Όταν φιλοξενείς τους Venom, δε γίνεται να μη μιλήσεις για black metal. Eίναι οι νονοί του ιδιώματος, όσο και διαφορετικά αν παίζουν. Η ακρότητα και η αλητεία είναι στο αίμα τους, κι αυτό φάνηκε ξανά και στο νέο τους άλμπουμ, "Into Oblivion", που τους ξαναβάζει στο βάθρο των αξιομνημόνευτων κυκλοφοριών. Σχετικά με αυτή τη δουλειά, τη μαγεία γύρω από τον μεταλλικό ήχο, τη βιομηχανία και πολλά ακόμα, μίλησε στο Metal View, ο επί 20ετία κιθαρίστας του θρυλικού γκρουπ, Stuart "Rage" Dixon.
-Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να σας ρωτήσω γιατί χρειαστήκατε σχεδόν 8 χρόνια για μια νέα κυκλοφορία τώρα; Και πώς άλλαξαν τα πράγματα στο συγκρότημα όλο αυτό το διάστημα;
Επειδή είμαστε τεμπέληδες, χαχα... Πωω οχτώ χρόνια ε;! Αυτό που συνέβη ήταν ότι όταν ξεκινήσαμε αρχικά, έγινε το lockdown. Κι αυτό σήμαινε δηλαδή, όταν βγήκε ο τελευταίος δίσκος, πέτυχε μια χάλια περίοδο. Νομίζω κυκλοφόρησε Δεκέμβριο ή κάτι τέτοιο που είναι χάλια μήνας γενικά να κυκλοφορήσεις κάτι. Τραγικό. Μετά χτύπησε ο COVID, κι έτσι όλοι ήμασταν σε καραντίνα, λίγο αφότου είχαμε ξεκινήσει την περιοδεία μας. Εγώ και ο Cronos έχουμε home studios, οπότε αφιερώσαμε λίγο χρόνο για να τα αναβαθμίσουμε. Έτσι καταλήξαμε ουσιαστικά να ηχογραφούμε μόνοι μας. Που από μια άποψη ήταν καλό, γιατί μπορούσες να δουλέψεις ένα τραγούδι από την αρχή μέχρι το τέλος μόνος σου, αν ήθελες. Μετά απλώς τα στέλναμε ο ένας στον άλλον. Αλλά μας έλειπε να παίζουμε μαζί, γιατί είμαστε πραγματικά σαν τους παλιούς. Ξέρεις, σαν τους Deep Purple και τους Rainbow — τζαμάρουμε. Μερικά από τα τραγούδια που βγάζουμε γεννιούνται απλώς από jam sessions· κάποιος παίζει κάτι και όλοι μπαίνουμε μέσα, και κρατάει καμιά ώρα. Και τα 59 λεπτά ακούγονται απολύτως απαίσια. Αλλά το ένα λεπτό ακούγεται καταπληκτικό. Οπότε όταν τελείωσε το lockdown — γιατί κράτησε αιώνες — αρχίσαμε να βρισκόμαστε ξανά και να δουλεύουμε πάνω σε κάποια τραγούδια, και να συζητάμε προς τα πού πηγαίναμε. Μετά παίξαμε και σε κάποια φεστιβάλ. Και ύστερα μπήκαμε να το ηχογραφήσουμε. Αυτό που κάνουμε είναι να περνάμε τα τραγούδια, να τζαμάρουμε πάνω τους, και αλλάζουν φυσικά ανάλογα με το πώς παίζει ο καθένας. Μετά τα ηχογραφήσαμε. Αλλά όταν γυρίσαμε να ακούσουμε τα τύμπανα , γιατί αυτά γράφουμε πρώτα, διαπιστώσαμε ότι υπήρχε πρόβλημα σε ένα μικρόφωνο του hi-hat, που είναι εκεί απ’ όπου παίρνεις όλο το timing. Προσπαθήσαμε να το διορθώσουμε αλλά είχε καταστραφεί. Οπότε αναγκαστήκαμε να ξαναγράψουμε όλα τα τύμπανα από την αρχή, πράγμα που καθυστέρησε εμένα και τον Cronos. Το καλό όμως ήταν ότι επιστρέψαμε στα demo. Και νομίζω ότι ήταν ευλογία μεταμφιεσμένη, γιατί μπορέσαμε να πούμε: «στην πραγματικότητα έχουμε απομακρυνθεί από αυτό που ήταν τα demo». Επειδή λατρεύαμε τα demo, αλλά αρχίζαμε να ξεφεύγουμε από αυτά. Είναι σαν να διαβάζεις μια πρόταση και έξι μήνες μετά να τη διαβάζεις ξανά και να έχεις μπερδέψει τις λέξεις. Οπότε επιστρέψαμε και αλλάξαμε πολλά πράγματα. Ο Cronos, που συνήθως γράφει τρία ή τέσσερα διαφορετικά σετ στίχων για κάθε τραγούδι, αποφάσισε ότι ήθελε διαφορετικούς στίχους, κι αυτό άλλαξε τα πάντα. Μετά αλλάξαμε δισκογραφική εταιρεία. Πήγαμε στη BMG. Η προηγούμενη εταιρεία ήταν εξαιρετική, αλλά η BMG είναι απίστευτη. Οπότε αυτό πήρε λίγο χρόνο. Και τελικά ολοκληρώσαμε το άλμπουμ πέρυσι. Η πραγματική ηχογράφηση έγινε πολύ γρήγορα, τελείωσε αστραπιαία. Και μετά απλώς περιμέναμε ημερομηνία κυκλοφορίας. Οπότε αυτός είναι βασικά ο λόγος που πήρε χρόνια. Αλλά νομίζω ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Νομίζω ότι αυτό το άλμπουμ ήταν γραφτό να βγει φέτος. Η προώθηση, η όρεξη των οπαδών… Και είναι ένας υπέροχος δίσκος. Όλοι το λένε αυτό στις συνεντεύξεις: «Αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος». Δεν λέω αυτό. Απλώς λέω ότι αυτός είναι ένας πραγματικά εξαιρετικός δίσκος. Είμαστε μαζί 17 χρόνια. Και αν μπορείς να επιβιώσεις από μια πανδημία και χαλασμένα drum tracks, τότε απλώς βγαίνεις πιο δυνατός. Και τώρα απλώς όλα μοιάζουν σωστά. Γιατί, ξέρεις, αν είχε βγει πέρυσι, μπορεί να μην μιλούσα τώρα μαζί σου. Είναι σαν να μίλησε το σύμπαν.
-Αυτό το άλμπουμ έχει πολύ συμπαγή ήχο. Και νομίζω ότι πάντα είχατε έναν συμπαγή ήχο. Αλλά στο προηγούμενο έργο σας, το Storm the Gates, νομίζω ότι τα πράγματα ήταν λίγο περίεργα. Δηλαδή, ένιωθα ότι ο ήχος ήταν πιο χαοτικός απ’ ό,τι τώρα. Οπότε θα ήθελα να ρωτήσω: τώρα που επιστρέψατε σε αυτή την πιο οργανική αίσθηση στο άλμπουμ, θελήσατε να διορθώσετε κάποια λάθη ή στοιχεία που δεν σας άρεσαν στον προηγούμενο δίσκο;
Σίγουρα. Δηλαδή, ένιωσα ότι δεν έγραψα αρκετά τραγούδια. Ήταν περίεργη περίοδος στον προηγούμενο δίσκο. Ένιωθα ότι δεν είχα συνεισφέρει σε αρκετά τραγούδια. Ήταν επίσης ο πρώτος δίσκος όπου είχαμε νέο άνθρωπο στη μίξη, τον Oli. Και φυσικά αυτό είναι σαν μια καινούρια σχέση. Ο άνθρωπος που είχε κάνει τη μίξη στους προηγούμενους δίσκους δεν ήταν διαθέσιμος. Οπότε νιώθεις λίγο σαν στα πρώτα ραντεβού μιας σχέσης, όπου τα πράγματα δεν πάνε ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο. Οπότε ναι, προσωπικά ένιωθα ότι απογοήτευσα το συγκρότημα επειδή δεν έγραψα αρκετά τραγούδια. Για παράδειγμα αγαπώ πραγματικά το Fallen Angels ή το From the Very Depths, νιώθω τόσο κομμάτι τους. Νομίζω ότι στο "Storm The Gates" αρχίζαμε να πιέζουμε τα πράγματα και βάζαμε απλά ότι ερχόταν σαν έκρηξη ιδεών. Και φυσικά μπορούσαμε πλέον να κοιτάξουμε πίσω και να μιλήσουμε με τον Oli και να πούμε: «Αυτό δεν λειτούργησε» ή «εκείνο δεν λειτούργησε». Ήταν πολύ χαοτική περίοδος όταν γράψαμε και ηχογραφήσαμε εκείνον τον δίσκο. Και αυτό φαίνεται στη μουσική. Έχεις απόλυτο δίκιο. Το νιώθεις στα τραγούδια και στις δομές τους. Ενώ αυτός ο δίσκος τώρα ήταν υπερβολικά χαλαρός, με αυτοπεποίθηση. Δεν συζητάμε ποτέ για κάποιο “master plan”, αλλά νομίζω ότι όλοι προσωπικά είπαμε: «Ας παίξουμε όσο καλύτερα μπορούμε και ας γράψουμε τα καλύτερα τραγούδια». Αν θεωρούμε ότι ένα τραγούδι είναι καλό, ας το κάνουμε σπουδαίο. Και νομίζω ότι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα. Υπάρχει αυτοπεποίθηση. Και περίεργα αυτό κάνει και τον ήχο καλύτερο. Και δεν χρησιμοποιήσαμε click track. Στον προηγούμενο δίσκο χρησιμοποιήσαμε. Σε αυτόν επιστρέψαμε στην old school λογική. Οπότε στα γρήγορα σημεία επιταχύναμε φυσικά, και στα αργά τα τραβούσαμε πιο πίσω απ’ όσο θα επέτρεπε ένα click track. Και αυτό κάνει τον ήχο να μοιάζει ζωντανός.
-Ναι. Και όπως είπα πριν, είναι τόσο οργανικό και έχει αυτή την old school αίσθηση. Μου θυμίζει λίγο πράγματα από τα 80s. Πώς αποφασίσατε να κινηθείτε προς αυτή την κατεύθυνση;
Νομίζω απλώς επειδή αυτή είναι η μουσική που αγαπάμε. Εγώ μεγάλωσα στα 70s. Είμαι γέρος πια, χαχα. Αλλά όλοι μας επηρεαστήκαμε πολύ από τη μουσική των 70s. Άκουγα Humble Pie, Thin Lizzy, Sabbath, Rainbow και Deep Purple. Ο Dante λατρεύει τον Ian Paice και τον Cozy Powell. Ο Cronos ακούει Jethro Tull και κάποια από τα μεταγενέστερα punk πράγματα. Και μετά εγώ μπήκα στο Thrash και στους Iron Maiden στα 80s. Και νομίζω ότι όλα αυτά μένουν μέσα σου. Και γύρισα πίσω και σκέφτηκα: λατρεύω το death metal. Λατρεύω τους Carcass και όλο αυτό το ύφος . Οπότε αναρωτήθηκα: γιατί αυτά τα τραγούδια των 70s ακούγονται τόσο καλά ακόμα και σήμερα; Και η απάντηση είναι: μελωδία και καλό songwriting. Και μετά ήταν σαν πρόκληση: πώς μπορώ να βάλω Hate Eternal μαζί με Venom και Thin Lizzy ταυτόχρονα; Αλλά ναι, όλοι είμαστε περίπου στην ίδια ηλικία. Και νομίζω ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις από το γεγονός ότι, αν θες πραγματικά καλό songwriting, τα 70s και τα 80s ήταν απίστευτες εποχές. Ακόμα και το death metal τότε ήταν μπροστά από την εποχή του. Ήταν οργανικό και ενδιαφέρον.
-Και αυτό το άλμπουμ έχει όλα αυτά τα στοιχεία. Έχει εξαιρετικά riffs, πολύ καλή παραγωγή, πολλά grooves, καταπληκτικά guitar solos. Οπότε, το να φτιάξετε έναν δίσκο που ακούγεται τόσο οικείος αλλά και τόσο νέος και σύγχρονος ταυτόχρονα, ήταν πρόκληση για εσάς;
Είμαι με τον Kronos εδώ και 20 χρόνια. Και παίζω αυτά τα τραγούδια εδώ και 20 χρόνια. Είμαι μέσα περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη σύνθεση του συγκροτήματος. Οπότε τα τραγούδια γίνονται δικά σου. Τα παίζεις, αλλάζεις μικρά πράγματα, μετακινείς κομμάτια. Και επειδή πλέον έχουμε πολλούς νεότερους οπαδούς, για αυτούς δίσκοι όπως τα From the Very Depths, Fallen Angels, Storm the Gates και Metal Black ήταν οι πρώτοι τους δίσκοι. Και μετά γύρισαν πίσω και άκουσαν τα παλιά άλμπουμ. Άρα δεν έχουν τα ίδια κολλήματα με τους παλιούς οπαδούς. Αυτοί βλέπουν αυτή τη σύνθεση ως τους δικούς τους Venom. Και όταν παίζεις αυτή τη μουσική συνέχεια, απορροφάς λίγο από αυτό το DNA. Ξέρουμε βέβαια ότι δεν πρόκειται να μπούμε και να γράψουμε ένα τραγούδι τύπου Dream Theater. Δεν θα ταίριαζε. Αλλά υπάρχει πάντα αυτή η πρόκληση να πάρεις τις επιρροές σου και να δεις πώς θα έβαζες τέτοιες δομές μέσα σε ένα τραγούδι των Venom. Και μόλις ακούσεις τον Cronos να τραγουδάει, ξέρεις ότι είναι Venom. Αυτό είναι μεγάλη τύχη. Γιατί ό,τι κι αν κάνεις, όσο τραγουδάει εκείνος, ο κόσμος θα λέει: «Α, αυτό είναι Venom». Οπότε έχεις πάντα κάτι που σε κρατά συνδεδεμένο με τον ήχο των Venom. Και μετά απλώς ανακατεύεις όλη αυτή την “παραξενιά”. Γι’ αυτό υπάρχουν και αρκετά progressive σημεία μέσα στο άλμπουμ, θέλουμε να έχουμε ταυτότητα, την οποία έχουμε αλλά και να προοδεύουμε.
Ο Cronos έκανε τα artwork παλιά, από τα πρώτα χρόνια και μετά. Μετά συνεργαστήκαμε και με άλλους καλλιτέχνες όσο ήμασταν στο συγκρότημα. Αλλά εδώ και χρόνια ήθελε να “ζωντανέψει” τον χαρακτήρα του εξωφύλλου του Metal Black. Ο τύπος στο εξώφυλλο λέγεται Stan. Ουσιαστικά δεν είναι ο ίδιος ο Cronos αλλά το είδωλο του. Και για χρόνια προσπαθούσε να τον φέρει στη ζωή. Είχαμε μιλήσει με καλλιτέχνες, τους λέγαμε την ιδέα που θέλαμε, κι εκείνοι επέστρεφαν με καλές προτάσεις. Αλλά ο Kronos τελικά είπε: «Ξέρεις κάτι; Θα το κάνω εγώ». Πάντα ασχολείται με ζωγραφική, σχέδιο, digital art και τέτοια πράγματα. Κι εγώ τον βοήθησα σε αυτόν τον δίσκο με το engineering στις κιθάρες, ώστε να έχει περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί με τα εικαστικά. Και βλέπαμε τα διάφορα στάδια του artwork και τελικά είπαμε: «Ναι, αυτό θα χρησιμοποιήσουμε για το εξώφυλλο». Ξέρουμε τι θα πει ο κόσμος, αλλά γι’ αυτό κάναμε και το Lay Down Your Souls. Είναι λίγο σαν να είμαστε πονηροί μπάσταρδοι. Κάποιοι λένε «αυτό ακούγεται σαν εκείνο» και απαντάς: «Ναι». Αλλά γενικά θέλαμε πάντα να έχουμε αυτή τη θεματολογία: οι fallen angels να εκδιώκονται από τον παράδεισο, το From the Very Depths να ανεβαίνει από την κόλαση, το Storm the Gates να έρχεται στη Γη… και τώρα αυτό, είναι ο Stan ενσαρκωμένος, να εμφανίζεται εδώ και να καταστρέφει τους άπιστους.
-Επίσης, καθώς μιλάμε γενικά για τους Venom, είναι ένα συγκρότημα με τεράστια ιστορία. Και η τωρινή σύνθεση υπάρχει εδώ και 17 χρόνια. Εσύ είσαι στους Venom σχεδόν 20 χρόνια, σωστά; Πώς είναι λοιπόν να βρίσκεσαι σε ένα θρυλικό συγκρότημα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα; Και υπήρξε ποτέ στιγμή που ένιωσες καλλιτεχνικά ή μουσικά σε αδιέξοδο; Και πώς το ξεπέρασες τελικά;
Πλέον μοιάζει απόλυτα φυσικό. Δηλαδή, απλώς παίζω σε μια μπάντα με μια παρέα φίλων. Είναι πανεύκολο. Πρέπει να ξεπεράσεις το γεγονός ότι είσαι σε ένα θρυλικό συγκρότημα. Και κατά κάποιον τρόπο γίνεσαι πρεσβευτής αυτής της μουσικής και όλων αυτών. Αλλά το αφήνεις απλώς να είναι αυτό που είναι. Εμείς είμαστε απλώς φίλοι που παίζουν μαζί σε μια μπάντα. Ακόμα βρισκόμαστε, μιλάμε, έχουμε όλοι το ίδιο χιούμορ. Μπορεί να έχουμε διαφορετικές μουσικές επιρροές, αλλά υπάρχουν και συγκροτήματα που αγαπάμε όλοι μαζί. Και με τρία άτομα στο συγκρότημα όλα είναι εύκολα, γιατί τα προβλήματα λύνονται. Αν είχαμε άλλο ένα άτομο, θα μπορούσαμε να έχουμε δύο εναντίον δύο. Αλλά με τρεις όχι. Και το μόνο πράγμα που συμβαίνει καμιά φορά — και όχι με έντονους καβγάδες — είναι ότι ο καθένας προσπαθεί να υποστηρίξει την άποψή του για τα τραγούδια. Θέλεις να πεις τη γνώμη σου και να εξηγήσεις τη θέση σου. Αυτό κάνουμε. Αλλά ποτέ δεν παίρνουμε τις διαφωνίες μαζί μας στο σπίτι. Την επόμενη φορά που βλέπεις τον άλλον, τις έχεις ήδη ξεχάσει. Το συζητάμε και το λύνουμε. Κανείς δεν θέλει να πληγώσει τα αισθήματα του άλλου. Και ο Cronos δεν θέλει αυτή η μπάντα να γίνει προσωπικό του project, αυτό το έκανε, εδώ μιλάμε για μπάντα. Οπότε αν φέρω ένα τραγούδι και είμαι πραγματικά παθιασμένος μ’ αυτό, θα παλέψω γι’ αυτό. Και έτσι πρέπει να είναι. Όλοι έτσι λειτουργούμε. Και συνήθως δοκιμάζουμε όλες τις ιδέες. Και μετά γυρνάμε και λέμε: «Ναι, τελικά εγώ είχα δίκιο από την αρχή».
-Ακούγεται σαν παντρεμένο ζευγάρι....
Είναι σαν γάμος, απλώς χωρίς σεξ. Πρέπει να τα πηγαίνεις καλά με τους ανθρώπους. Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο καλύτερος μουσικός και τέτοια πράγματα. Έχεις δει μπάντες με τρομερούς μουσικούς που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Το να τα βρίσκεις με τους άλλους είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί πάνω στη σκηνή βρίσκεσαι μόνο μία ή μιάμιση ώρα. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο ταξιδεύεις, είσαι σε αεροδρόμια και τέτοια. Αν δεν μπορείς να συνυπάρξεις με τους ανθρώπους της μπάντας σου, δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Οπότε πρέπει να το φροντίζεις αυτό. Και κάνουμε μικρές πλάκες και χαζά πειράγματα στα αεροδρόμια και στις περιοδείες, μόνο και μόνο για να διατηρείται το χιούμορ. Αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να περνάς 23 ώρες τη μέρα με ανθρώπους που δεν αντέχεις. Όλα τα υπόλοιπα — η μουσική και τέτοια — λύνονται εύκολα. Αυτά είναι τα βαρετά κομμάτια. Το σημαντικό είναι να είσαι ειλικρινής με τους άλλους και να υπάρχει καλή σχέση. Και ξέρουμε ότι αν κάποιος δεν είναι καλά, του δίνεις χώρο. Και χωρίς να το λέω ξεκάθαρα, αυτός είναι ο λόγος που κάποιες μπάντες δεν κάνουν reunions. Γιατί αυτό το στοιχείο λείπει. Και είναι πραγματικά σημαντικό. Ο κόσμος λέει: «Ναι, αλλά εγώ θέλω απλώς να ακούσω τη μουσική». Ναι, αλλά αν αυτοί οι άνθρωποι δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον τις προηγούμενες 22 ώρες, η μουσική δεν θα είναι καλή. Δεν γίνεται να είναι καλή. Πρέπει να υπάρχει πάθος για να βγει μουσική που ακούγεται μετά.
-Οι Venom έχουν τεράστια κληρονομιά. Είναι θρύλος το ίδιο τους το όνομα. Και θεωρούνται πρωτοπόροι της extreme metal σκηνής. Πιστεύεις ότι σήμερα είναι αρκετά εύκολο να εμφανιστεί μια μπάντα που στο μέλλον θα θεωρείται θρυλική;
Είναι πραγματικά δύσκολο. Υπάρχουν μπάντες που βλέπεις και δεν κάνουν ποτέ το επόμενο μεγάλο βήμα. Στα 90s, για παράδειγμα, όταν οι Carcass έβγαλαν το Heartwork, σκέφτηκα: «Αυτό ήταν. Τώρα θα εκτοξευτούν». Και δύο χρόνια μετά διαλύθηκαν. Υπάρχουν καλές μπάντες. Υπάρχει μια μπάντα που λέγεται Tail Gunner, με την οποία ασχολείται ο KK Downing σαν παραγωγός και τέτοια. Είναι μια ανερχόμενη νεανική βρετανική μπάντα. Αλλά ανησυχείς γιατί οι δισκογραφικές δεν έχουν πλέον τα χρήματα που είχαν παλιά. Δεν ρίχνουν τεράστια ποσά σε μπάντες και συναυλίες. Είναι δύσκολο να βρεις live. Πρέπει να πληρώνεις για να παίξεις σε συναυλίες με άλλες μπάντες ή σε φεστιβάλ. Και τώρα με τα social media… Όταν οι Iron Maiden έβγαζαν ένα single, το άκουγες και έλεγες: «Ανυπομονώ για το άλμπουμ». Ο κόσμος δεν λειτουργεί έτσι πλέον. Είμαστε τυχεροί γιατί οι metal οπαδοί αγοράζουν ακόμα βινύλια. Αλλά η περισσότερη μουσική είναι στο Spotify και ο κόσμος απλώς διαλέγει τραγούδια. Και αν έχεις 12 τραγούδια σε έναν δίσκο και ένα από αυτά δεν είναι τόσο καλό, αν κάποιος διαλέξει αυτό ως πρώτο κομμάτι στο Spotify ή στο Apple Music, τότε μπορεί να μη δώσει ποτέ ευκαιρία στην υπόλοιπη μπάντα. Και μετά είναι και το attention span. Η γενιά του TikTok. Αν δεν τους κερδίσεις μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, τελείωσε το παιχνίδι. Και οι συναυλιακοί χώροι… Ζω στο Ηνωμένο Βασίλειο και κλείνουν παντού. Η live μουσική υποφέρει. Εμείς δεν θα έπρεπε να υπάρχουμε ακόμα υπό άλλες συνθήκες. Οι Metallica δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ακόμα. Οι Judas Priest επίσης. Κανονικά θα έπρεπε να έχουμε ολοκληρώσει τον κύκλο μας και να έχουν πάρει τη θέση μας οι επόμενες μπάντες. Αλλά ποιοι είναι αυτοί; Υπάρχει κάποιος να ξεπεράσει αυτό που έκαναν όλοι αυτοί; Εγώ ακόμα πάω να δω τους Exodus. Ακόμα πάω να δω τους Carcass. Σαράντα χρόνια μετά. Είναι πολύ δύσκολο για τις νέες μπάντες να εδραιωθούν. Έχουν γίνει σχεδόν “Facebook bands”. Και ο κόσμος κουράζεται, γιατί υπάρχει υπερκορεσμός. Είναι κρίμα, γιατί το να ανακαλύπτεις μια νέα μπάντα είναι συναρπαστικό. Έχει χαθεί αυτή η μαγεία.
-Ναι, και πλέον υπάρχει διαφορετική στρατηγική και διαφορετική νοοτροπία, τόσο για τους οπαδούς όσο και για τη βιομηχανία. Για όλους τους λόγους που ανέφερες — Spotify, TikTok, social media και όλα αυτά. Δεν πιστεύω ότι το rock ή το metal θα πεθάνουν. Αλλά νομίζω ότι οι rock stars της επόμενης γενιάς θα είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς που είχαμε συνηθίσει παλιότερα.
Ναι, δεν νομίζω ότι θα ξαναδείς μπάντες να κάνουν πράγματα όπως οι Iron Maiden, περιοδείες ενός χρόνου σε όλο τον κόσμο. Οι Scorpions έκαναν παγκόσμια περιοδεία ενός χρόνου μέχρι πολύ πρόσφατα. Αυτά δεν πρόκειται να ξανασυμβούν. Και έτσι οι μπάντες είτε αλλάζουν μουσικό ύφος είτε γίνονται τόσο μεγάλες που μετατρέπονται σε household names. Ίσως δεις κάποιες μπάντες να παίζουν σε στάδια και μετά άλλες να αναπτύσσονται γύρω από αυτές. Και φυσικά όλοι έχουν γνώμη. Είναι περίεργο, γουστάρεις μια μπάντα και μόλις γίνει μεγάλη, κάποιοι λένε: «Εγώ τους προτιμούσα όταν ήταν άγνωστοι. Δεν είναι πια η μπάντα μου. Έγιναν πολύ μεγάλοι». Τέλος πάντων. Νόμιζα ότι οι Lamb of God ίσως τα κατάφερναν. Έχουν αυτό το crossover ανάμεσα στο thrash και στο hardcore στοιχείο. Και όταν τους είδα με τους Slayer σκέφτηκα: «ΟΚ, οι Slayer τελείωσαν, τώρα συνεχίζετε εσείς». Αλλά τελικά δεν έγινε. Παραμένουν πολύ δημοφιλείς, εξαιρετική μπάντα — παρόλο που έκλεψαν τον τίτλο του νέου άλμπουμ μας, χαχα. Αλλά ναι, δεν συνέβη τελικά να ξεπεράσουν τα όρια.
-Οι Venom θεωρούνται ουσιαστικά οι νονοί του black metal. Οπότε, τόσο ως μέλος της μπάντας εδώ και πολλά χρόνια όσο και ως άνθρωπος που παίζει το παλιό υλικό αλλά και παρατηρεί τη σκηνή, βρίσκεις ενδιαφέρον τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε το extreme metal — και ειδικά το black metal — μέσα στα χρόνια και τελικά έγινε τόσο τεράστιο;
Ήταν περίεργο. Είναι σχεδόν σαν δύο διαφορετικές γλώσσες. Σαν να μιλάω Βρετανικά αγγλικά με έναν Αμερικάνο που μιλάει τα δικά του "αμερικάνικα" αγγλικά. Γιατί, ας πούμε, οι Mercyful Fate είχαν ένα thrashy, heavy black metal στοιχείο. Μετά έχεις τους Celtic Frost, που άγγιζαν αυτή τη σκοτεινή πλευρά. Και μετά τους Mayhem και όλα αυτά. Είναι black metal, αλλά είναι το ίδιο πράγμα; Δεν ακούγεται το ίδιο, έτσι δεν είναι; Κι όμως μπαίνουν όλα στην ίδια κατηγορία. Εγώ λατρεύω τους Dark Funeral. Τους θεωρώ γαμάτους. Για μένα, μετά το τέλος της δισκογραφίας των Emperor, οι Dark Funeral συνέχισαν αυτή τη γραμμή. Και για μένα είναι η κορυφή αυτού που θα έλεγα “μοντέρνο black metal”. Ίσως θα έπρεπε να έχει άλλο όνομα. Κάτι σαν “Norse metal” ή “burning churches metal” χαχα.
-Συμφωνώ, αλλά ξέρεις βλέπεις κι αυτές τις μετέπειτα μπάντες ποιοι τις επηρέασαν, πχ ο Euronymous φορούσε μπλουζάκια Venom, όπως και οι υπόλοιποι της νορβηγικής σκηνής.
Ναι, όλοι τους. Και μιλάμε με πολλούς από αυτούς. Έχουμε παίξει live με τους Dark Funeral και τέτοια. Τους αντιμετωπίζεις σαν φίλους, όχι σαν fans. Αυτό είναι το σωστό. Έχουμε παίξει πολλές συναυλίες και με τα παιδιά από τους Mayhem. Φανταστικοί άνθρωποι και θρύλοι της σκηνής. Για μένα όλα είναι heavy metal. Απλώς το thrash εξελίχθηκε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Όπως και το black metal. Είναι λίγο σαν το σουηδικό death metal σε σχέση με το αμερικανικό. Για μένα δεν ακούγονται το ίδιο. Οι At The Gates δεν ακούγονται σαν τους Deicide. Έτσι το βλέπω εγώ. Είναι όλα death metal, αλλά το αμερικανικό είναι πολύ διαφορετικό από το σουηδικό. Και το βρετανικό επίσης. Έχεις τη μία πλευρά που είναι τεχνική και την άλλη που είναι πιο βρόμικη και ωμή.
-Μιας και πήγαμε λίγο προς τα παλιά, έχετε ένα τραγούδι στο άλμπουμ, το Lay Down Your Souls to the Gods Rock ’n’ Roll. Οπότε θα ήθελα να σε ρωτήσω: πέρα από την αναφορά στο κομμάτι 'Black Metal', είναι αυτή η φράση σαν σύνθημα για εσάς ως μπάντα;
Ναι, νομίζω πως είναι. Σίγουρα. Ξέρεις τι εννοώ; Δηλαδή, σε κάθε εισαγωγή που κάναμε λέγαμε: «Κυρίες και κύριοι, από τα πιο βαθιά έγκατα της κόλασης, οι Venom». Και σκεφτήκαμε: γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε ποτέ αυτό σαν τίτλο άλμπουμ; Το ίδιο και με το Lay Down Your Souls. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Είναι απλώς λίγο πονηρό, λίγο σαν να λέμε «χαχα». Και το τραγούδι αναφέρει το Witching Hour, αναφέρει το Welcome to Hell και τέτοια πράγματα. Είναι σχεδόν σαν να λέμε στους παλιούς οπαδούς: «Μην ανησυχείτε, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Δεν σας ξεχάσαμε. Μπορούμε ακόμα να παίξουμε πράγματα που ακούγονται σαν να ηχογραφήθηκαν το 1984 μέσα σε μια χρονοκάψουλα». Αλλά για μένα, το μεσαίο μέρος του τραγουδιού είναι λίγο διαφορετικό. Και νομίζω ότι αυτό έχει ενδιαφέρον. Η αρχική εκδοχή ήταν απλώς γρήγορη από την αρχή μέχρι το τέλος. Και μετά είπαμε: γιατί να μη δοκιμάσουμε να κάνουμε πράγματα στο επίπεδο εκείνου του άλμπουμ; Έχει σχεδόν ένα Heaven’s on Fire vibe και τέτοια στοιχεία, αλλά βάλαμε κι ένα μικρό Thin Lizzy μέρος στη μέση. Είναι απλώς ένα μικρό κλείσιμο του ματιού, ένα νεύμα, σαν να λέμε: «Θα φροντίσουμε κι εσάς, τους παλιούς οπαδούς, όπως και τους νέους. Μην ανησυχείτε». Είναι ακραίο αλλά με τσαχπινιές.
-Για εμένα σαν φράση είναι από τα σήματα κατατεθέν για όλο το black metal ιδίωμα. Δηλαδή εγώ όταν έμπαινα στο Helvete, αυτή τη φράση είχα στο μυαλό μου...
Συμφωνώ, είναι κομμάτι της κληρονομιάς, ο στίχος, το τραγούδι, ο δίσκος του "Black Metal", και φυσικά η αναφορά σε όλο το είδος μετά. Πάντως και για το black metal και την κληρονομιά του, πχ έχεις το Inferno Festival. Παίξαμε εκεί πριν από δύο χρόνια ή κάπου εκεί. Όταν πηγαίνεις στη Νορβηγία… το νιώθεις. Ακόμα κι εγώ, που είμαι σε μπάντα που ξεκίνησε το black metal, δεν μπορείς να μη βρεθείς εκεί και να πεις: «Αυτό είναι black metal». Και βρίσκεσαι σε ένα μικρό “black metal χωριό”, περπατάς στους δρόμους και λες: «Α, εδώ βγήκε εκείνη η φωτογραφία του Gaahl» και «εκεί έγινε αυτό…», εδώ είναι το Helvete κ.ο.κ. Είναι απλώς ένα καταπληκτικό μέρος. Το αποπνέει παντού. Κοιτάς μια εκκλησία και απλώς… το νιώθεις, ξέρεις τι εκπέμπει. Είναι περίεργο όμως, γιατί ναι, προφανώς εμείς “εφεύραμε” το black metal, αλλά ακόμα κι έτσι δεν μπορείς να μην το νιώσεις όταν είσαι εκεί, και ξέροντας η μπάντα που παίζεις πως έχει δώσει κάτι στη σκηνή αυτή που λέμε τώρα black metal. Είναι μια αλυσίδα, που κάθε τι αποτελεί κρίκο της.
-Επίσης πέρσι, παίξατε ένα είδους medley όταν πέθανε ο Ozzy. Θα ήθελα λοιπόν να σε ρωτήσω: τι σημαίνει ο Ozzy προσωπικά για εσένα αλλά και για τους Venom γενικότερα;
Νομίζω ότι οι Sabbath ήταν… δηλαδή, το Sabbath Bloody Sabbath ήταν ο πρώτος πραγματικός δίσκος που απέκτησα. Δεν τον πήρα όταν κυκλοφόρησε, αλλά είδα το εξώφυλλο και κυριολεκτικά άλλαξε τη ζωή μου. Και ο Tony Iommi μάς έκανε να θέλουμε να παίξουμε κιθάρα. Ο Geezer Butler έγραφε τους στίχους και όλα αυτά τα πράγματα. Το παράξενο drumming του Bill Ward, η φωνή του Ozzy… Ήταν τεράστια επιρροή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στο heavy metal που να μη λατρεύει τους Black Sabbath. Το ίδιο και με τους Motörhead. Είναι συγκροτήματα που διαμόρφωσαν τα πάντα. Πήραν ό,τι θεωρούσες δεδομένο και το ανέτρεψαν ολοκληρωτικά. Και φυσικά ήταν καταλύτης και για τους Venom. Θέλαμε να πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Οι Venom θέλανε να είναι πιο “φωτιά” από τους Kiss. Και ο Cronos αγαπά τους Sabbath, αλλά όταν ο Ozzy τραγουδούσε «Oh God help me», εκείνος ήθελε να το φωνάξει ακόμα περισσότερο και να πει: «Όχι, δεν θέλω ο Θεός να μας βοηθήσει». Επίσης κουρδίζουμε ακριβώς όπως οι Black Sabbath — σε C sharp. Υπάρχουν μερικοί δίσκοι των Venom σε D, αλλά εγώ πάντα έπαιζα τους Venom σε C sharp, δηλαδή στο κούρδισμα των Sabbath. Οπότε ναι, ακόμα και σε αυτό Σαμπαθάκια μπορώ να με θεωρήσω. Είναι τρομερό ότι έχει χάσει τον Ozzy από τη ζωή. Δεν είναι ότι τον έχασες από μια μπάντα, όπως όταν οι Sabbath έχασαν τον Ozzy και πήραν τον Ronnie James Dio, έγιναν μια απίστευτη heavy metal μπάντα. Και μετά ο Tony Martin, ο Ray Gillen, ο Ian Gillan… είχαν ανθρώπους που μπορούσαν να σταθούν στο ύψος της θέσης. Αλλά είναι τόσο λυπηρό. Και ειδικά να τον βλέπεις σε αυτή την κατάσταση… Ξέρεις ότι δε θα ξανακούσεις αυτή τη φωνή. Παρόλα αυτά ήταν πολύ συγκινητικό να βλέπεις όλους αυτούς τους οπαδούς στο Back To The Beginning. Εγώ το παρακολούθησα σε livestream. Και όλοι ήταν εκεί για εκείνον. Όχι μόνο για τον Ozzy, αλλά και για τους υπόλοιπους της μπάντας. Σαν να τους έλεγαν: «Εσείς ουσιαστικά δημιουργήσατε το heavy metal». Και για μένα είναι επίσης πολύ περήφανο το γεγονός ότι ήταν βρετανική μπάντα. Ήταν οι πατριάρχες. Τα πάντα. Δεν υπάρχει τραγούδι που να γράφεται σήμερα χωρίς κάτι από Black Sabbath μέσα του. Ακόμα και οι Cannibal Corpse διασκεύασαν το Zero the Hero. Μπορώ να σου δείξω σχεδόν κάθε τραγούδι που έχω γράψει και να σου πω: «Αυτό το πήρα από τους Black Sabbath. Κι αυτό επίσης». Και όταν παίζαμε με τους Venom στο 70000 Tons of Metal, είχα την ευκαιρία να παίξω το ομώνυμο τραγούδι των Black Sabbath μαζί με τον Barney από τους Napalm Death. Και είναι σαν… πώς γίνεται αυτό; Παίζεις τραγούδι των Sabbath και δίπλα σου τραγουδά ο Barney από τους Napalm Death — κι εγώ λατρεύω τους Napalm Death. Εκεί σκέφτεσαι: «ΟΚ, μπορώ να πεθάνω ευτυχισμένος τώρα. Μπορώ να εξαφανιστώ στην αφάνεια. Ανέβηκα στη σκηνή και έπαιξα Black Sabbath με τον Barney από τους Napalm Death». Αυτό είναι απλώς απίστευτο. Και βλέπεις πως ένας καλλιτέχνης ή μια μπάντα, μας συνδέει με όλους τους υπολοιπους.
-Και η τελευταία μου ερώτηση αφορά τα επόμενα σχέδιά σας τώρα που κυκλοφορεί το άλμπουμ...
Θα αρχίσουμε τα φεστιβάλ τον Ιούνιο. Είχαμε σκοπό να πάμε στη Νότια Αμερική προς το τέλος της χρονιάς, αλλά με όσα συμβαίνουν στον κόσμο αυτή τη στιγμή τα πράγματα είναι λίγο περίεργα. Οπότε πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε. Θα ήθελα πολύ να ξανακάνουμε κάτι σαν το Lucifer’s Rising Festival που είχαμε κάνει με τους Dark Funeral και τους Midnight. Ήταν πραγματικά υπέροχο. Έβλεπες τα ίδια πρόσωπα κάθε μέρα. Γιατί στα φεστιβάλ συνήθως γνωρίζεις κόσμο, μετά πας σε άλλο φεστιβάλ και συναντάς άλλους ανθρώπους. Αλλά όταν περιοδεύσαμε με τους Dark Funeral, βλέπαμε τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα. Και έμοιαζε πραγματικά σαν μικρή οικογένεια. Μια black metal οικογένεια που ταξίδευε μαζί και προκαλούσε σατανικό χάος όπου κι αν πήγαινε. Θέλουμε να προκαλέσουμε το ίδιο σύντομα.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου