Οι Νορβηγοί Green Carnation δεν κάνουν ποτέ εκπτώσεις στην καλλιτεχνική τους αξία, και πάντα εμφανίζονται στο προσκήνιο όταν έχουν κάτι πραγματικά να πουν. Μετά το reunion του, γύρισαν στη σπηλιά τους, και τώρα μας "κακομαθαίνουν" με τις κυκλοφορίες τους, σε βάθος ενός χρόνου. Η τριλογία τους, δείχνει πως βρίσκονται σε ένα πολύ καλό, δημιουργικό φεγγάρι, και στα μέσα στης φετινής χρονιά ήρθε το δεύτερο μέρος της, "Sanguis".
Κάποιος θα ελεγε πως η εν λόγω τριλογία, του "A Dark Poem", είναι η πραγματική επιστροφή των κυρίων από το Kristiansand, με περισσότερες επιλογές τραγουδιών, περισσότερη ποικιλία και πιο ξεκάθαρες βλέψεις. Επίσης κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί πόσο διαφορετικά αλλά και πόσο συνεκτικά θα μπορούσε να είναι επί μέρους τα τρία μέρη αυτού του έργου, και η απάντηση και στα δύο είναι "αρκετά", καθώς το "Sanguis" τώρα έρχεται εξίσου ταλανισμένο, αλλά πιο δυναμικό και riff-άτο σε σχέση με την πιο doomy πλευρά του "Shores Of Melancholia", αν και τα μέρη που μπορούν να σε αγγίξουν και να σε συγκινήσουν είναι παρόμοια και στα δύο parts, καθώς είναι και το βασικό στοιχείο που αποτελεί συνδετικό κρίκο αυτού του project.
Πιο αναλυτικά, στα 37 λεπτά του "Sanguis" καταφέρνουμε να έχουμε καταιγισμό από riffs και grooves, τον Kjetil Nordhus να μας ταξιδεύει με τη γλαφυρότητα που ξεφωνίζει τους στίχους, μερικά πιο extreme ξεσπάσματα, όπως συμβαίνει στο ομώνυμο και στο "I Am Time'', που κατά τα άλλα περιβάλλονται από μια μελωδική prog ατμόσφαιρα και φυσικά στιγμές που η καρδιά μας θα ραγίσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τελευταίου, είναι η μίνιμαλ, ακουστική προσέγγιση στο "Loneliness Untold, Loneliness Unfold", όπου ο μπασίστας και βασικός εμπνευστής και πρωταγωνιστής των θεματικών της τριλογίας, Stein Roger Sordal, τραγουδάει αλλά φυσικά και κάθε δείγμα λυρισμού που συναντάμε σε όλο το σύνολο. Η οργή και η θλίψη γίνονται ένα μέσα στον δίσκο και κάθε μα κάθε στιγμή, φαίνεται να είναι από τις πιο κολλητικές σε όλη τη δισκογραφία των Green Carnation, φτιάχνοντας ένα roller coaster εσωτερικής φόρτισης, με ένα ακόμα αντιπροσωπευτικό κομμάτι σε αυτό, αν είναι το "Sweet To The Point Of Bitter" αλλά κι ένα αίσθημα εξιλέωσης μετά την εξάντληση στο "Fire In Ice". Έτσι κάπως, στην τελική πτώση, μέχρι να πάρουμε κάποιες ανάσες, για το τελευταίο μέρος του "Dark Poem", φτάνουμε στον προς στιγμής επίλογο, με ένα piano ending, και το "Lunar Tale", σε μια ακόμα άκρως σπαρακτική στιγμή.
Όσο αναμένουμε το επόμενο δείγμα γραφής των Green Carnation, και το συμφωνικό γρκαν φινάλε του τρίπτυχου τους, έχουμε να πούμε για τώρα, πως το "Sanguis" αποτελεί μια κορύφωση, γεμάτη doom, heavy, prog, atmospheric και 70s στοιχεία, και ταυτόχρονα αυτή τη ζεστή, μα πάντα πονεμένη ταυτότητα τους που μας αγγίζει και μας συντροφεύει. Όλα σίγουρα θα αποτιμηθούν καλύτερα στο τέλος, αλλά αυτό που ακούμε και βιώνουμε δείχνει πως ο πήχης έχει ανέβει τόσο, σε μια ακόμα πολύ προσωπική στιγμή της μπάντας, και συνάμα στην πιο ώριμη της φάση.
(9/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου