VENOM-INTO OBLIVION (Album Review)

Είναι βέβαιο πως οι Venom δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Μία από τις παλαιότερες ενεργές μπάντες στον σκληρό ήχο, προπάτορες του black metal, και πάντα χαρίζοντας περιεχόμενο είτε στα περί μουσικής είτε στα εκτός αυτής πράγματα. Θρύλοι της σκηνής με έναν πολύ χαρακτηριστικό ήχο και πληθώρα ύμνων στο ενεργητικό τους. Φέτος, οι κύριοι από το Νιουκαστλ επιστρέφουν, με το "Into Oblivion" που φέρνει την θετικότερη των εντυπώσεων ήδη από τα πρώτα του δείγματα.

Ευθύς εξ αρχής, με το ομώνυμο του δίσκου, οι Άγγλοι δε χαρίζονται, δίνοντας μια σκοτεινή κι οργισμένη γεύση, γεμάτη ενέργεια, για να καταλαβαίνουμε τι μέλλει γενέσθαι και στη συνέχεια. Έτσι, με το "Lay Down Your Soul", να μας θυμίζει κάτι από τα παλιά, συναντάμε το πρώτο χιτ αυτής της δουλειάς, όπου και ηχητικά η γκρούβα του σήμερα, συναντάει το γρέζι και την αλητεία του χθες, τόσο φυσικά και τόσο οργανικά, δένοντας τέλεια και με κομμάτια της συνέχειας όπως το "Nevermore", το πολύ heavy και κιθαριστικό "Straight Outta Hell" το "Live Loud" ή το "Dogs Of War" με την απειλητική του αύρα. Πέραν της επιθετικότητας όμως, κι ο μυστικισμός δίνει ένα έξτρα πλεονέκτημα στο άλμπουμ, με το "As Above So Below" επί παραδείγματι, που ηχητικά και θεματικά μας κατεβάζει και μας βαραίνει σε πιο αβυσσικά βάθη, μέχρι την τελική του έκρηξη.

Από την άλλη, το "Man & Beast", βασίζεται στην απλότητα, η οποία όμως με τα drums του Dante να χτυπούν στο ψαχνό και τον Rage, όπως πολύ το συνηθίζει εδώ, να γεμίζει με leads, ακόμα και το μονότονο εδώ το κάνουν ενδιαφέρον, δίνοντας μια πολύ καλή πάσα στο "Death The Leveller" και την αλά Motorhead διάθεσή του. Έτσι, τα rock n roll ξεσπάσματα συναντούν αυτό το πρωτόλειο ακραίο metal που χάρισε τόσα σε γενιές οπαδών, ενώ το "Legend" με την ταχύτητα του και όλα τα συστατικά που προαναφέρθηκαν, πλάι σε μια ελαφριά μελωδικότητα, το κάνουν ένα από τα πιο catchy σημεία του άλμπουμ. Το "Metal Bloody Metal" έρχεται να δώσει μια πιο true μεταλλική ατμόσφαιρα που οι Venom ανά τα χρονιά συνηθίζουν, άλλοτε με το "Hammerhead" και το "Pedal To The Metal", το "Long Haired Punks" ή πιο παλιά το "Aaaarrrghh", σε μια πιο fan διάθεση.  Λίγο πριν τον επίλογο το "Deathwitch" αποτελεί ακόμα ένα highlight, με τον Cronos και την παρέα του να μας γυρνάνε πολύ πίσω με μια αιχμηρή, άμεση και ταυτοχρόνως πλούσια σύνθεση, ενώ τέλος το "Unholy Mother" μας αφήνει με κάτι μελανά επικό και μεγαλειώδες.

Χωρίς πολλά περαιτέρω λόγια, οι Venom παρά την 8ετή τους απουσία, έδειξαν να είναι επίκαιροι, φιλοσοφημένοι και να ξέρουν τα πατήματά τους πολύ καλά ξανά. Το "Into Oblivion" είναι μακράν το καλύτερό τους άλμπουμ εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς να ψάχνουμε μέσα στον σορό τα πραγματικά διαμάντια που μπορεί να βρεθούν. Οι 13 συνθέσεις του μέσα σε 43 λεπτά δίνουν ακριβώς όσα πρέπει ένας οπαδός της μπάντας να ακούσει και να πορωθεί, δίχως να κορεστεί, ίσα ίσα θα βρει νέες πτυχές και μεστές λεπτομέρειες σε ένα σύνολο που εμπεριέχει κάτι από τη λάμψη του παρλεθόντος. Ο Cronos, με δύο φοβερούς παίκτες, τον Rage και τον Dante, αξιοποιούν τις δυνάμεις τους καλύτερα από ποτέ, σε αυτό το σερί 17 χρόνων που δουλεύουν μαζί, καθιστώντας τους ως το μακροβιότερο line up της καριέρας των Βρετανών γερόλυκων. Ο Διάβολος τρίβει τα χέρια του και το μούσι του με αυτή τη δουλειά, δίνοντας και σε εμάς την ευκαιρία να το απολαύσουμε, και να το ακούμε ξανά και ξανά, όσο κι αν πάντα θα αγαπάμε την τριάδα των 'Welcome To Hell", "Black Metal" και "At War With Satan".

(8,5/10)

Γιάννης Χαρτζανιώτης