Πολλοί θα πίστευαν πως το 2020 με το "Cycle Of Suffering", οι Sylosis θα είχαν πιάσει το ταβάνι τους, κάποιοι ίσως και όχι. Οι Βρετανοί όχι μόνο διέψευσαν κάτι τέτοιο, αλλά έδειξαν πως ακόμα γουστάρουν να ψάχνονται και να χώνονται σε διαφορετικά ιδιώματα, δίχως να χάνουν ίχνος καφρίλας, δυναμικής και τεχνικής. Το ΕΡ τους, πριν ενάμιση χρόνο, έφερε νέα στοιχεία στο προσκήνιο, ενώ τώρα έρχονται να ολοκληρώσουν ένα ακόμα όραμα με πολλή ποικιλία, λεπτομέρειες και μερικές νεοφερμένες στο ύφος τους, οπτικές. Ο λόγος για το "The New Flesh" και τα stakes που αυξάνονται σε αυτό το κράμα μελωδικών core και deathened ήχων.
Οι Sylosis καταφέρνουν με το νέο τους άλμπουμ να γίνουν πιο ενδοσκοπικοί προς την ανθρώπινη φύση, και έτσι, ηχητικά επίσης καταφέρνουν να προσδώσουν μια χαοτική και σχετικά διάθεση, αναλογικά με τον ήχο που τους έχουμε συνηθίσει. Έτσι, ξεφεύγοντας κάπως από τα metalcore στοιχεία, κι όντας πάντα riff-άτοι κατά προσέγγιση, φέρνουν πολλά groove στοιχεία ανάλογα των Pantera ή των Machine Head, δοσμένα με έντονες ατμόσφαιρες, όπως συμβαίνει και στο εναρκτήριο δίδυμο "Beneath The Surface" και "Erase", ενώ δε λείπουν και στιγμές, σχετικά πιο νέες για την ίδια τη μπάντα, όπως τα industrial γεμίσματα του "Lacerations" ή του "Adorn My Throne" καθώς και πιο thrashάτες πινελιές σαν αυτές στο ομώνυμο, καθώς και στο "Spared From The Guilotine". Μεταξύ άλλων, ο melodeath χαρακτήρας που πάντα είχαν, εδώ γίνεται πιο οξύς, τραχύς και επιθετικός, με τη ζωντάνια να μην παραλείπεται ποτέ, όπως συμβαίνει στο απόλυτα συναυλιακό "All Glory No Valour", το "Mirror, Mirror" που φλερτάρει και με την αλητεία των Slipknot ή και το πιο παρανοϊκό "Circle Of Swords". Από την άλλη, το "Everywhere At Once", στην πιο απαλή στιγμή του δίσκου, η Αμερικάνικη επιρροή γίνεται πιο έντονη, βγαλμένη από τις παλιές εποχές της Roadrunner, με λυρικά, radio friendly ξεσπάσματα, ενώ τέλος το "Seeds In The River" γεμάτο downstrokes και breakdowns καθώς κι ένα καταλυτικό lead, δείχνει πως είναι το νέο πρόσωπο των Άγγλων, κι αυτή η ένωση του σύγχρονου ακραίου metal με τις σπουδαίες μπάντες των 00s, τους πάει πολύ.
Σίγουρα το πιο κιθαριστικό, και ταχύ άλμπουμ της καριέρας τους είναι εδώ. Αυτό που ενδεχομένως οι fan της μπάντας εδώ και καιρό, εισακούστηκε, κι ο τρόπος που η μπάντα έχει επιλέξει να το κάνει είναι ταιριαστός και φυσικά πουθενά δε φθίνει ούτε ποιότητας αλλά ούτε και χαρακτήρα, παρά τις διάφορες επιρροές που υπάρχουν εδώ κι εκεί. Το μαγικό βέβαια είναι, πως πέρα από νέα σάρκα, υπάρχει και νέο πρόσωπο, με αποτέλεσμα και ο πιο άσχετος με τη μουσική των Sylosis, να καταφέρει να κολλήσει στους ήχους του "The New Flesh". Σίγουρα η διαρκώς εξελισσόμενη πορεία τους, θα έχει και ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον στη συνέχεια.
(8/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου