που συμβαίνει σε πολλές στιγμές του άλμπουμ. Ο επίλογος θα έρθει με δύο καθαρόαιμες Νορβηγικές συνθέσεις, με το "Visdommens Vei I&II", ένα folk δίπτυχο, με τη μία πλευρά να ακολουθεί τη μαυρομεταλλική πεπατημένη, άκρως επική, ενώ η άλλη, η καταληκτική, με απαλά χορωδιακά σημεία και ambient αύρα.
Με μια γρήγορη ματιά, το "Guerre Et Paix" θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα μοντέρνο αφιέρωμα με prog ματιά στο black metal της δεκαετίας του 90. Αν εστιάσουμε όμως μέσα, βλέπουμε πως με απλές τακτικές και με μια κιθάρα και τύμπανα, μπορούν να δημιουργηθούν τόσο grande καταστάσεις με βάθος, και μια βασανιστική αίσθηση μοναξιάς και μελαγχολίας, δίχως να χάνονται οι δυναμικές, το γρέζι και η οργή που χαρακτηρίζει τον ακραίο ήχο. Οι Via Doloris κατάφεραν να κυκλοφορήσουν ένα εξαιρετικό ντεμπούτο με γνώριμα στοιχεία, αλλά και φρέσκιες πινελιές, δια χειρός ενός ανθρώπου που στάθηκε στο πλάι ενός θρυλικού ονόματος του Νορβηγικού ήχου και πήρε πολλά.
(8,5/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου