Δώδεκα χρόνια δισκογραφικής πορείας, με μόλις τρεις δίσκους, ήταν αρκετά ώστε οι Villagers Of Ioannina City να φτιάξουν τον δικό τους μύθο. Από το παραδοσιακό Riza ή το ψυχεδελικό Age Of Aquarius, το "Venceremos", τώρα βγάζει όλη την ενέργεια και την επιθετικότητα, μα και την τεχνική που έλειπε από τους πολυμορφικούς τους ήχους. Μέσα σε αυτά όμως υπάρχει κι ένα κοινωνικό και πανανθρώπινο αποτύπωμα. Για όλα όσα απασχολούν τη νέα τους δουλειά, λίγο πριν την κυκλοφορία της και την εμφάνιση τους στην Αθήνα, ο "καπετάνιος" Αλέξης Καραμέτης, μιλάει στο Metal View.
-Καταρχάς, αυτό που θα ήθελα να σε ρωτήσω είναι, πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω, στο προηγούμενο άλμπουμ σας, πώς αποφασίσατε να στραφείτε σε πιο ψυχεδελικούς και πιο progressive ήχους και όχι τόσο σε έντονες, παραδοσιακές φόρμες;
Κοίτα, το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορήσαμε, το Riza, είχε να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την παραδοσιακή μουσική, αυτός είναι και ο τίτλος του άλμπουμ. Kαταλαβαίνεις πως δε σημαίνει ότι ήταν το πρώτο άλμπουμ και ότι αυτόματα προσδιορίζει μια μπάντα, γιατί γενικότερα δεν παίζαμε μόνο αυτά. Στις πρόβες μας, στις συναυλίες μας, ακόμη και πριν κυκλοφορήσουμε το άλμπουμ, παίζαμε διάφορα, και τζαμάραμε διάφορα, γιατί η μπάντα δεν δημιουργήθηκε το 2014, όταν κυκλοφόρησε το Riza, αλλά παίζαμε μαζί για πολλά περισσότερα χρόνια. Ήταν μια συνειδητή απόφαση να συμπεριλάβουμε τα τραγούδια που ταίριαζαν σε αυτή τη θεματολογία. Είναι ένα πιο "γήινο" άλμπουμ, ένα παραδοσιακό άλμπουμ. Έχει να κάνει με τη φύση, με τα βουνά, κυρίως με την παραδοσιακή μουσική της Ηπείρου. Έτσι, συμπεριλάβαμε σε αυτό το άλμπουμ εκείνα τα τραγούδια που ταίριαζαν σε αυτή τη θεματολογία. Και αυτό κάνουμε μέχρι τώρα, τουλάχιστον. Κάθε άλμπουμ έχει μια διαφορετική ιστορία να διηγηθεί, έχει ένα διαφορετικό μονοπάτι να διανύσει. Και το Age of Aquarius ήταν κάτι διαφορετικό. Ήταν λίγο πιο πνευματικό, λίγο πιο παγκόσμιο, λίγο πιο διαπλανητικό, λίγο πιο φιλοσοφικό. Οπότε είναι λογικό να αλλάζει λίγο και η μουσική, όπως και το ύφος της μουσικής. Και σκέψου, το Age of Aquarius, το συγκεκριμένο τραγούδι, είναι παλαιότερο από πολλά τραγούδια του Riza, αλλά συνειδητά δεν συμπεριλήφθηκε στο Riza. Μας άρεσε τότε, αλλά δεν το βάλαμε στο Riza, γιατί θεωρήσαμε ότι προοριζόταν για κάτι άλλο, για κάποιο άλλο άλμπουμ. Και τώρα, στο καινούργιο άλμπουμ, έχει διαφορετική θεματολογία, έχει μια διαφορετική ιστορία να διηγηθεί, σε σχέση τόσο με το Ageof Aquarius όσο και με το Riza, οπότε φυσικά ακολουθεί ένα διαφορετικό μονοπάτι.
-Όσον αφορά τον ήχο, αισθάνομαι ότι ακολουθεί τα βήματα του Age of Aquarius, αλλά γίνεται πιο άμεσος. Σε κάποια σημεία γίνεται πιο groovy, πιο ακραίος. Είναι αποτέλεσμα αυτής της έντασης, όλη αυτή η πίεση και όλη αυτή η φιλοσοφική απόδοση, σε μουσικό επίπεδο, του αγώνα, της νίκης, της ελευθερίας που ο καθένας από εμάς επιδιώκει;
Φυσικά, φυσικά. Αυτός είναι ο λόγος που αυτό το άλμπουμ είναι λίγο πιο άμεσο, όπως είπες, συμφωνώ μαζί σου. Είναι λίγο πιο επιθετικό και σε κάποια σημεία πιο χαρούμενο, σε σχέση με τα προηγούμενα. Έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με αυτό που νιώθουμε, με αυτό που θέλουμε να πούμε, με αυτό που θέλουμε να τραγουδήσουμε και να εκφράσουμε μέσα από τη μουσική, και έχεις δίκιο, έτσι είναι. Αν με ρωτάς, δεν βλέπω μεγάλη διαφορά σε κανένα από τα άλμπουμ μας. Φυσικά και καταλαβαίνω ότι είναι διαφορετικά, δεν είμαι χαζός, αλλά πιστεύω ότι, μετά από χρόνια, κάποιος που θα ακούσει αυτά τα άλμπουμ δεν θα ακούσει τρεις διαφορετικές μπάντες. Θα ακούσει μία, όπου κάθε άλμπουμ, όπως είπαμε και πριν, έχει μια διαφορετική ιστορία να διηγηθεί. Εννοώ ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν μουσική, παίζουμε μουσική μαζί από παιδιά, είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Δεν μεταλαζόμαστε σε κάτι ξένο. Σίγουρα έχουμε εμπειρίες, σίγουρα μεγαλώνουμε, συμβαίνουν κάποια πράγματα, αλλά στο τέλος της ημέρας οι ψυχές είναι οι ίδιες, τα ίδια μυαλά και οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν μουσική, η ίδια χημεία των ανθρώπων που φτιάχνουν τη μουσική.Οπότε, για εμάς, ούτε καν προσπαθούμε, για να σου πω την αλήθεια, να φτιάχνουμε κάθε φορά ένα άλμπουμ που να διαφοροποιείται ή να αλλάζουμε δραστικά. Απλώς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μας αρέσει, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
-Παρά τις αλλαγές στον ήχο σας από άλμπουμ σε άλμπουμ, ο πυρήνας της ταυτότητάς σας μένει ανεξίτηλος. Θεωρείς ότι αυτή η ανανέωση συμβαίνει φυσικά, χωρίς να την εκβιάζετε, όπως όντως φαντάζομαι συμβαίνει;
Καταρχάς, έχουμε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ σε διάστημα επτά ετών, οπότε δεν το παραδουλεύουμε. Θα θέλαμε, βέβαια, να κυκλοφορούμε κάθε άλμπουμ λίγο νωρίτερα. Μερικές φορές λέμε ότι θα κυκλοφορήσουμε κάτι σε δύο χρόνια, δεν ξέρω, δε γίνεται ποτέ. Τέλος πάντων, ναι, αυτή είναι η βάση της μπάντας. Εγώ, ο ντράμερ και ο μπασίστας είμαστε μαζί από τα πρώτα χρόνια. Ξέρεις, βρισκόμαστε καμιά φορά, πίνουμε μπύρες, μιλάμε και κάποιος φέρνει μια ιδέα. «Έχω αυτή την ιδέα, αυτό το riff, έχω αυτό και εκείνο» και αρχίζουμε να τζαμάρουμε πάνω σε ιδέες, πάνω σε riffs. Και μετά μπαίνουν και οι υπόλοιποι. Ξέρεις, όταν το παίζουμε οι τρεις μας, αυτό το πράγμα αρχίζει να εξελίσσεται και σιγά-σιγά χτίζουμε τα τραγούδια. Ταυτόχρονα, πέρα από τη μουσική, πέρα από αυτό που νιώθουμε, πέρα από αυτό που βλέπουμε, πέρα από αυτό που επεξεργαζόμαστε νοητικά και λογικά, μαζί με τη μουσική έρχονται ιδέες και σκέψεις για τους ανθρώπους, για την κοινωνία, για την ψυχή, ερωτήματα που έχει ο καθένας από εμάς. Και ταυτόχρονα, κάποια στιγμή, συνειδητοποιούμε ότι αυτή η μουσική βγαίνει για αυτό το άλμπουμ και θέλουμε να πούμε αυτά τα πράγματα, θέλουμε να βγάλουμε αυτά τα πράγματα από μέσα μας. Και έτσι, η μουσική και η θεματολογία πηγαίνουν χέρι-χέρι.
-Θυμάμαι όταν κυκλοφορήσατε για πρώτη φορά το Age of Aquarius, και μάλιστα, το είχα γράψει λίγο πριν από τη συναυλία σας στο Φάληρο, στο Taekwondo, είχα κάνει ένα αφιέρωμα και είχα γράψει: «Όταν οι Black Sabbath συνάντησαν την ελληνική παράδοση». Αυτό που θα ήθελα να σας ρωτήσω είναι, πρώτον, αν συμφωνείτε με αυτόν τον όρο και, δεύτερον, αν πιστεύετε ότι αυτό με κάποιον τρόπο αξιοποιείται, μετασχηματίζεται ή εξελίσσεται με την πάροδο των ετών και το κλασικό metal και η παράδοση, αν βγαίνει από τις κλασικές φόρμες της;
Πολύ καλό, πλάκα έχει. Προφανώς, δεν είναι απόλυτο, αλλά έχει ένα άμεσο νόημα, γιατί οι Black Sabbath είναι ο πατέρας του heavy metal και εμείς είμαστε ένα μείγμα παραδοσιακών οργάνων, παραδοσιακών μελωδιών, ηλεκτρικών κιθαρών και ντραμς, που αποτελούν στοιχεία τα οποία έχουν τις ρίζες τους στους Black Sabbath , και όχι μόνο, αλλά σίγουρα οι Black Sabbath είναι ένα από τα βασικά σημεία αναφοράς της μπάντας. Επίσης, δεν στοχεύουμε να κάνουμε κάτι συγκεκριμένο σε κάθε άλμπουμ και σε κάθε κομμάτι. Μας βγαίνει, αλλά δεν βάζουμε τίποτα εκ των προτέρων. Γι’ αυτό έχεις δει ότι κάποια τραγούδια δεν έχουν παραδοσιακά όργανα, κάποια άλλα έχουν πολλά, κάποια άλλα λιγότερα, κάποια άλλα είναι λίγο πιο ταξιδιάρικα, κάποια άλλα είναι πιο άμεσα και πολύ πιο βαριά και πιο επιθετικά, γιατί απλώς ακολουθούμε αυτό που μας λέει το τραγούδι. Ειλικρινά, αν από το πρώτο άλμπουμ συνεχίζαμε με τον ίδιο τρόπο, θα έπρεπε να κάνουμε ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Το ίδιο με το δεύτερο άλμπουμ, το ίδιο θα έπρεπε να κάνουμε και με το τρίτο. Έχουμε αποδείξει όμως ότι δεν λέμε ψέματα, γιατί κάθε φορά ακολουθούμε το τραγούδι· ακολουθούμε αυτό που μας λέει το ίδιο το κομμάτι να κάνουμε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο και χωρίς κανένα σύμπλεγμα. Ό,τι μας έρθει να κάνουμε, όποιο όργανο κι αν είναι... Άλλωστε, ξεκινήσαμε από το πρώτο άλμπουμ κάνοντας κάτι που θεωρητικά ακούγεται σαν γιορτή, οπότε είμαστε απελευθερωμένοι. Από τη στιγμή που βγάλαμε το πρώτο και επιζήσαμε, όλα είναι μια χαρά, δεν φοβόμαστε τίποτα. Έτσι, ό,τι κι αν μας έρθει, δεν θα έλεγα ότι υπηρετούμε το κλισέ, αλλά ακούμε αυτό που το μυαλό μας ορίζει ως όμορφο, ως αισθητικό. Το μυαλό μας μας λέει ότι αν κάνουμε αυτό, θα ακούγεται καλύτερα σε εμάς, ενώ αν κάνουμε εκείνο, θα ακούγεται χειρότερα ή δεν θα μας ταιριάζει.
-Στο Venceremos, τώρα, αισθάνομαι ότι υπάρχει απόλυτη ελευθερία, κάτι που θεωρώ ότι ταιριάζει πολύ με τον τίτλο του άλμπουμ και μεταφράζεται επίσης πολύ καλά μουσικά.Εννοώ ότι έχει breaks, έχει ατμόσφαιρες, έχει ταχύτητες, αλλά έχει και αργά μέρη, έχει γεμάτες κιθάρες, αλλά υπάρχει επίσης το Epitaph, το οποίο είναι εντελώς παραδοσιακό. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να κάνεις όλα αυτά να ακούγονται τελικά τόσο όμορφα και τόσο ομοιογενή. Καταλαβαίνω ότι δεν σκέφτεστε με όρια, δεν πιέζετε τους εαυτούς σας, αλλά στο τέλος της ημέρας ποιο είναι το μυστικό αυτής της φυσικότητας και της οργανικότητας μέσα σε τόσες διαφορές;
Δεν ξέρω αν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά, παρά μόνο πως είναι καθαρά η χημεία της μπάντας και η αισθητική της μπάντας. Ακόμη κι αν κάποιες μπάντες παίζουν την ίδια μουσική, η μία μπάντα είναι λίγο διαφορετική από την άλλη, γιατί έχει να κάνει με τους ανθρώπους, με το μυαλό τους, με τα φίλτρα τους, με την αισθητική τους, με τη λογική τους. Αυτό είναι. Δεν υπάρχει κάποια φόρμουλα για να σου πω ότι αν κάνεις αυτό και εκείνο και αν κάνεις αυτά τα πράγματα, τα κομμάτια θα ταιριάξουν μεταξύ τους. Είναι καθαρά προσωπικό. Και συμβαίνει σχεδόν χωρίς πίεση. Δουλεύαμε πάνω στο άλμπουμ εδώ και δύο χρόνια και, για να είμαι ειλικρινής, είμαι λίγο εμμονικός με αυτά τα πράγματα. Εννοώ, αν αρχίσω να ασχολούμαι με αυτό, το μυαλό μου δεν θα σκέφτεται τίποτα άλλο πέρα από το άλμπουμ. Για ένα ή δύο χρόνια δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Και είναι κάτι που μου αρέσει. Είναι λίγο περίεργο, γιατί, ξέρεις, υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας και δεν είναι και το καλύτερο πράγμα να έχεις εμμονή με ένα μόνο πράγμα, αλλά εμένα μου αρέσει. Αυτό κάνω από παιδί. Προφανώς, δουλεύουμε πάνω στο πώς θα ικανοποιήσουμε το μυαλό μας, την αισθητική μας. Έτσι είναι. Δε θα αρέσει σε όλους, αλλά εμάς αυτό μας ικανοποιεί, έτσι μιλάμε τώρα μέσω του δίσκου. Αυτός είναι ο λόγος που το άλμπουμ βγήκε έτσι. Το θέλαμε έτσι. Είναι σχετικά απλό. Είναι φυσικό. Προσπαθείς να ικανοποιήσεις τον εαυτό σου και την αισθητική σου. Δεν προσπαθείς να λύσεις κάποια εξίσωση ή να ακολουθήσεις κάποια παγκόσμια πρότυπα. Είναι καθαρά προσωπικό.
-Και όσο περισσότερα χρόνια παίζετε μαζί, όσο περισσότερο βγαίνετε προς τα έξω κ.λπ., υποθέτω ότι υπάρχουν στιγμές που σας επηρεάζουν ακόμη και υποσυνείδητα, έτσι;
Σίγουρα. Παίζουμε μαζί από το 2000. Έχουν περάσει πλέον 26 χρόνια. Οι τρεις μας, τουλάχιστον. Ακόμη και με τους υπόλοιπους, όπως τα παιδιά που παίζουν τα πνευστά, παίζουμε μαζί εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Και αυτό δεν είναι κάτι μικρό. Έχουμε κάνει πολλές συναυλίες, έχουμε βγάλει άλμπουμ, έχουμε ηχογραφήσει, έχουμε ταξιδέψει. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ένας άνθρωπος αποκτά την εμπειρία που του αξίζει. Σε οποιοδήποτε επάγγελμα, σε οποιαδήποτε τέχνη, ό,τι κι αν κάνεις, η εμπειρία σέ κάνει να προχωράς πιο εύκολα· είναι πιο εύκολο να ψάχνεις λύσεις και να τις βρίσκεις πιο γρήγορα στο μυαλό σου, να ξέρεις πού να κοιτάξεις. Όλα παίζουν τον ρόλο τους, και στο τέλος της ημέρας, όλα μεταφράζονται.
-Τα δύο τελευταία σας άλμπουμ έχουν μια τεράστια διαφορά. Το ένα κυκλοφόρησε πριν από την καραντίνα και πριν από όλα τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. Και τώρα το Venceremos, μετά από όλα αυτά. Αυτό που θέλω λοιπόν να σε ρωτήσω είναι: θεωρείς ότι είναι ένα άλμπουμ, πρώτα απ’ όλα, ιδιαίτερα επίκαιρο και, δεύτερον, αισθάνεσαι ότι γενικά ζούμε σε μια παράξενη καμπή της Ιστορίας;
Κοιτάξτε, πάντα έλεγα ότι η ζωή δεν ήταν ποτέ εύκολη. Και εξακολουθώ να το πιστεύω αυτό. Έτσι είναι πάντα. Είμαστε εδώ για να το περάσουμε αυτό. Αλλά δεν νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχει συμβεί κάτι διαφορετικό. Αισθάνομαι ότι ο ρυθμός αυτής της απειλής είναι πολύ μεγαλύτερος, πολύ πιο γρήγορος, πολύ πιο επιθετικός, σε σύγκριση με το παρελθόν. Επειδή δεν θέλω να πω ότι τα τελευταία χρόνια ήταν διαφορετικά. Τα έχω ζήσει για πολλά χρόνια. Τα τελευταία χρόνια όμως όλα πάνε πιο γρήγορα. Δεν ξέρω, έχει να κάνει με... Ανησυχώ πολύ να πω την αλήθεια. Και είμαι πολύ θυμωμένος, πολύ ματαιωμένος και πολύ απογοητευμένος με αυτά που βλέπω γύρω μου, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μια δύσκολη και επικίνδυνη εποχή, επειδή όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα με τεχνολογικές επαναστάσεις, οι οποίες θα ήταν αδιανόητες πριν από λίγο καιρό. Και τώρα τις βλέπουμε στην πράξη. Υπήρξε η τεχνητή νοημοσύνη, οι αλγόριθμοι, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι πλατφόρμες, όπου εμπλέκεται ολόκληρος ο κόσμος. Και το θέμα είναι ότι υπάρχουν 10, δεν ξέρω, πεινασμένοι, πλούσιοι άνθρωποι που πεινάνε κι άλλο, για όλο και περισσότερη δύναμη και εξουσία, οι οποίοι δεν νοιάζονται για τίποτα και ελέγχουν τα πάντα. Αυτό δεν συνέβαινε πριν από 20, 30 χρόνια. Τα ίδια μυαλά υπήρχαν. Αυτοί που τώρα είναι μανιακοί με την εξουσία, υπήρχαν και στο παρελθόν, προφανώς. Αλλά τώρα έχουν τέτοια εργαλεία που κάνουν τα βιβλία και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας να ζωντανεύουν. Και αν δείτε συνεντεύξεις και αυτά που λένε, δεν τους νοιάζει τίποτα. Δεν τους νοιάζει τίποτα. Τίποτα απολύτως. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Έχει συγκεντρωθεί τόση δύναμη και εξουσία σε ορισμένους ανθρώπους που δεν νομίζω ότι υπήρχε στο παρελθόν. Οι καιροί μας είναι λίγο σαν να παίζουμε σε μια δυστοπική ταινία. Και είναι επικίνδυνο και δεν ξέρω πού θα καταλήξει. Θα δείξει
-Eσείς, ως VIC που έχετε ελεύθερο και επαναστατικό πνεύμα, κάτι που έχουμε δει γενικότερα μέσα από τη μουσική και τη στάση σας, τι θα θέλατε να πείτε με το Venceremos;
Με το Venceremos, αυτό που λέμε στο άλμπουμ και αυτό που σκεφτόμαστε είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι. Αυτό που θυμόμαστε και αυτό που πιστεύουμε, πρέπει να το λέμε. Η ζωή είναι σύντομη. Δεν έχουμε άλλες εκατό ζωές μπροστά μας. Υπάρχει μόνο μία, αυτή που ζούμε τώρα. Δεν υπάρχει χθες, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο το εδώ και τώρα. Το να είμαστε κακοί άνθρωποι, να βλάπτουμε τη γη, το περιβάλλον, τους συνανθρώπους μας, τα ζώα, τα δέντρα, πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουμε και θα διορθώσουμε τα πράγματα, δεν ισχύει. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Αυτό που κάνεις τώρα, στο τέλος θα έρθει σε εμάς πριν καν το καταλάβουμε. Και δεν το λέω αυτό από προσωπική άποψη. Δυστυχώς, έτσι είναι η ζωή. Φαντάζομαι ότι όλοι έχουμε χάσει κάποιον δικό μας άνθρωπο και όλοι, λίγο πριν φύγουν, λένε κάτι τέτοιο: ότι όλα πέρασαν σαν νερό. Και τους πιστεύω. Γιατί, αν κοιτάξουμε πίσω, τώρα, βλέπουμε ότι όλα πέρασαν σαν νερό. Οπότε, έχω καταλήξει, και δεν θέλω να το τραβήξω πολύ, ότι αυτό που έχω εκφράσει μέσα από το Venceremos είναι πως υπάρχει μόνο το εδώ και τώρα. Ας μη φοβόμαστε. Ας είμαστε άνθρωποι. Και ας στεκόμαστε απέναντι στην αδικία όσο περισσότερο μπορούμε. Πολλοί άνθρωποι με ρωτούν: πώς σου ήρθε το Venceremos ως τίτλος; Στην Ελλάδα είναι μια λέξη που χρησιμοποιούμε. Οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς και οι μεγαλύτεροι σίγουρα τη γνωρίζουν. Venceremos σημαίνει «θα νικήσουμε». Αλλά δεν έχει να κάνει με τη νίκη. Δεν σημαίνει ότι θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε. Δεν είναι αυτό. Δεν έχω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου. Το Venceremos έχει να κάνει με το να μη φοβάσαι. Με το να ξεπερνάς τον φόβο σου. Με το να μην τα παρατάς. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Θα το κάνουμε, ό,τι κι αν γίνει. Θα προχωρήσουμε, ό,τι κι αν γίνει. Θα φροντίσουμε τη ζωή μας όσο καλύτερα μπορούμε. Και όταν έρθει το τέλος, εκεί βλέπω τη νίκη. Εκεί ελπίζω και εκεί φαντάζομαι ότι θα έρθει. Πολλά μπορούν να συμβούν σε αυτή τη ζωή, με εμάς και χωρίς εμάς. Όλοι θα φύγουμε, είτε ντόπιοι, είτε είμαστε μετανάστες είτε πλούσιοι είτε φτωχοί, κάποια στιγμή θα φύγουμε όλοι. Με τα λάθη και τις ατέλειες μας. Ότι κάναμε στο διάβα μας θα μετρήσει, σκέψου πόσοι φεύγουν και μετάνιωσαν για κάτι που πλέον δεν έχουν τον χρόνο να το αλλάξουν, και άλλοι φεύγουν ήρεμοι. Όλα αυτά είναι μικρές νίκες της ζωής. Και σκέψου από την άλλη, πόσοι μαλάκες φεύγουν από τη ζωή και χαίρεται όλος ο κόσμος με αυτό.
-Και πιστεύω ότι όσο περνούν τα χρόνια, με όλα όσα βλέπουμε και με τον ρυθμό των αλλαγών, αυτό το πράγμα θα αυξάνεται. Άνθρωποι θα φεύγουν και όλοι θα πανηγυρίζουν. Το βλέπουμε γύρω μας, ίσως λόγω της υπερπληροφόρησης, αλλά κοινώς, τα 'αποβράσματα' του κόσμου, όλο και αυξάνονται...
Σίγουρα. Γενικά οι άνθρωποι όπως είναι τώρα, ήταν πάντα έτσι. Αυτό που αλλάζει είναι αυτοί που βρίσκονται στην κορυφή. Κατά καιρούς, μπορεί να είναι λίγο πιο άξιοι και λίγο πιο σκεπτόμενοι. Αυτό μπορεί να αλλάξει. Αλλά η ψυχολογική και συναισθηματική ισορροπία των ανθρώπων, ειδικά ως μάζες, νομίζω ότι είναι η ίδια. Πάντα υπήρχαν καλοί άνθρωποι στις πιο σκοτεινές περιόδους. Στις χειρότερες καταστάσεις της ζωής, στους παγκόσμιους πολέμους, στη φτώχεια. Υπήρχαν άνθρωποι που προσπαθούσαν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Και υπήρχαν άλλοι που δεν νοιάζονταν καθόλου. Αυτό υπάρχει και σήμερα. Αλλά τώρα έχει συγκεντρωθεί ακραία δύναμη και ισχύς σε ελάχιστους ανθρώπους που δεν έχουν ήθος, κι αυτοί φέρνουν και άλλους μαζί τους. Καμία κοινωνική συνείδηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη. Περισσότερη εξουσία. Δεν ξέρω. Και αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι τα εργαλεία που έχουν τώρα είναι ακατανόητα. Ακατανόητα! Έχουν στη διάθεσή τους εξαιρετικά ισχυρά εργαλεία και πρόκειται να τα κάνουν ακόμη χειρότερα. Δεν φοβάμαι την τεχνολογία. Αν προσπαθήσεις να φανταστείς μια ουτοπία για τον άνθρωπο στο μέλλον, προφανώς θα πρέπει να περιλαμβάνει αυτή την τεχνολογία και όλες τις τεχνολογίες. Πρέπει να την αγκαλιάσουμε. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν φοβάμαι την τεχνολογία. Φοβάμαι τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν. Φοβάμαι τον Musk. Φοβάμαι την Amazon. Φοβάμαι αυτούς τους ανθρώπους. Επειδή λένε ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα απελευθερώσει τους ανθρώπους. Θα τους απελευθερώσει... Δεν θα χρειάζεται να δουλεύουν και όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν ειρηνικά. Γιατί δεν το κάνουν τώρα; Χωρίς την τεχνητή νοημοσύνη; Χρειάζεται να έρθει η τεχνητή νοημοσύνη για να μας δείξει αυτά τα πράγματα; Όχι. Αντιθέτως, λένε: «Δεν με ενδιαφέρει αν ένας άνθρωπος ζει ή όχι». Δεν έχει καμία αξία. Έχουμε γυρίσει 100-200 χρόνια πίσω, παρά την όποια πρόοδο.
-Η τέχνη είναι πάντα η απόλυτη διέξοδος για τον άνθρωπο. Η απόλυτη ελευθερία. Ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να εκφράσεις όλα αυτά τα πράγματα που μερικές φορές χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ξυπνήσει. Τώρα πιστεύεις ότι χρειαζόμαστε όλα αυτά και λίγο παραπάνω. Λίγη μουσική, λίγη τέχνη. Έτσι, για να ξυπνήσουμε ξανά; Γιατί πιστεύω ότι, με κάποιον τρόπο, έχουμε αποχαυνωθεί...
Η μουσική είναι μια σπουδαία ψυχοθεραπεία, και ξεκινά από τον ίδιο τον δημιουργό. Σου επιτρέπει να βγάλεις δημιουργικά αυτό που έχεις μέσα σου και να αφήσεις πίσω σου αποτυπώματα που, ακόμα και μετά από 20 χρόνια, σου θυμίζουν πώς ένιωθες τότε. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να εκφραστούν μέσα από την τέχνη. Προσωπικά, όταν ακούω ένα τραγούδι που εκφράζει τις σκέψεις μου, παίρνω δύναμη. Συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι μόνος με τα συναισθήματά μου, αλλά υπάρχουν κι άλλοι στον πλανήτη που νιώθουν το ίδιο. Αυτό δημιουργεί μια βαθύτερη, υπόγεια κοινωνική συνοχή. Στην εφηβεία μου, η μουσική και οι στίχοι με βοήθησαν να βρω τη συναισθηματική μου ισορροπία και να καταλάβω ότι οι ανησυχίες μου δεν ήταν μόνο δικό μου πρόβλημα, αλλά παγκόσμιες. Η μουσική περνάει μέσα σου και ενεργοποιεί όλη σου τη ψυχή και το σώμα αβίαστα. Όσον αφορά το αν οι καλλιτέχνες πρέπει να τοποθετούνται πολιτικά ή κοινωνικά, δεν περιμένω από μια μπάντα να κάνει δηλώσεις. Όταν ξεκίνησα να παίζω μουσική ,όπως κι όταν φτιάξαμε το συγκρότημα στα 15 μας, δεν το κάναμε για να περάσουμε κοινωνικά μηνύματα, αλλά από μια αγνή ανάγκη της ψυχής να εκφραστούμε, να περάσουμε καλά ως φίλοι και να τα σπάσουμε, δεν το κάναμε πιο μικροί, αλλά όταν ζήσαμε κάτι και εμείς. Δεν θεωρώ ότι κάθε μπάντα οφείλει να παρεμβαίνει στα κοινωνικά ζητήματα. Από την άλλη, επειδή είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με αυτό που νιώθουμε, η μουσική μας επηρεάζεται αναπόφευκτα από τον κόσμο, τη χώρα και τη γειτονιά στην οποία ζούμε. Κι όταν με ρωτούν, απαντώ πάντα με ειλικρίνεια και κόσμιο τρόπο, λέγοντας αυτό που πιστεύω. Αν κάποιος σταματήσει να μας ακούει γι' αυτό, δεν με πειράζει καθόλου· η ζωή είναι πολύ σύντομη. Ως μπάντα δεν είχαμε ποτέ έναν τέτοιο προκαθορισμένο σκοπό, απλώς εκφράζουμε αυτό που είμαστε με έναν δικό μας τόνο.
-Καταλαβαίνω τι λες. Αλλά, ξέρεις, άλμπουμ όπως το Venceremos τώρα, ή τραγούδια όπως το Svara, για παράδειγμα, είναι πράγματα που μπορούν να δώσουν στον κόσμο μια ώθηση. Να δώσουν στον κόσμο ένα έναυσμα, ακούσια ή όχι. Ξέρεις όπως είχες το πανκ στα 70s και 80s, ή ακόμα και το War Pigs στους Sabbath, ή ακόμα και το thrash. Πράγματα που, στο παρελθόν, μπορούσαν να σου δώσουν κάτι, έστω μια μικρή ώθηση...
Συμφωνώ. Και έχουμε πάρει και οι ίδιοι πολλά από αυτές τις μουσικές. Στο παρελθόν και τώρα, και σου λέω, πρώτα απ' όλα, το Venceremos και το Age of Aquarius και όλα αυτά τα άλμπουμ έχουν δώσει σε εμάς τους ίδιους κάτι, πριν από οποιονδήποτε άλλον. Δηλαδή, τη δύναμη που θέλω να φέρει το Venceremos στον κόσμο, πρώτα απ' όλα την είχα ανάγκη εγώ ο ίδιος για να μου τη δώσει αυτό το άλμπουμ. Όποια απογοήτευση, όποια ματαίωση νιώθουμε με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τα αισθανόμαστε κι εμείς ακριβώς το ίδιο. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, όπως και όλη η μπάντα, και νιώθουμε το ίδιο. Δεν είναι ότι είμαστε δυνατοί εκεί πάνω και δεν μας νοιάζει τίποτα. Και αυτό που σου είπα για την ψυχοθεραπεία: αυτό το άλμπουμ, πρώτα απ' όλα, το είχαμε εμείς ανάγκη για να μας δώσει αυτά που λες. Και μου έδωσε πολλά. Μου έδωσε δρόμους, μου έδωσε απαντήσεις, μου έδωσε δύναμη για πολλά θέματα που με απασχολούν, είτε προσωπικά για τον καθένα, είτε με θέματα όπως ο χρόνος, είτε κοινωνικά. Τι γίνεται εδώ; Πού πάμε; Πόσο μας πιέζουν; Ποια είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή; Και αυτά τα πράγματα, φυσικά, σε οδηγούν σε απογοητεύσεις, σε οδηγούν σε δύσκολες καταστάσεις. Το άλμπουμ μου έδωσε δύναμη. Αυτό είναι το νόημα κάθε άλμπουμ: να δίνει απαντήσεις και να αντλείς δύναμη και θάρρος για να συνεχίσεις και να βρεις ένα νόημα στη ζωή και σε όλα αυτά τα ζητήματα που σου είπα. Και το δημιουργούμε γι' αυτόν τον λόγο. Κυρίως γι' αυτόν τον λόγο. Δηλαδή, βγάζουμε αυτό που έχουμε μέσα μας, βγάζουμε την ανάγκη μας και προσπαθούμε να πάρουμε κάτι από αυτό. Ελπίζω πραγματικά ο κόσμος να πάρει κάτι από αυτό το άλμπουμ, να του δώσει δύναμη, να τον βοηθήσει να δει κάποια πράγματα —ενδεχομένως από μια διαφορετική οπτική γωνία— γιατί έχουμε μπουχτίσει με αυτά που βλέπουμε. Όλες οι πληροφορίες που παίρνουμε είναι ουσιαστικά το εργαλείο τους. Μας έχουν μπουχτίσει, διασπείρουν φόβο, ψέματα, παραποιούν την πραγματικότητα. Χρειάζεται προσοχή. Τα μυαλά μας έχουν μπουχτίσει. Πρέπει να κοιτάξουμε και από την άλλη πλευρά.
-Επίσης, σχετικά με τις λεπτομέρειες του άλμπουμ, στο "Home" ακούμε στίχους από τον "Δικό Μας Ήλιο" του Σεφέρη. Πώς προέκυψε αυτή η τόσο όμορφη προσθήκη;
Είχα διαβάσει τους στίχους του Σεφέρη πριν από πολλά χρόνια. Όχι όλους, αλλά είχα διαβάσει αυτό το συγκεκριμένο ποίημα πριν από πολλά χρόνια. Υπήρχε επίσης ένα άλμπουμ με ηχογραφήσεις, στο οποίο ο ίδιος απαγγέλλει τα ποιήματά του. Είναι ένας φανταστικός δίσκος. Θυμάμαι, όταν είχα ακούσει το άλμπουμ, ειδικά σε έναν από τους στίχους, η ερμηνεία του ήταν συγκλονιστική, ήταν απίστευτη. Όλα όσα έκανε ήταν τόσο τέλεια, με τον ρυθμό, τον τόνο, τη φωνή του. Θυμάμαι είχα εντυπωσιαστεί πολύ τότε. Πέρασαν χρόνια, δεν θυμάμαι καν πότε το πρωτοάκουσα, και όταν βρισκόμουν μέσα σε όλο αυτό το δημιουργικό χάος του άλμπουμ, όπως το αποκαλώ, σε εκείνο το σημείο, γνώριζα από πριν, ότι θα υπήρχε μια αποκάλυψη. Δεν ήξερα ακόμα τι ακριβώς, αλλά ήξερα ότι ερχόταν ένα συναίσθημα από μέσα που φώναζε να βγει. Και κάπως έτσι έσκασε, όχι ξαφνικά, αλλά, μου ήρθε πραγματικά στο μυαλό, μια φλασιά, άκουσα τη φωνή του Σεφέρη απευθείας από εκείνο το ποίημα. Απευθείας, αμέσως. Έτσι, πήγα και το έψαξα και το δοκίμασα. Το έβαλα αμέσως στη μουσική και το κομμάτι έδεσε τελείως. Και ενώ πριν από αυτό δεν ήξερα τι θα υπήρχε εκεί, όταν το άκουσα στο μυαλό μου, δεν μπορούσα να φανταστώ τίποτα άλλο. Ούτε καν... Επειδή υπήρχαν διάφορα σενάρια στο μυαλό μου, αν εκείνοι που διαχειρίζονται τα δικαιώματα του Γιώργου Σεφέρη έλεγαν όχι, αν έλεγαν... Δεν μπορούσα να πω τίποτα. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Δεν μπορούσα καν να σκεφτώ. Εκείνη τη στιγμή δεν είχα δεύτερη σκέψη. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Ευτυχώς, ήταν πολύ συνεργάσιμοι, τους άρεσε και το αποδέχτηκαν. Μας έδωσαν την άδεια να χρησιμοποιήσουμε την ηχογράφηση για τις φωνές και, ευτυχώς, βγήκε αυτό που φανταζόμουν.
-Κάτι που πραγματικά ήθελα να ρωτήσω, πώς βλέπουν οι ξένοι τους Villagers; Δηλαδή, όταν βλέπουν το κλαρίνο, όταν βλέπουν αυτή την ιδιαίτερη μίξη μουσικών, τώρα που μπορεί να ακούσουν και Σεφέρη στο άλμπουμ, ποιες είναι όλες οι αντιδράσεις, τι feedback λαμβάνετε οι ίδιοι, που δεν είστε μια folk μπάντα, με στερεοτυπικούς τέτοιους όρους;
Είναι πολύ πιο ανοιχτοί, πολύ πιο ανοιχτοί από όσο θα φανταζόμουν στο παρελθόν. Πιθανώς να είναι πιο ανοιχτοί κι από τους Έλληνες σε αυτά τα όργανα, σε αυτούς τους ήχους, σε αυτές τις μίξεις. Δεν έχω νιώσει κάτι διαφορετικό. Δεν αισθάνομαι ότι παίζουμε σε έναν ξένο κόσμο, ούτε μας βλέπουν κι αυτοί από άλλον πλανήτη. Τους αρέσει πραγματικά το ίδιο πράγμα. Μερικές φορές, κι από τους Έλληνες είναι ακόμα πιο φανατικοί, ας πούμε, με αυτά τα όργανα. Ναι, πραγματικά. Σκέψου κι εμείς κάπως αυτά τα οργανα τα έχουμε στο αίμα μας. Αλλά ναι, δεν είναι κάτι διαφορετικό. Δεν είμαστε η πρώτη μπάντα που κάνει κάτι τέτοιο γενικά. Αν το κάναμε πριν από 50 χρόνια, μπορεί να ήταν σοκαριστικό. Μπορεί να είμασταν η πρώτη μπάντα που θα το έκανε. Ο κόσμος έχει μπει σε έναν διεθνή κύκλο. Ακούμε μουσική από όλο τον κόσμο. Έχουμε τις μπάντες μπροστά μας. Έχουμε ακούσει σχεδόν τα πάντα. Οπότε, δεν νομίζω ότι σοκάρονται με αυτό που κάνουμε. Τους αρέσει.Όχι σε όλους, φυσικά. Αλλά, γενικά ποτέ δεν φάνηκε κάτι εξωπραγματικό, ναι. Είναι πολύ πιο ανοιχτόμυαλοι από όσο θα φανταζόμουν πριν από μερικά χρόνια.
-Στην Αθήνα, τι μπορούμε να περιμένουμε από τη συναυλία σας στις 20 Σεπτεμβρίου; τι να περιμένουμε από αυτό;
Οι συναυλίες τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, για να σου πω την αλήθεια. Έχουμε σπουδαίες αναμνήσεις, πολύ δυνατές αναμνήσεις, μας κρατάνε ζωντανούς, ενεργούς αυτές οι μεγάλες αναμνήσεις. Και είμαστε πολύ τυχεροί που τις ζήσαμε, που δημιουργήσαμε αυτές τις αναμνήσεις από τις συναυλίες στην Αθήνα, ειδικά από τις παρουσιάσεις των άλμπουμ. Και δεν σου κρύβω ότι η Αθήνα τον Σεπτέμβριο για μένα, είναι νομίζω, η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο. Αν με ρωτήσεις γενικά, δεν θα σου πω ότι είναι όμορφη πόλη, αλλά εκείνη την περίοδο πιστεύω ότι είναι η πιο όμορφη, επειδή έχω πολύ καλές αναμνήσεις, οι οποίες είναι δημιουργικές, πάνω απ' όλα. Είναι με φίλους, με γνωστούς. Ανεβαίνουμε στη σκηνή με τόσον κόσμο από κάτω. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Και πάντα προσπαθούμε, ο κόσμος που μας στηρίζει στις συναυλίες και έρχεται, που μας δίνει πρακτικά τη δυνατότητα να μπορούμε να δημιουργούμε πράγματα που φανταζόμαστε, να τους ανταποδώσομε κάτι όμορφο επίσης, κι γι' αυτό οι συναυλίες στην Αθήνα είναι κάτι ξεχωριστό για εμάς. Και τώρα που έχουμε το νέο άλμπουμ, έχουμε πολύ καλές ιδέες. Πρώτα απ' όλα, ανυπομονώ να παίξουμε τα τραγούδια ζωντανά. Παίξαμε μερικά την άνοιξη που ήμασταν στην Ευρώπη... Αλλά τώρα που θα παίξουμε ολόκληρο το άλμπουμ επίσημα, κι ο κόσμος θα έχει ακούσει τα τραγούδια έστω τις τελευταίες δύο μέρες, το περιμένουμε πραγματικά με ανυπομονησία, πως και πως.
-Και μια ερώτηση που δεν ξέρω αν την έχετε σκεφτεί, αλλά το επόμενο άλμπουμ θα μπορέσει να έρθει συντομότερα ή όχι;
Ελπίζω πάντως να μην πάρει επτά χρόνια, για να σου πω την αλήθεια, αν και τα ίδια λέγαμε και μετά το "Age Of Aquarius" . Μεγαλώνουμε κιόλας, αλλά όλα καλά, τουλάχιστον δύο άλμπουμ ακόμα τα έχουμε. Από την άλλη, αυτό έχει να κάνει με πολλά πράγματα, με συναυλίες, περιοδείες και όλα αυτά, αλλά έχει να κάνει και με πρακτικά ζητήματα, όπως το στούντιο, για παράδειγμα. Μετά το Age of Aquarius, έπρεπε να μετακομίσουμε. Φύγαμε από το στούντιο που είχαμε πριν και έπρεπε να αλλάξουμε χώρο, να βρούμε νέο μέρος, να το φτιάξουμε , πράγματα που παίρνουν πολύ χρόνο. Και τώρα, πάλι θα μετακομίσουμε. Ελπίζω να είμαστε πιο έμπειροι, τουλάχιστον στο τεχνικό κομμάτι, στο πώς θα το στήσουμε. Και ελπίζω να βρούμε τον χώρο σύντομα και να το φτιάξουμε γρήγορα. Σίγουρα είναι νωρίς μιας κι ακόμα ο δίσκος δεν έχει κυκλοφορήσει επίσημα, άσχετα αν εμείς τον έχουμε τελειώσει εδώ και μήνες. Αφού κυκλοφορεί ένα άλμπουμ, την επόμενη μέρα περνάς στην επόμενη εποχή. Έχω κόλλημα με το να παίζω κιθάρα. Παίζω σχεδόν κάθε μέρα. Μου έρχονται πάντα ιδέες. Ευτυχώς. Τώρα, το πότε και το πώς, δεν ξέρω. Αυτό που σίγουρα ελπίζω και εύχομαι είναι να μην μας πάρει επτά χρόνια. Δεν θα το ήθελα, για να είμαι ειλικρινής. Αλλά δεν θα κάνουμε και τίποτα βιαστικά απλώς για να το βγάλουμε σε δύο χρόνια. Μόλις είναι έτοιμο, θα το κάνουμε. Το θέμα είναι να μην μετανιώνεις για πράγματα που κάνεις.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου