Τρίτος δίσκος για τους Yoth Iria, που πέραν του σπουδαίου ονόματος του Jim Mutilator ως εμπνευστή του γκρουπ, ήδη χτίζεται ένας γενικότερος θρύλος με τη δισκογραφία τους. Κανένας βέβαια δε θα φανταζόταν πως κάθε άλμπουμ τους θα ήταν κι ένα άλμα πιο ψηλά, με αποκορύφωμα τώρα το "Gone With The Devil". Και αν κάποτε ο τρίτος δίσκος θεωρούταν καθοριστικός για την πορεία μίας μπάντας, αυτό το αναπάντεχο ηχητικό γεγονός, ξεπερνά κάθε φαντασία, ανοίγοντας ορίζοντες και αποτελώντας σίγουρα και το πιο κατάλληλο έναυσμα στη νέα τους δισκογραφική στέγη, την Metal Blade.
Οι Έλληνες metallers βρίσκονται σε τρελά κέφια, αναδεικνύοντας αυτό που και οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως new wave of Hellenic black metal. Η βάση είναι καθαρά εδραιωμένη στον εγχώριο μαύρο ήχο των 90s, με μια πολυδιάστατη και μοντέρνα ματιά, δίνοντας heavy, gothic, folk και doom πινελιές καθ'όλο το σύνολο. Έτσι, από το αμιγώς ακραίο στοιχείο του "Blazing Inferno", το "Gone With The Devil" τώρα, δείχνει μια πιο blackened heavy πλευρά της μπάντας, άκρως ανοιχτόμυαλη, σαν να βλέπουμε μεταξύ άλλων μια ύστερη Bathory-κή αύρα σε Βαλκάνιο ύφος ή τους Mercyful Fate με ματιά στον 21ο αιώνα.
Αν ακριβολογήσουμε όμως, ήδη από το "Dare To Rebel" και την αλά "Non Serviam" δομή και λογική του, όλα απλώνονται και χτίζονται πολύ πιο δαιδαλωδώς απ'οσο κάποιος θα περίμενε. Ζουρνάδες, επικές κιθάρες και ερεβώδη ατμόσφαιρα, είναι τα συστατικά που μας κάνουν από τη μία να καταλαβαίνουμε ποιοι μουσικοί βρίσκονται από πίσω, αφού η ταυτότητα του είναι χαρακτηριστική, αλλά από την άλλη ανοίγουν και τις πύλες για ακόμα περισσότερες εκπλήξεις. Κομμάτια σαν το "Woven Spells Of A Demon" ή το "Blessed Be He Who Enters", είναι σήματα κατατεθέν της μπάντας και συνδετικοί κρίκοι τόσο σημειολογικά όσο και ηχητικά με όσα έχουν κάνει κατά καιρούς οι Yoth Iria, αλλά τα πιο αντιπροσωπευτικά του δίσκου, είναι και τα πιο "περίεργα".
Το "Blind Eye Of The Antichrist" που αποτέλεσε και το πρώτο δείγμα της νέας δουλειάς των συμπατριωτών μας, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως τίποτα δε θα ήταν σε αυτό το άλμπουμ όπως το φανταζόμασταν, με τις γητειές, τις balkan χορωδίες και το γρεζάτο riffing. Πέραν αυτού όμως, κομμάτια σαν το "3AM", "Once In A Blue Moon" και "Give'em Beautiful Hell" είναι αυτά που μέσα στη διαφορετικότητα, δείχνουν την ανωτερότητά τους , από τα πιο ροκάδικα, στα πιο ατμοσφαιρικά σκοτεινά, κι από εκεί στην κρητική λύρα και τις πεντατονικές, όλα χωμένα στην πυρά της Κόλασης. Highlight του δίσκου θα μπορούσε να θεωρηθεί το "I, Totem" που αποτελεί μια πιο ισορροπημένη σύνθεση, με μικρά φλερταρίσματα ξανά σε Rotting Christ και Varathron, αν μη τι άλλο, ενώ η επιθετικότητα του "The End of The Known Civilization" είναι το κερασάκι στην τούρτα. Τέλος το "Harut-Government-Fallen", σφραγίζεται ως το κατάλληλο κλείσιμο, ένας φόρος τιμής στον αποκρυφισμό και στα τάγματα των έκπτωτων αγγέλων, σε μια ιδιαίτερη γλώσσα και με ήχους χαρακτηριστικά πομπώδεις, ενίοτε δύστροπους, σαν κάλεσμα της Αποκάλυψης.
Ο θρυλικός μπασίστας, Jim Mutilator είναι ο αρχιτέκτονας, και ο Νίκος Περλεπές, ο αρχιμάστορας για αυτό το άλμπουμ. Το "Gone With The Devil", για τον γράφοντα, κόντρα σε αυτό που πιστεύει η μπάντα, όπως θα φανεί στη συνέντευξη οσονούπω, είναι το πιο πειραματικό άλμπουμ των Yoth Iria. Σίγουρα εδώ, οι Έλληνες black metallers, δε νοιάζονται για τις ταμπέλες, αλλά για την ουσία της μουσικής, κι αυτό το άλμα στο τρίτο τους άλμπουμ είναι πέρα από κάθε προσδοκία. Η εμπειρία του ενός, συνδέεται με την ανοιχτομυαλία του άλλου, κι όλα αυτά σαν κρίκοι μιας αλυσίδας, έφεραν τώρα ένα τέτοιο μαγικό αποτέλεσμα. Ο πήχης για τους Yoth Iria ήδη έχει ανέβει ψηλά, και σίγουρα φαίνεται πως ήδη από το προηγούμενο τους άλμπουμ, έχει σηματοδοτηθεί μια νέα αρχή, με τα βλέμματα όλο και περισσότερο να καρφώνονται πάνω τους, σαν τα μάτια των Θρόνων στην Παλαιά Διαθήκη.
(9/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου