Οι Audrey Horne είναι το λαμπερό πετράδι του σκοτεινού και συννεφιασμένου Bergen. Οι Νορβηγοί έχουν μια μακρά πορεία στο κλασικό heavy metal, και φέτος επιστρέφουν με το νέο τους, κλασικότροπο άλμπουμ, "Achilles". Σχετικά με αυτό, ο τραγουδιστής τους, Toschie, μιλάει στο Metal View.
-Αρχικά, θα ήθελα να σε ρωτήσω πώς ήταν αυτά τα τέσσερα χρόνια μεταξύ του Devil's Bell και του Achilles τώρα;
Ήταν καλά. Παίζαμε ζωντανά και κάναμε συναυλίες ως επί το πλείστον και μετά ξεκινήσαμε να γράφουμε αυτό το άλμπουμ, ίσως λίγο περισσότερο από έναν χρόνο πριν. Γιατί, όπως είπες, υπήρξαν τέσσερα χρόνια μεταξύ κάθε άλμπουμ, αλλά όταν κυκλοφορεί, δεν καθόμαστε αμέσως να αρχίσουμε να γράφουμε το επόμενο. Πάντα κάνουμε κάποιες περιοδείες και συναυλίες και μετά χρειάζεται λίγος χρόνος μέχρι να επιστρέψουμε, κατά κάποιον τρόπο, σε κατάσταση σύνθεσης. Επίσης πάντα είμαστε πολυάσχολοι στις προσωπικές μας ζωές. Ξέρεις, μερικοί από εμάς έχουν μικρά παιδιά και κάποιοι δουλεύουν με άλλα συγκροτήματα και σε άλλα μουσικά projects, οπότε υπήρχε αρκετή δουλειά. Αλλά πραγματικά ήταν καλά, πλούσια και παραγωγικά. Υπήρξε ένας καλός ρυθμός. Με τους Audrey Horne το κάνουμε αυτό εδώ και σχεδόν 25 χρόνια και ουσιαστικά δεν είχαμε ποτέ διάλειμμα. Ξέρεις, έχουμε περιόδους που είμαστε πολύ απασχολημένοι και άλλες που δεν είμαστε τόσο, αλλά ποτέ δεν σταματήσαμε πραγματικά. Πάντα υπάρχει κάτι που συμβαίνει. Οπότε ήταν καλά, αλλά ήταν επίσης ωραίο να φτιάξουμε αυτό το άλμπουμ τώρα, γιατί νομίζω ότι όλοι είχαμε, κατά κάποιον τρόπο, μια δημιουργική ανάγκη. Είχαμε ασχοληθεί τόσο πολύ με άλλα πράγματα, οπότε ήταν ωραίο να επιστρέψουμε στη σύνθεση μουσικής.
-Κάτι πολύ ενδιαφέρον για μένα ως Έλληνα είναι ο τίτλος του άλμπουμ, Achilles. Πώς αποφασίσατε αυτό το όνομα;
Πάντα αγχώνομαι λίγο όταν μιλάω για τον τίτλο σε ανθρώπους από την Ελλάδα. Αλλά τώρα δεν είναι, δεν έχει να κάνει με κάποια ιδιαίτερα φιλοσοφική ή ιστορική ή μυθολογική προσέγγιση. Είναι περισσότερο σαν να ήταν μισό ατύχημα και μισή συνειδητή σκέψη. Όταν γράψαμε το τραγούδι βάλαμε τον τίτλο Achilles, μιας και πάντα βάζουμε προσωρινούς τίτλους στα τραγούδια μέχρι να τα τελειοποιήσουμε. Και μπορεί να είναι μεγάλες, άσχετες λέξεις. Θα μπορούσε να είναι "σάλτσα ντομάτας" ή οτιδήποτε. Αλλά αυτό πήρε τον προσωρινό τίτλο Achilles και δεν ξέρω γιατί. Νομίζω ότι κάποιος απλώς είχε διαβάσει κάτι γι' αυτό και μετά η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό μπαίνει εκεί. Όταν έγραψα τους στίχους, δεν σκεφτόμουν ιδιαίτερα τον Αχιλλέα. Σκεφτόμουν, όμως, το πώς γινόμαστε όλο και πιο πολωμένοι στον κόσμο και το πώς εμπιστευόμαστε όλο και περισσότερο τα πάντα στη σύγχρονη τεχνολογία, με την τεχνητή νοημοσύνη και με το ότι τα πάντα είναι πλέον ψηφιακά. Αυτό έχει κάνει τη ζωή μας πολύ πιο εύκολη, αλλά ταυτόχρονα μας κάνει και πιο ευάλωτους. Γιατί, αν πέσει το σύστημα δεδομένων σου, μετά βίας μπορείς να κάνεις οτιδήποτε. Φυσικά, εξαρτάται από το τι κάνεις. Αν είσαι αγρότης, ίσως να μην επηρεάζεσαι τόσο πολύ, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι θα επηρεάζονταν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Από τη μία πλευρά, λοιπόν, είναι καλό, γιατί κάνει τη ζωή μας ευκολότερη και βελτιώνει την πρόοδο στην επιστήμη και την ιατρική και σε πολλά άλλα πράγματα. Αλλά ταυτόχρονα μας κάνει και πιο ευάλωτους. Και τότε άρχισα να σκέφτομαι πώς αυτό ταίριαζε με την ιδέα του Αχιλλέα, ο οποίος ήταν άτρωτος εκτός από εκείνο το ένα μικρό σημείο στη φτέρνα του. Και ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι είναι το τέλειο όνομα, γιατί κατά κάποιον τρόπο ταιριάζει με το θέμα του τραγουδιού. Νιώθουμε άτρωτοι αλλά είμαστε τόσο φθαρτοί και εξαρτημένοι. Έτσι αποφασίσαμε ότι, για μια φορά, ας κρατήσουμε τον προσωρινό τίτλο, αφού ταίριαζε τόσο καλά. Και όταν ήρθε η ώρα να ονομάσουμε το άλμπουμ, σκεφτόμασταν διάφορα ονόματα, αλλά νομίζω ότι ένα άλμπουμ χρειάζεται απλώς ένα καλό όνομα, κάτι ωραίο και cool. Οπότε σκεφτήκαμε ότι το Achilles είναι ένας τίτλος που ακούγεται ωραία. Έτσι, για το ίδιο το άλμπουμ, είναι περισσότερο θέμα του ότι απλώς ακούγεται ωραία.
-Και είναι αστείο, γιατί όταν είδα για πρώτη φορά τον τίτλο, σκέφτηκα: «Εντάξει, τώρα όλοι μιλούν για τον Οδυσσέα και την Οδύσσεια και όλα αυτά, αλλά αυτή η μπάντα μιλάει για τον Αχιλλέα». Οπότε είναι πολύ καλό. Είναι πολύ ωραίο.
Ναι, άθελά μας, πιάσαμε όλο αυτό το επικό στοιχείο. Και είναι κάτι απλό, old school, επικό και cool!
-Νομίζω, λοιπόν, ότι τώρα, με το Achilles, επιστρέφετε στις πιο κλασικές φόρμες σας, για να το θέσουμε έτσι. Εννοώ ότι και το Devil's Bell ήταν ένα αρκετά ταυτόσημο άλμπουμ των Audrey Horne, αλλά ήταν πιο σκοτεινό και μελαγχολικό σε κάποια σημεία. Πιστεύεις ότι αφήσατε πίσω σας ένα είδος πειραματισμού και επιστρέψατε στις κλασικές σας φόρμες;
Ναι, νομίζω πως έτσι είναι. Αλλά πιστεύω επίσης ότι το Devil's Bell, επειδή γράφτηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, για αυτό έβαλε ένα πιο σκοτεινό πλαίσιο γύρω από ολόκληρο το πράγμα. Όλα ήταν αβέβαια και, ξέρεις, ως μουσικός δεν ήσουν καθόλου σίγουρος αν θα ξανακάνεις περιοδεία, αν θα υπάρξει ξανά tour. Οπότε νομίζω ότι ολόκληρο εκείνο το άλμπουμ ήταν περισσότερο ο ήχος της απογοήτευσης μιας μπάντας, σε αντίθεση με αυτό, που μοιάζει περισσότερο με εμάς να επιστρέφουμε στη χαρά του να παίζουμε σε μια μπάντα.
-Ναι, μπορώ να αισθανθώ αυτή την ατμόσφαιρα και μου αρέσει πάρα πολύ τώρα, γιατί επιστρέφετε στις πιο heavy rock, κλασικές metal φόρμες σας. Ξέρεις, αυτό το είδος επιρροών από τους KISS, τον Dio, τους Mötley Crüe, τους Thin Lizzy, τους Iron Maiden φυσικά και ούτω καθεξής. Και νομίζω ότι, μέχρι τώρα, αυτό είναι το πιο δυναμικό, μελωδικό και κατά κάποιον τρόπο ατμοσφαιρικό άλμπουμ σας. Οπότε αυτό σηματοδοτεί κάπως την παρούσα φάση των Audrey Horne;
Θα έλεγα ότι νομίζω πως ποτέ δεν ήμασταν πιο σίγουροι ως μπάντα απ' ό,τι είμαστε τώρα. Ειδικά όταν παίζουμε ζωντανά, είμαστε πολύ πιο σίγουροι στις μέρες μας απ' ό,τι ήμασταν παλιότερα. Και νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει πολύ με το ότι, για να φτιάξεις ένα καλό άλμπουμ, πρέπει να έχεις ένα επίπεδο αυτοπεποίθησης. Και πιστεύω ότι όσο περισσότερη αυτοπεποίθηση έχεις, τόσο περισσότερο μπορείς να πειραματιστείς και, κυρίως, να δοκιμάσεις ιδέες που μπορεί να ακούγονται χαζές στα χαρτιά. Παλαιότερα φοβόμασταν περισσότερο να κάνουμε πράγματα που μπορεί να ακούγονταν λίγο cheesy ή χαζά στη θεωρία, ενώ τώρα απλώς λέμε: «Ναι, αυτό είναι σωστό, ας το κάνουμε». Οπότε έχει να κάνει πολύ με την αυτοπεποίθηση. Και νομίζω ότι αισθανόμαστε περισσότερη αυτοπεποίθηση και ως μουσικοί. Εγώ σίγουρα αισθάνομαι μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ως τραγουδιστής απ' ό,τι νωρίτερα στην καριέρα μου. Δεν λέω ότι τραγουδάω καλύτερα απ' ό,τι παλιά, αλλά σίγουρα έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση.
-Ξέρω ότι είστε οπαδοί των Iron Maiden και πορείς να το διακρίνεις και από τον Espen, που έχει αυτή τη στάση τύπου Steve Harris. Αλλά και το ίδιο το άλμπουμ ακούγεται λίγο περισσότερο επηρεασμένο από τους Iron Maiden. Θα ήθελα να σε ρωτήσω πώς προέκυψε αυτό τώρα και επίσης αν οι κιθαρίστες σας, ως πρώην μέλη της μπάντας του Paul D'Anno, έπαιξαν κάποιο ρόλο σε αυτό;
Ναι, σίγουρα. Νομίζω ότι πολλά από αυτά έχουν να κάνουν με το ότι, λίγο πριν αρχίσουμε να γράφουμε για αυτό το άλμπουμ, μας ζήτησε ένας τύπος εδώ στη Νορβηγία , που κάθε χρόνο διοργανώνει ένα φεστιβάλ για οπαδούς των Iron Maiden, με διάφορων ειδών cover bands ή μπάντες που ταιριάζουν γενικότερα στο ύφος. Και συνήθως έχει διάφορους καλεσμένους. Φέτος, πχ έφερε έναν άνθρωπο που είχε βοηθήσει στον σχεδιασμό του φωτισμού και του stage light rig της περιοδείας του Powerslave και ο Dennis Straton. Μας τηλεφώνησε λοιπόν πριν ξεκινήσουμε τη δημιουργία του δίσκου αυτός ο διοργανωτής, και μας ρώτησε αν θέλαμε να συμμετάσχουμε, επειδή γνώριζε ότι κάποιοι από τα παιδιά της μπάντας είχαν παίξει κάποια στιγμή με τον Paul D'Anno. Μας ρώτησε αν μπορούσαμε να πάμε σε εκείνο το φεστιβάλ και να παίξουμε ένα set από τα δύο πρώτα άλμπουμ των Iron Maiden. Και είπαμε: «Ναι, φυσικά, μπορούμε να το κάνουμε». Έτσι κάναμε πολλές πρόβες πάνω σε τραγούδια από αυτά τα δύο άλμπουμ και νομίζω ότι αυτό μας ενέπνευσε. Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε μουσική, το είχαμε κάπως στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Οπότε πιστεύω ότι αυτό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο. Και φυσικά, πάντα ήμασταν οπαδοί των Iron Maiden. Προσωπικά εγώ, άκουγα περισσότερο την περίοδο του Bruce Dickinson. Φυσικά άκουγα και τα δύο πρώτα άλμπουμ, αλλά δεν ήταν ποτέ τα άλμπουμ που έβαζα σε προτεραιότητα. Συνήθως έβαζα τα μεταγενέστερα. Όταν, λοιπόν, αρχίσαμε να κάνουμε πρόβες γι' αυτό, άρχισα να τα ακούω πολύ περισσότερο και συνειδητοποίησα ότι αυτά τα δύο άλμπουμ είναι στην πραγματικότητα πολύ καλύτερα απ' όσο τα θυμόμουν. Οπότε αυτό πιθανότατα αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση.
-Κάτι ενδιαφέρον σε εσάς είναι πως παρά αυτού του τύπου τις επιρροές, ή την 70s ή 80s αύρα που πηγάζει από τον ήχο σας, νιώθουμε πως ακούμε κάτι σημερινό, κάτι φρέσκο, όχι κάτι παλιακό, είναι...
Αρκετά 2026!
-Ναι...
Ναι, αλλά ποτέ δεν ήταν διαφορετικά. Πάντα εμπνεόμασταν από πράγματα που είχαν γίνει πριν από εμάς. Νομίζω ότι το βλέπουμε κάπως ασυνείδητα. Αν είσαι ξυλουργός ή ζωγράφος, οτιδήποτε δημιουργείς βασίζεται σε κάτι που έχει κάνει κάποιος πριν από εσένα. Κάποιος έχει βρει έναν τρόπο να κάνει κάτι που το έκανε καλύτερο ή πιο ενδιαφέρον και εσύ χτίζεις πάνω σε αυτό. Για εμάς, λοιπόν, ποτέ δεν ήταν θέμα να προσπαθήσουμε να γίνουμε retro μπάντα. Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Υπάρχουν κάποιες μπάντες που έχουν παραγωγή που ακούγεται σαν να είναι από τα 70s και ντύνονται σαν να βρίσκονται στα 70s. Και καλώς κάνουν, αν αυτό θέλουν να κάνουν. Αλλά εμείς ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε να προσπαθήσουμε να γίνουμε retro μπάντα. Πάντα θέλαμε να είμαστε μια μπάντα της εποχής μας, αλλά πάντοτε ήμασταν πολύ επηρεασμένοι από τη μουσική που προηγήθηκε από εμάς. Οπότε νομίζω ότι έχει να κάνει πολύ με αυτό. Δεν νομίζω ότι η μουσική μας θα ήταν τόσο ενδιαφέρουσα αν προσπαθούσαμε να αντιγράψουμε την παραγωγή και την εικόνα των 70s ή των 80s. Νομίζω ότι αυτό που κάνει τη μουσική μας πιο ενδιαφέρουσα είναι ο συνδυασμός ενός μοντέρνου ήχου με τραγούδια που είναι περισσότερο εμπνευσμένα από το κλασικό hard rock.
-Είστε νοσταλγικοί αλλά όχι retro...
Νομίζω ότι αυτός είναι ένας καλός τρόπος να το θέσεις, ειδάλλως θα ήμασταν ενδιαφέροντες για 5-10 λεπτά μόνο κατά τη γνώμη μου.
-Κάτι επίσης που μου αρέσει πάρα πολύ σε εσάς είναι ότι ήσασταν πάντα κοντά με μέλη συγκροτημάτων από την πιο ακραία πλευρά του Bergen, όπως ο King των Gorgoroth, ο Arve των Enslaved φυσικά, αλλά ποτέ δεν βαδίσατε στα δικά τους μονοπάτια. Είχατε ποτέ θέσει μια κόκκινη γραμμή, του τύπου «εμείς παίζουμε το δικό μας πράγμα και δεν παίρνουμε επιρροές από τους Gorgoroth, τους Enslaved ή οποιονδήποτε άλλο»;
Όχι, ποτέ δεν υπήρξε συνειδητά κάτι τέτοιο, σαν μια κόκκινη γραμμή που δεν θα διασχίζαμε. Αλλά νομίζω ότι έχει περισσότερο να κάνει με το γεγονός ότι αυτό το είδος μουσικής είναι πιο κοντά στην καρδιά μας. Εννοώ, ο Arve παίζει στους Enslaved, αλλά δεν γράφει πολλά για τους Enslaved. Είναι ο άλλος κιθαρίστας που γράφει ουσιαστικά όλη τη μουσική εκεί, o Ivar. Και νομίζω ότι, αν ο Arve έγραφε πράγματα για τους Enslaved, πιθανότατα θα έφερνε περισσότερο από αυτό που κάνουμε εμείς στη δική τους μουσική, παρά το ανάποδο. Οπότε δεν είναι κάτι συνειδητό. Μερικοί άνθρωποι με ρωτούν κατά καιρούς αν θα ήταν ενδιαφέρον να φέρναμε κάποια από τα πιο ακραία metal στοιχεία στη μουσική μας. Αλλά εμείς λέμε: «Δεν νομίζω». Δεν πιστεύω ότι θα το απολαμβάναμε τόσο πολύ. Νομίζω ότι, αν το κάναμε, θα ήταν κάτι που θα γινόταν επειδή αναμενόταν από εμάς ή κάτι τέτοιο. Αλλά δεν είναι κάτι που αισθανόμαστε ότι θέλουμε να κάνουμε.
-Σχετικά με τον δίσκο ξανά, στο Achilles, ο μπασίστας σας τραγουδάει στο «Godamn Beautiful». Πώς προέκυψε αυτό;
Ήταν πολύ ωραίο και, στην πραγματικότητα, έχει καλή φωνή, κάτι που δεν γνωρίζαμε. Συνέβη επειδή ουσιαστικά εκείνος έγραψε το τραγούδι. Κάποια στιγμή μπήκε στην αίθουσα όπου κάναμε πρόβες, πήρε μια ακουστική κιθάρα και είπε: «Έχω μια ιδέα για ένα τραγούδι». Και ουσιαστικά έπαιξε σχεδόν ολόκληρο το κομμάτι. Υπήρχε ένα μέρος που δεν υπήρχε σε εκείνη τη μορφή στο τραγούδι και προστέθηκε αργότερα, αλλά βασικά έκατσε κάτω και το έπαιξε και τραγούδησε την ιδέα για τα φωνητικά. Και όλοι είπαμε: «Ρε φίλε, αυτή είναι καλή μελωδία, είναι καλό τραγούδι». Και μετά αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω του και να το φέρνουμε περισσότερο στα μέτρα μιας rock μπάντας, να το ενορχηστρώνουμε περισσότερο για rock μπάντα και όχι απλώς για ακουστική κιθάρα. Είχε γράψει επίσης αρκετές γραμμές για τους στίχους, τις οποίες επαναλάμβανε συνεχώς. Οπότε τον ρώτησα: «Έχεις κάποια ιδέα για τα φωνητικά και τους στίχους;» Και είπε: «Ναι, στην πραγματικότητα έχω». Και του είπα: «Τότε, εντάξει, νομίζω ότι πρέπει να το ολοκληρώσεις. Γράψ' το». Και όταν ηχογραφήσαμε το τραγούδι, εγώ δεν θυμόμουν τη μελωδία 100%, οπότε του ζήτησα: «Μπορείς απλώς να το ηχογραφήσεις και μετά θα το ακούσω και θα βρω τον δικό μου τρόπο να το τραγουδήσω;» Τελικά ήταν τόσο καλό όπως το έκανε, που είπαμε να το κρατήσουμε έτσι. Γενικά όταν φτιάχνουμε ένα άλμπουμ, προσπαθούμε πάντα να φέρνουμε κάτι καινούργιο στη μουσική μας. Μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα εμφανές στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά για εμάς φαίνεται σαν κάτι καινούργιο. Και φυσικά, το να βάλουμε κάποιον άλλον να τραγουδήσει ένα τραγούδι είναι κάτι καινούργιο. Είναι κάτι καινούργιο για όλους. Οπότε αισθανθήκαμε ότι ήταν κάτι πολύ ανανεωτικό για τη μουσική μας, το να έχουμε ουσιαστικά μια νέα φωνή μέσα στην μπάντα. Και νομίζω ότι το σχέδιό μας τώρα είναι να κάνουμε ένα νέο άλμπουμ όχι σε τέσσερα χρόνια, αλλά ίσως σε δύο. Έχουμε ήδη κάποια τραγούδια που έχουμε γράψει και δεν βάλαμε σε αυτό το άλμπουμ, όχι επειδή δεν ήταν καλά τραγούδια, αλλά επειδή αισθανθήκαμε ότι με αυτά τα τραγούδια είχαμε ένα άλμπουμ που μας φαινόταν τέλειο. Οπότε σκέφτομαι ότι μάλλον θα πρέπει να τραγουδήσει κι ένα τραγούδι στο επόμενο άλμπουμ.
-Τέλεια. Επίσης, είναι πολύ αστείο το video clip του τραγουδιού και φαίνεται ότι περνάτε πολύ καλά μαζί όταν βρίσκεστε εδώ...
Περάσαμε, και πάντα περνάμε καλά. Ναι, κι αν δεις σε εκείνο το βίντεο εγώ απλώς βρίσκομαι στο background. Αυτό προέκυψε επειδή η γυναίκα που σκηνοθέτησε το βίντεο ήθελε να τραγουδάω κάποια δεύτερα φωνητικά και να κουνάω ένα ντέφι και τέτοια πράγματα. Και της είπα ότι, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω και πολλά να κάνω σε αυτό το τραγούδι. Οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν έκανα κάτι εντελώς διαφορετικό, ώστε να είναι πολύ εμφανές ότι κάποιος άλλος έχει πάρει τη δουλειά μου. Είμαι άνεργος σε αυτό το τραγούδι! Οπότε πρότεινα μήπως θα έπρεπε απλώς να σκουπίζω με την ηλεκτρική σκούπα και να μαζεύω πράγματα γύρω-γύρω. Αλλά νομίζω ότι είναι ένα βίντεο που έχει μια ατμόσφαιρα καλής διάθεσης. Είναι ένα τραγούδι για να περνάς καλά, οπότε χρειαζόταν κι ένα βίντεο που να αποπνέει καλή διάθεση.
-Όσον αφορά τη δομή του άλμπουμ, έχει ένα πολύ ωραίο στιλ. Εννοώ, ξεκινάει με ένα πολύ δυναμικό, ζωντανό τραγούδι όπως το «Achilles» και συνεχίζετε με πολλά heavy κομμάτια, κάπου στη μέση γίνεται πιο μελωδικό, πιο ατμοσφαιρικό και ούτω καθεξής. Έχετε μια πολύ όμορφη power ballad, και συνεχίζει δυνατά. Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν είσαι οπαδός αυτής της κλασικής δομής άλμπουμ, με hit τραγούδια και όλα αυτά;
Ναι, απολύτως. Ακριβώς έτσι όπως το λες το έχω πάντα στο μυαλό. Όταν φτιάχνουμε ένα άλμπουμ, προσπαθούμε πάντα να βρούμε το σωστό είδος δομής. Πρέπει κάπου να ανεβαίνει, πρέπει κάποια στιγμή να γίνει heavy, πρέπει να χαλαρώνει, πρέπει να έχει κατά κάποιον τρόπο μια διαδρομή που να κάνει ενδιαφέρον το να ακούσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Σαν ένα θεατρικό έργο. Και έτσι, όταν το τελειώσεις, θέλεις κατά κάποιον τρόπο να το ξαναβάλεις να παίξει. Θέλεις να ακούσεις ένα άλμπουμ και όχι απλώς να βάλεις εκείνο το τραγούδι, μετά να πας σε κάποιο άλλο και μετά σε ένα άλλο. Προσπαθούμε πάντα να φτιάχνουμε ένα άλμπουμ που ο κόσμος θα θέλει να το βάλει και να το ακούσει ολόκληρο.
-Επίσης, του χρόνου συμπληρώνετε 25 χρόνια ως Audrey Horne. Θα ήθελα να σε ρωτήσω πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα μεταξύ του 2002 και σήμερα και αν έχετε κάποια σχέδια για tribute shows ή κάτι για να γιορτάσετε αυτή την επέτειο;
Αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε αρχικά, είναι να κυκλοφορήσουμε το πρώτο άλμπουμ σε βινύλιο του χρόνου, γιατί δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ σε βινύλιο. Νομίζω σε γενικές γραμμές περνάμε εξίσου καλά αυτές τις μέρες, όπως τότε, αλλά έχουμε μεγαλώσει πολύ ως άνθρωποι μέσα σε αυτά τα 25 χρόνια. Η προσωπική μας ζωή είναι λίγο διαφορετική, οι προτεραιότητές μας είναι λίγο διαφορετικές. Αλλά νομίζω ότι η αγάπη για τη μουσική που κάνουμε, για το να γράφουμε μουσική και να παίζουμε μουσική, παραμένει τόσο δυνατή όσο ήταν στην αρχή. Και επίσης, όπως είπα και νωρίτερα, είμαστε πλέον πολύ πιο σίγουροι ως μπάντα που είναι, νομίζω, η βασική διαφορά. Κατά τα άλλα οι στόχοι και το πάθος μας δεν άλλαξαν ποτέ.
-Και η τελευταία μου ερώτηση αφορά τα σχέδιά σας μετά την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ.
Λοιπόν, θα κάνουμε μια περιοδεία τώρα, τον Οκτώβριο, και μετά επιστρέφουμε στη Νορβηγία και θα κάνουμε κάποιες συναυλίες στη Νορβηγία. Και μετά θα συνεχίσουμε να γράφουμε μουσική και θα δούμε. Θα βγούμε έξω και θα παίξουμε περισσότερο, και υποθέτω, πως ο επόμενος δίσκος θα κυκλοφορήσει συντομότερα.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου