Οι The Eternal, ενώνουν με τη μουσική τους, τις άκρες του κόσμου. Ο Mark Kelson, από το upside down, τουτέστιν, την Αυστραλία, συνεργάζεται με δύο Φιλανδικές ψυχές, των Jan Rechberger και τον Niclas Etelavuori. Μελαγχολικοί, βαρείς μα άκρως αισθαντικοί, κυκλοφορούν το όγδοο τους άλμπουμ, με τίτλο "Obscured Horizons", δίνοντας πολλά από τη μελωδικότητα της Χώρας των Χιλίων Λιμνών.
Έπειτα από την προσθήκη των μελών των Amorphis, ο Αυστραλός πολυπράγμων, άλλαξε λίγο την κατεύθυνση, με πιο prog ορίζοντες, και με το τωρινό άλμπουμ, διαφαίνεται όλο και πιο καθαρά. Το συναισθηματικό βάρος μέσα από τις νότες του "Obscured Horizons" μας παίρνει ευθύς εξ αρχής μαζί του, στους κυματισμούς της μελαγχολίας, τις τρικυμίες της απόγνωσης, αλλά και στον λυρισμό της αντοχής και την δυναμική της συνέχειας. Κομμάτια σαν το "Lament For The Hollow" , "Colours Fade", καθώς και το ομότιτλο, δείχνουν αυτό το ηχητικό πρίσμα, αλλά και τις τεχνικές και τις πολυπλοκότητες που μας βάζουν στον κυκεώνα του νεωτερισμού των The Eternal. Αρκετά πιο ραδιοφωνικοί, και όχι τόσο τραχείς, πατάνε πάνω στη Φιλανδική ψύχρα και την μελωδικότητα, κάτι που σίγουρα ο Jan Rechberger σαν παραγωγός και φυσικά σαν ντράμερ, έχει συμβάλει, μαζί με τις βαθιές συχνότητες του Niclas Etelavuori.
Ο Mark Kelson, ως μπροστάρης και ιθύνων του γκρουπ, δείχνει και με τη συνεργασία του στους δύο τελευταίους δίσκους ότι είναι μεγάλος φαν των Amorphis, και επηρεάζεται πολύ από αυτούς, κάνοντας πιο doom τον κατά τ'άλλα δικό τους ήχο, και ουσιαστικά πιο prog τον παλιό δικό του, προσωπικό ήχο. Όσον αφορά αυτό το προοδευτικό στυλ, το κάνει με έναν ωραίο, 70s τρόπο, που ενώνεται αρμονικά με την όλη ατμόσφαιρα που περιγράφουμε, με αρκετά ανατολίτικα περάσματα, Rainbow, Deep Purple και Genesis αναφορές, και μια μίξη αιθέριου και σκοτεινού, ειδικά μέσα από το δίδυμο των "I've Seen The Dream" και "Liminality".
Αν και κάποιες φορές, το σύνολο φαίνεται μονότονο, υπάρχουν κάποια ξεσπάσματα που κάνουν την έκπληξη. Σε γενικές γραμμές το "Obscured Horizons" είναι ένα άλμπουμ που μπορει να μας κρατήσει, ειδικά στους φίλους των 00s gothic ήχων, του πιο σύγχρονου doom metal, κι όλων των Φιλανδικών επιρροών. Ενδεχομένως αυτό που λείπει είναι η ισορροπία, βγάζοντας για όλα τα στοιχεία που δίνει, μία πιο μονόπλευρη ματιά ενώ θα ήταν τέλειο, αν αυτός ο...ορίζοντας, θα γινόταν πιο σφαιρικός. Παρόλα αυτά, προσωπικά, κάτι που κρατάω από το συγκεκριμένο άλμπουμ, είναι οι γεμάτοι ήχοι και η γκρίζα, συννεφιασμένη ατμόσφαιρα του σε συνδυασμό με το gloomy vibe του, μιας και όλα μαζί, ταιριάζουν τέλεια στην εποχή που κυκλοφορεί, δημιουργώντας ένα κατάλληλο, μουντό μα και λίγο σπιρτόζο, φθινοπωρινό σκηνικό.
(7,5/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου