Δύο δεκαετίες χωρίς προσωπικό δίσκο από τον Tony Iommi, δε φάνηκαν και πολλές. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια είδαμε κάμποσα reunion των Black Sabbath, ένα ακόμη άλμπουμ με τον Dio, το 'τέλος' με το "13", σε μια προσωπική Οδύσσεια για τον ίδιο τον κιθαρίστα, όπου βγήκε νικητής σαν αληθινός Iron Man, αλλά και το περσινό κύκνειο άσμα, με την αυλαία να πέφτει με τον θάνατο του Ozzy. Κάποιος βέβαια θα έλεγε πως οτι δε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, αν κι αυτή η θρυλική φιγούρα έχει δείξει πραγματικά ακατανίκητη. Φέτος λοιπόν, επιστρέφει με ένα προσωπικό πόνημα, που σε πολλούς προκάλεσε έκπληξη, αλλά αν σε όσους δεν προκάλεσε, σίγουρα το σχόλιο στο τέλος θα είναι θετικό, όχι γιατί "πρέπει" αλλά γιατί μπορεί να το έχει.
Το "From The Dark" έρχεται 21 χρόνια μετά το "Fused" αλλά ηχητικά, κλίνει περισσότερο προς το ένα και μοναδικό άλμπουμ των Heaven And Hell. Μάλιστα, ήδη από το εναρκτήριο και δραματικά πομπώδες, "Over The Violent Sun", οι ύστερες Sabbath-ικές αναφορές και η σκοτεινιά του "The Devil You Know", είναι πολύ ευδιάκριτες, κάτι που συνεχίζει και στο "Black Times" με τον σπαρακτικά doom χαρακτήρα του. Στο "Beyond The Dead", δε, το σκότος απλώνεται, και ο "μουστάκιας", κοιτάζει κατάματα την Αποκάλυψη με τον αργόσυρτο, ταλανισμένο τόνο της κιθάρας, o απαγγελτικός σχεδόν προφητικός Lande, στην ίσως πιο ωραία ερμηνεία του δίσκου, και φυσικά, οι καμπάνες που δίνουν τον δικό τους ρυθμό.
Το "World Alone" από την άλλη, βγάζει λίγο λάμψη, με την up-tempo διάθεσή του, σε ένα πιο radio friendly σκηνικό, με ωραία σόλο, υπογεγραμμένα χαρακτηριστικά με ένα wah, θυμίζοντας λίγο εποχές του διδύμου με Glenn Hughes, με τον Νορβηγό εδώ, να ενώνει το heavy rock με την δική του, πιο power χροιά, η οποία θα κάτσει καλύτερα, λίγο πιο μετά. Ο λόγος για το "Death Wake", που φαντάζει να βγήκε από το "Anno Mundi", με τον πατριάρχη της κιθάρας, να γεμίζει με αρπίσματα και μεγαλοπρεπείς, επικές πινελιές, ο Brian May να χώνεται για ένα καταλυτικό lead, και ο Jorn Lande να πιάνει χώρο εκεί που ξέρει καλύτερα, κάτι που κάνει και πιο πιασάρικα στο ήδη γνωστό "Stormwatcher", πλάι σε μια θάλασσα solos και τρικυμιωδών riffs.
Λίγο πριν το τέλος, με το "Return Of The Arbalist", ο Iommi πάει ένα βήμα παραπέρα τον δικό του, προσωπικό ήχο, η όλη ατμόσφαιρα είναι πιο φρέσκια δίχως να χάνεται καθόλου η βαρύτητα και το μέταλλο του δείχνει, πως όταν κάποιος έχει ανάγκη από δημιουργία, δε ξεμένει ποτέ από ιδέες. Τέλος, ένα τραγούδι που θα μπορούσε να αποτελέσει προσωπικό ύμνο του ίδιου, είναι το "Legacy", και στο μυαλό του γράφοντα, που υπογράφει με το χαρακτηριστικό του, mid παίξιμο, το φινάλε, βροντερά, σκοτεινά, όπως ακριβώς άρχισαν όλα, από το ομώνυμο ντεμπούτο των Black Sabbath, μέχρι το "13", κι όλα τα ενδιάμεσα, κρατώντας αναμμένη τη μαύρη φλόγα.
Αυτό που κάνει ο Tony Iommi στο "From The Dark" δεν είναι αναμάσημα, δεν είναι tribute, δεν είναι ούτε η ανακάλυψη του τροχού, όμως. Είναι η κληρονομιά, η διαχρονικότητα, και οι ιδέες που αναπαράγονται και διαιωνίζονται από το μυαλό του πρωτεργάτη του heavy metal. Το τρίτο (επίσημα τουλάχιστον), προσωπικό πόνημα του "ψηλού", ενώνει εποχές, τόσο με το σύμπλεγμα των ήχων, όσο και με το line up, αφού μαζί είναι στο μπάσο η Becky Baldwin, ένα από τα νεαρότερα και πιο αξιοσημείωτα ταλέντα της σκηνής και ο Karl Brazil, από εντελώς παράταιρος του ήχου, να γίνεται ο ρυθμικός οργανωτής, πίσω από τα τύμπανα. Για τον Jorn Lande δε χρειάζονται πολλά, μιας και η φιλία υπάρχει χρόνια, και οι δυο τους συνεργάστηκαν επί σκηνής ήδη από το 2010. Εν κατακλείδι, ο θρύλος της μουσικής μας, δίνει φως στο σκοτάδι, ένα χρόνο μετά από εκεί που θεωρούσαμε ότι όλα τελείωσαν, (και) με τον θάνατο του Ozzy.
(9/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου