Όταν το black metal συναντά την τελετουργική έκσταση και τη φιλοσοφία του αγνώστου, γεννιέται κάτι περισσότερο από ένα μουσικό έργο, και αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του ιδιώματος πέρα από ρηχές σατανίλες και κάφρικες φαμφάρες. Στη δική μας περίπτωση, οι Lucifer's Child το ξέρουν πολύ καλά από το πρώτο τους πόνημα κιόλας, και δε φοβούνται αυτή την ακραία έκφραση να την κάνουν προσωπική, ταυτόσημη και πειραματική. Έτσι και φέτος το "The Illuminant", έπειτα από τρία χρόνια σιωπής, δείχνει ένα πρόσωπο ώριμο, μεστό κι άκρως κατραμιασμένο.
Τρίτο άλμπουμ για τους Έλληνες black metallers, κι ένα ακόμα σκαλί προς το βάραθρο της Αβύσσου. Μιλώντας για Άβυσσο, μάλιστα, το "The Illuminant" ευθύς εξ αρχής θέλει να ανάψει τον πυρσό για να ανακαλύψουμε το απόκοσμο με τρομερές δυναμικές και ωμότητα. Ήδη από το "Antichrist" φαίνεται πως η κλασική, ταυτότητα των Lucifer's Child ακολουθεί πιο ευθέα και άμεσα μονοπάτια με γρήγορες κιθάρες κι ακατάπαυστα σφυριλατήματα, όπως αντίστοιχα και τα "The Serpent And The Rod" ή το προσωπικό αγαπημένο "The Heavens Die" με τα επικά του, αιχμηρά του ξεσπάσματα, οδηγώντας τον ακροατή σε φλογερές και κολασμένες οδούς, ενώ δε λείπουν και ζωηρές black n roll στιγμές, σαν αυτή του "Curse". Από την άλλη, πιο σκοτεινά, μυστικιστικά και εσωτερικά ανοίγματα, αντίστοιχα της όλης μαυρίλας που στο σύνολο επικρατεί, θα έρθουν με μελωδίες, αρπίσματα δυσαρμονίες, πολυφωνίες αλλά και τον Μάριο να κάνει κατάθεση ψυχής στο μικρόφωνο, σαν επίκληση στις δυνάμεις του σκότους, τα "As Bestas", "Ichor" και "Righteous Flama". Εκεί είναι που θα ενωθεί περίτεχνα το μοντέρνο ακραίο στοιχείο, με το λεγόμενο ορθόδοξο black metal αλλά και την 'ζεστασιά' του ελληνικού ήχου. Ο Γιώργος Εμμανουήλ σαν ιθύνων νους μεγαλουργεί καλλιτεχνικά και συνθετικά σε αυτό το συνεχές, μανιασμένο και ταυτοχρόνως εσωστρεφές αποτέλεσμα, με την κατακλείδα "And All Is Prelude" να μας αφήνει με το αίσθημα της ανάπαυλας μετά την καταστροφή, και με μια ματιά προς το μέλλον, που ενδέχεται εξίσου καταστροφικό και στιβαρό, σε αυτό το βλάσφημο, φρενήρες, ομιχλώδες τοπίο που συναντάμε με κάθε δουλειά της μπάντας, κάθε φορά και με περισσότερη ενδελέχεια.
Το έρεβος δεν αποτελεί πάντα μια δυσοίωνη οπτική των πραγμάτων, αλλά και ένα μοναδικό, ανεξάντλητο, ενδιαφέρον ταξίδι προς το άγνωστο. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα του "The Illuminant", το άκουσμα γίνεται εμπειρία μεταξύ του χάους αλλά και της εσωτερικής αναζήτησης, σε ένα σύμπαν που η φλόγα μια αυτόφωτης μπάντας, σαν άλλος Προμηθέας, καίει, μας λυτρώνει και μας ανοίγει τους ορίζοντες στο απύθμενο μαύρο βάθος. Ο εξαποδώ μπορεί να είναι χαρούμενος για τα παιδιά του, και αυτός ο δίσκος φαντάζει όχι απλά σαν το magnum opus των Lucifer's Child αλλά σαν το άλμπουμ που πάντα ήθελαν να βγάλουν.
(9,5/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου