Αυστραλία-Φιλανδία, σημειώσατε Χ. Οι The Eternal, με τις doom καταβολές τους, έχουν μια πολύχρονη ιστορία, σε αυτόν, τον μακρινό κόσμο της Ωκεανίας. Με την πάροδο του καιρού, και με τη σπουδαία συμβολή των Jan Rechberger και Niclas Etelävuori, γνωστό ως rhythm section των Amorphis, στο ενεργητικό της μπάντας, πολλά άλλαξαν. Πιο δραστήριοι, με ιδέες και αρκετές prog βλέψεις, το Obscured Horizons, σηματοδοτεί μια νέα εποχή για τη μπάντα, με κάθε επισημότητα. Για όλα αυτά, τον τελευταίο λόγο στο Metal View, την έχει ο τραγουδιστής και κιθαρίστας του γκρουπ, Mark Kelson.
-Αρχικά, αυτό είναι το δεύτερο άλμπουμ που ολοκληρώνετε με τους Jan Recberger, και Niclas Etelävuori. Είχε προηγηθεί το Skinwalker και στο ενδιάμεσο το EP Celestial. Φαίνεται πως διανύετε μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο. Νιώθεις ότι το Obscured Horizons παίρνει τα στοιχεία του Skinwalker και τα συμπυκνώνει;
Ναι, απόλυτα. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι είναι πιθανότατα το πρώτο άλμπουμ όπου όλοι υπέβαλαν ολοκληρωμένα τραγούδια. Ακόμα και ο ντράμερ μας, ο Jan, έστειλε demos με κιθάρες! Αυτή η συλλογική πλευρά κάνει τον δίσκο να ακούγεται διαφορετικός.
-Πραγματικά, η συνεισφορά όλων είναι εμφανής. Από τον βαρύ doom ήχο που είχατε παλαιότερα, τώρα κινούνται όλα σε πιο μελωδικές και progressive κατευθύνσεις. Μετά την έλευση του Niclas και του Jan, όλα αυτά ήρθαν μέσα από προσπάθεια ή εντελώς αυθόρμητα;
Ήταν κάτι πολύ αυθόρμητο. Αυτά τα παιδιά προέρχονται από μια μπάντα υψηλού βεληνεκούς, τους Amorphis, και φέρνουν τεράστια γνώση γύρω από τη συνθετική διαδικασία. Παράλληλα, εκπροσωπούμε διαφορετικές κουλτούρες: εγώ με τον Richie είμαστε στην Αυστραλία, στην άλλη άκρη του κόσμου, ενώ εκείνοι βρίσκονται στην Ευρώπη. Αυτή η διαφορά στις επιρροές και τις προσλαμβάνουσες βγαίνει φυσικά στη μουσική μας. Επιπλέον, κάνουμε την παραγωγή και τη μίξη μόνοι μας, αυτή τη φορά η μίξη έγινε από τον Jan κι εμένα. Δεν προσπαθούμε να γράψουμε ραδιοφωνικά "hits", αλλά μας αρέσουν τα κολλητικά τραγούδια και θέλουμε να εξελίσσουμε τις συνθετικές μας ικανότητες.
Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η οπτική. Σίγουρα μπαίνουμε σε νέα χωράφια. Αν κοιτάξεις τη δισκογραφία μας, δεν βγάλαμε ποτέ δύο ίδιους δίσκους στη σειρά. Τώρα νιώθουμε ότι βρίσκουμε έναν ήχο που μας εκφράζει απόλυτα και κινούμαστε σταθερά προς αυτή την κατεύθυνση.
-Μιλώντας καθαρά μουσικά, το EP Celestial που κυκλοφόρησε λίγους μήνες νωρίτερα λειτούργησε σαν ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Skinwalker και το Obscured Horizons;
Σίγουρα. Αρχικά είχαμε γράψει 15 τραγούδια για το Obscured Horizons. Όταν η εταιρεία μάς πρότεινε να βγάλουμε ένα EP, δεν θέλαμε να κυκλοφορήσουμε απλά "filler" υλικό με ένα single και τρία live κομμάτια, πχ. Θέλαμε να είναι μια ολοκληρωμένη αυτόνομη δουλειά. Έτσι, απομονώσαμε τα πιο "Skinwalker" κομμάτια, προσθέσαμε το Everlasting ως φόρο τιμής στο παρελθόν και κλείσαμε εκείνο το κεφάλαιο. Το Celestial ήταν το τέλειο σημείο μετάβασης για να περάσουμε στο Obscured Horizons, όπου δώσαμε τεράστια σημασία στην ενορχήστρωση και τη ροή των κομματιών.
-Κοιτώντας τη συνολική σας πορεία, μετά το Waiting for the Endless Dawn υπήρξε μια περίοδος σιωπής, ενώ από το Skinwalker και μετά φαίνεστε πολύ πιο δραστήριοι. Νιώθετε πιο ολοκληρωμένοι και γεμάτοι έμπνευση με αυτή τη σύνθεση;
Απολύτως. Ως ιδρυτικό μέλος, έχω περάσει από όλες τις αλλαγές μελών. Όταν σηκώνεις μόνος σου το βάρος μιας μπάντας, σε συνδυασμό με τις δυσκολίες της ζωής και της ψυχικής υγείας, είναι δύσκολο. Το Waiting for the Endless Dawn ήταν μια επανεκκίνηση, αλλά ο COVID καθυστέρησε τη συνέχεια. Τώρα, για πρώτη φορά, έχουμε μια σύνθεση όπου όλοι γράφουν συνεχώς. Είναι αναζωογονητικό να αφήνεις τον απόλυτο έλεγχο και να μοιράζεσαι το όραμα. Επίσης, όσο μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουμε όλο τον χρόνο δικό μας —πρέπει να δημιουργήσουμε όσο περισσότερη μουσική μπορούμε τώρα.
-Αν δεν βρίσκονταν ο Niclas και ο Jan στο συγκρότημα, σαν βάσεις του ήχου σας, αποτελώντας το rhythm section σας, πιστεύεις ότι θα ανακάλυπτες αυτά τα νέα μουσικά μονοπάτια;
Φτιάχνω αυτή τη μουσική από τα 20 μου, οπότε δεν θα σταματούσα ποτέ να δημιουργώ. Ακόμα κι αν έφευγαν όλοι αύριο, θα κυκλοφορούσα κι άλλο δίσκο ως The Eternal. Ωστόσο, η παρουσία τους ήταν καθοριστική. Με αναζωογόνησαν σε μια περίοδο που η μουσική βιομηχανία μπορεί εύκολα να σε καταβάλει. Χωρίς αυτούς, το Skinwalker πιθανότατα θα ήταν απλά ένα "Waiting for the Endless Dawn Part 2". Εκείνοι άλλαξαν την κατεύθυνσή του. Όσο και να μ'αρέσουν οι νέες οπτικές, ίσως να καθυστερούσα σε αυτό το επίπεδο να τις εξωτερικεύσω από μόνος μου.
-Είπες στην αρχή, πως μέσα από τη συνεργασία σας, συνδυάζονται διαφορετικές κουλτούρες και στυλ. Πιστεύεις ότι, παρά τις διαφορετικές καταβολές, η μουσική λειτουργεί ως μια παγκόσμια γλώσσα;
Ναι. Θυμάμαι πριν από 15 χρόνια, σε ένα μικρό live στην Ισπανία, ο υπεύθυνος του χώρου δεν μιλούσε αγγλικά, αλλά μου είπε: «Το metal είναι μια παγκόσμια γλώσσα». Δεν το ξέχασα ποτέ. Είμαστε όλοι γύρω στα 50, μεγαλώσαμε με Rainbow, KISS, αλλά και με το metal των 90s με Paradise Lost, Anathema, Amorphis, κτλ. Όταν υπάρχει ανοιχτό μυαλό, η σύγκλιση διαφορετικών επιρροών γεννά κάτι μοναδικό. Το Obscured Horizons δεν ακούγεται σαν μια τυπική, "κλισέ" κυκλοφορία του 2026· ακούγεται αυθεντικά ως The Eternal, αλλά με μια μοναδική αύρα λόγω αυτού του line up. Στην καρδιά του, έχει μελωδία, μελαγχολία και συναίσθημα.
-Στο Obscured Horizons ξεχωρίζει η έντονα μελωδική, κιθαριστική προσέγγιση, αλλά και ένα πολύ ιδιαίτερο gothic συναίσθημα. Ήταν πάντα στόχος σας αυτή η γοτθική ατμόσφαιρα;
Οι Eternal λίγο-πολύ συνδέονταν πάντα με το γοτθικό metal. Υποθέτω πως και η παλιά μου μπάντα έπαιζε gothic doom metal. Όμως εγώ δεν είμαι goth ως χαρακτήρας· δεν ήμουν ποτέ κολλημένος με μπάντες όπως οι Bauhaus ή οι The Cure. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, άκουγα περισσότερο πράγματα όπως οι HIM, οι Paradise Lost και, φυσικά, gothic metal γενικότερα — αλλά όχι τόσο τη goth κουλτούρα ως ξεχωριστή μουσική σκηνή. Δεν μπήκα ποτέ πλήρως σε αυτό, πέρα από λίγους Joy Division. Οπότε δεν θα έλεγα ποτέ τον εαυτό μου "goth". Το γοτθικό στοιχείο που διακρίνει ο κόσμος στη μουσική μας οφείλεται πιθανότατα στα πλήκτρα. Πάντα μου άρεσαν τα πλήκτρα και οι ατμοσφαιρικές ηχητικές επιστρώσεις. Πιστεύω πως αν τα αφαιρούσες, ο ήχος μας δεν θα ακουγόταν και τόσο γοτθικός. Προφανώς, στα πρώτα μου βήματα, όταν ήμουν 17-18 χρονών και έπαιζα gothic doom metal, η θεματολογία είχε να κάνει πολύ περισσότερο με βαμπίρ, ρομαντισμό και όλα αυτά τα σχετικά. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, απλά εκεί βρισκόμουν τότε ως οργισμένος εικοσάχρονος. Στην πραγματικότητα, είμαστε οι πιο "μη-γοτθικοί" τύποι που υπάρχουν! Δεν έχουμε καμία σχέση. Προτιμάμε να ακούσουμε Rainbow, KISS και τέτοια. Παράλληλα, παρακολουθούμε και τη σύγχρονη σκηνή — ακούμε πολύ Evergrey, για παράδειγμα, για θέματα παραγωγής, τσεκάρουμε τους Soen και γενικά ξέρουμε τι γίνεται γύρω μας. Οπότε, αν ο κόσμος θεωρεί ότι ο ήχος μας βγάζει κάτι γοτθικό, αυτό οφείλεται κυρίως στα πλήκτρα και στα καθαρά μου φωνητικά. Πάντως, σίγουρα δεν κάνω ανάλογη ζωή ούτε υιοθετώ κάποιο goth lifestyle.
-Επίσης, νομίζω ότι το Obscured Horizons ήταν το πρώτο σας άλμπουμ που ακούγεται τόσο ραδιοφωνικό και εύκολο στην ακρόαση. Πιστεύεις ότι ευθύνονται οι επιρροές σας από τα συγκροτήματα όπως οι Rainbow και οι KISS που ανέφερες;
Όχι, θεωρώ πως αυτό οφείλεται στον τρόπο που στήσαμε τα τραγούδια. Σε κάποιο σημείο αποφασίσαμε ότι δεν θέλαμε να βγάλουμε άλλο ένα επικό, διπλό βινύλιο, αλλά να περιοριστούμε στα 23 λεπτά ανά πλευρά και να κρατήσουμε τη δομή συμπαγή. Αυτό μας ανάγκασε να γίνουμε πολύ αυστηροί με τις ενορχηστρώσεις. Για παράδειγμα, κόψαμε εντελώς μια εισαγωγή για να μπούμε κατευθείαν στην ουσία του κομματιού, ενώ αφαιρέσαμε γενικά πολλά περιττά μέρη. Δουλέψαμε πολύ πάνω σε αυτό, και πιστεύω ότι αυτή η αφαίρεση έκανε τα τραγούδια να ακούγονται πιο άμεσα και κολλητικά. Δεν το κάναμε όμως για εμπορικούς λόγους, αλλά για να κρατήσουμε αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή — να του προσφέρουμε όλα τα γνώριμα στοιχεία των The Eternal μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο. Πιστεύω ότι η δημιουργικότητα δεν είναι εντελώς ελεύθερη· όταν βάζεις όρια στον εαυτό σου, όπως ένας ζωγράφος που δουλεύει σε συγκεκριμένες διαστάσεις καμβά, λειτουργείς καλύτερα μέσα σε αυτά. Αυτοί οι περιορισμοί βοήθησαν το άλμπουμ να γίνει πιο προσβάσιμο, κάνοντάς σε να θέλεις να το ξανακούσεις μόλις τελειώσει.
-Ήταν πολύ ωραίο πάντως που βάλατε μια δόση γλυκύτητας μέσα στο σκοτάδι και τη μελαγχολία σας. Πολλές μπάντες προσπαθούν να το κάνουν αυτό για να βγει πιο ανάλαφρος ο ήχος τους, αλλά εσείς το πετύχατε με το δικό σας ξεχωριστό τρόπο;
-Είναι η προσωπική έκφραση όλων αυτών των πραγμάτων και όλων αυτών των διαμαχών, και ίσως γι' αυτό σου είπα πριν ότι κάθε μπάντα που το κάνει αυτό το κάνει με τον δικό της τρόπο, επειδή κάθε άνθρωπος, κάθε μουσικός έχει τη δική του γλώσσα να εκφραστεί...
Ναι, ναι, ναι.
-Και είναι πολύ ενδιαφέρον, επειδή στο Obscured Horizons δώσατε μεγάλη προσοχή σε αυτό. Δεν ξέρω αν προέρχεται μόνο από τη δική σου πλευρά ή και από την πλευρά των άλλων παιδιών, αλλά… συνδυάστηκαν πολύ ωραία, συνολικά...
Νομίζω, όπως, το τελικό, κάπως… Επειδή το τραγουδάω εγώ, πρέπει να υπάρχει κάπως μια συνέπεια για να ρέει αυτό. Οπότε από στιχουργική σκοπιά, είμαι εγώ που γράφω όλους τους στίχους. Και νομίζω ότι, κατά κάποιον τρόπο, αυτό φέρνει τη συνοχή, όπως, στο τέλος του, είναι σαν μια κόλλα πάνω από όλο το πράγμα, που το ενώνει. Η συνθετική δουλειά του καθενός γίνεται πιο συμπαγής όταν έχει αυτού του είδους το "φακό" μου πάνω από αυτό, ή τη φωνή μου πάνω από αυτό, και μετά η συνδυασμένη αισθητική παραγωγής μας, νομίζω, του δίνει αυτή την ποικιλομορφία, αλλά και αυτή τη σταθερότητα παράλληλα.
-Πώς καταφέρατε να διατηρήσετε την ταυτότητα των The Eternal χωρίς ο ήχος να θυμίζει τις δουλειές των Jan και Niclas στους Amorphis;
Ο Jan και ο Niclas δεν ήταν οι βασικοί συνθέτες στους Amorphis. αυτό το αναλάμβαναν κυρίως ο Santeri και ο Esa. Φυσικά, λατρεύω τους Amorphis από εφηβική ηλικία, αλλά έχω τη δική μου συνθετική φωνή. Δεν προσπαθώ να τραγουδήσω σαν τον Ville Valo ή τους Soen, ούτε το doom, gothic στυλ μας να μοιάζει με τους My Dying Bride. Θέλουμε να είμαστε πάντα οι The Eternal, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός. Τα παιδιά σεβάστηκαν αυτό που έχτιζα για 24 χρόνια. Παράλληλα, ο Jan και ο Niclas χρειάστηκαν κι αυτοί χρόνο για να καταλάβουν πού βρισκόταν η μπάντα πριν ενταχθούν σε αυτήν. Ο Jan είναι πολύ τυπικός σε αυτό· καθόμαστε, πίνουμε μερικές μπύρες, ακούμε τα παλιά μας άλμπουμ και μου λέει ειλικρινά τι του αρέσει και τι ήταν χάλια. Μάλιστα, όταν ήρθαν τα παιδιά και υπογράψαμε το νέο μας συμβόλαιο, η εταιρεία πρότεινε να αλλάξουμε το όνομα της μπάντας. Εγώ αρνήθηκα και τα παιδιά με στήριξαν απόλυτα. Είπαν: "Όχι, αυτό είναι το 'παιδί' του Mark — είμαστε οι The Eternal και κανένας άλλος".
-Κοιτώντας μπροστά, ποια είναι τα επόμενα βήματα για τη μπάντα; Υπάρχει ήδη κάποιο πλάνο;
Έχουμε ήδη πολλές νέες ιδέες στο τραπέζι. Ακολουθεί η περιοδεία μας στην Αυστραλία με τους Amorphis και στη συνέχεια ορισμένα φεστιβάλ στην Ευρώπη, ειδικά στη Φινλανδία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στην Ευρώπη, θέλουμε να μπούμε στο στούντιο. Στόχος μας είναι να κυκλοφορήσουμε το επόμενο άλμπουμ γύρω στο 2028.
-Κλείνοντας, πιστεύεις ότι οι The Eternal ζουν αυτή τη στιγμή την καλύτερη φάση της καριέρας τους;
Μμμ... Κάθε μπάντα λέει συνήθως ότι το τελευταίο της άλμπουμ είναι και το καλύτερό της. Για μένα, το δεύτερο άλμπουμ έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, καθώς μου θυμίζει εκπληκτικές στιγμές, όπως τότε που περιοδεύαμε με τους Opeth. Εκείνη ήταν πράγματι μια σπουδαία εποχή, αλλά όσον αφορά την προσωπική μου δημιουργικότητα και τη συγκέντρωσή μου στη μουσική, η τωρινή περίοδος είναι η καλύτερη που είχα ποτέ. Ο κύριος λόγος είναι ότι πλέον δεν προσπαθώ να τα σπρώξω όλα μόνος μου. Νιώθω τεράστιο ενθουσιασμό. Πολλοί είπαν ότι το Skinwalker λειτούργησε σαν αναζωογόνηση για τη μπάντα, κι αυτό ισχύει — ήταν η ανανεωτική ενέργεια, το "φρέσκο αίμα" που χρειαζόμασταν. Ο Jan, για παράδειγμα, είναι απίστευτα ενθουσιασμένος με τη μουσική κάθε μέρα. Δεν έχω γνωρίσει πιο ενεργητικό άνθρωπο από αυτόν τον μικρό Φινλανδό, και αυτή η ενέργεια είναι κολλητική. Παράλληλα, έκανα κάποιες πολύ ξεκάθαρες αλλαγές στη ζωή μου. Συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώνω, αποφάσισα να αφοσιωθώ στο να γράψω όσο περισσότερα σπουδαία τραγούδια μπορώ και να κυκλοφορήσω όση περισσότερη μουσική προλάβω. Από κάθε άποψη, πιστεύω ότι τώρα είναι η στιγμή των Eternal σε παγκόσμιο επίπεδο.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου