Οι Yoth Iria σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, έχτισαν έναν μύθο γύρω από το όνομά τους. Ίσως ευθύνεται το background των ιθυνόντων, ίσως η αναβίωση και η εξέλιξη γνώριμων ήχων γύρω από το ελληνικό black metal ή ακόμα μπορεί να είναι κι αυτό που έλειπε και όλοι θέλαμε από την εγχώρια σκηνή. Όπως και να'χει, η ομορφιά και το μυστήριο της μουσικής τους, κάθε φορά παίρνει κι άλλη μορφή, με αποκορύφωμα τώρα το "Gone With The Devil". Για αυτή, την τρίτη δουλειά των Ελλήνων black metallers, ο θρυλικός μπασίστας Jim Mutilator, που έχει βάλει το δικό του λιθαράκι σε όσα ξέρουμε στον ακραίο χώρο, όπως και ο κιθαρίστας τους, Νίκος Περλεπές, δίνουν το 'παρών' στο Metal View, σε μια μακρά και πλούσια κουβέντα.
-Ξεκινήσατε περίπου πριν από πέντε χρόνια με την πρώτη σας δουλειά. Χρειαστήκατε 3,5 χρόνια για να κυκλοφορήσετε το νέο άλμπουμ Blazing Inferno. Ωστόσο, τώρα, μόλις 1,5 χρόνο αργότερα, σας βλέπουμε ξανά με νέο δίσκο. Πώς προέκυψε αυτό; Πώς αποφασίσατε να κυκλοφορήσετε τόσο σύντομα ένα νέο άλμπουμ;
N: Αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι συνήθως, αυτό που συμβαίνει με τις μπάντες και δεν νομίζω ότι οι Yoth Iria αποτέλεσαν εξαίρεση, είναι πως το πρώτο άλμπουμ είναι ουσιαστικά η πρότασή σου προς τον κόσμο. Είναι αυτό που σε συστήνει στο κοινό. Η αλήθεια είναι ότι μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου χρειάστηκε χρόνος για να σταθεροποιηθεί το σχήμα. Δεν γνωρίζαμε ποια θα ήταν τα μόνιμα μέλη που θα έπαιζαν στις συναυλίες και θα αποτελούσαν τον σταθερό πυρήνα της μπάντας. Το Gone With The Devil κυκλοφόρησε πολύ πιο γρήγορα, αλλά πιστεύω ότι αυτό ήταν ακριβώς το σωστό. Από τη μία υπήρξαν οι επανεκδόσεις και τα σχετικά σχέδια, από την άλλη χρειαζόμασταν χρόνο για να παίξουμε περισσότερες συναυλίες και να μας γνωρίσει καλύτερα ο κόσμος. Τότε, φυσικά, οι προτάσεις και οι ευκαιρίες δεν έρχονταν τόσο γρήγορα όσο σήμερα. Έτσι, έπρεπε να κερδίσουμε λίγο επιπλέον χρόνο.
Μ: Ακριβώς. Επιπλέον, οι Yoth Iria είναι μια μπάντα στην οποία όλα τα μέλη ασχολούνται ενεργά με τη μουσική και τη δημιουργία. Ο καθένας συνεισφέρει με τον τρόπο του και υπάρχει πολύ καλό κλίμα μεταξύ μας. Δεν είμαστε από τις μπάντες που χρειάζονται τεράστια διαστήματα για να κυκλοφορήσουν νέο υλικό. Και ας μην ξεχνάμε ότι παλιότερα οι Black Sabbath έβγαζαν ακόμα και δύο άλμπουμ τον χρόνο. Έτσι λειτουργούσε το heavy metal όταν οι μπάντες ήταν απόλυτα αφοσιωμένες σε αυτό. Στους Yoth Iria γράφεται συνεχώς μουσική. Δεν βλέπω τον λόγο να κρατάμε κρυμμένο υλικό από τους οπαδούς μας όταν υπάρχει ήδη έτοιμο υλικό και όταν υπάρχει μια εταιρεία όπως η Metal Blade που στηρίζει τη δουλειά μας. Υπήρχαν ήδη αρκετές συνθέσεις έτοιμες από την εποχή του Blazing Inferno και δεν είδαμε κανέναν λόγο να καθυστερήσουμε την κυκλοφορία. Μπορούμε να παίζουμε συναυλίες και ταυτόχρονα να δουλεύουμε νέο υλικό. Δεν είναι κάτι παράξενο. Οι Yoth Iria αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν και είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στη μουσική τους. Κατά τη γνώμη μου, μέσα στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια θα πρέπει να περιμένετε ακόμη έναν νέο δίσκο — εφόσον φυσικά είμαστε όλοι καλά.
-Οι Yoth Iria από την αρχή δημιούργησαν μια συνύπαρξη ανάμεσα στο κλασικό heavy metal και το black metal. Το προηγούμενο άλμπουμ σας, το Blazing Inferno, μου φάνηκε ότι έδινε μεγαλύτερη έμφαση στο κλασικό black metal. Τώρα, στο Gone With The Devil, βλέπω σχεδόν το αντίθετο: μια πολύ πιο έντονη στροφή προς το παραδοσιακό heavy metal. Πώς έγινε αυτή η αλλαγή ή καλύτερα, αυτή η διεύρυνση της κατεύθυνσής σας;
M: Αν ρωτήσεις κάθε μέλος των Yoth Iria, θα πάρεις διαφορετική απάντηση. Θα μιλήσω για τον εαυτό μου. Μεγάλωσα με το κλασικό heavy metal και θα πεθάνω με αυτό. Μέσα στο υποσυνείδητό μου υπάρχει πάντα αυτή η αγάπη για το παλιό, επικό heavy metal. Ταυτόχρονα, υπάρχει και η επιρροή του black metal των τελών της δεκαετίας του '80 και των αρχών του '90. Το υποσυνείδητο παίζει τεράστιο ρόλο στη σύνθεση. Ο Νίκος, που είναι νεότερος, έχει διαφορετικές επιρροές και διαφορετική οπτική. Συζητάμε συνεχώς για μουσική και για metal. Θεώρησα ότι έπρεπε να κοιτάξω όλη τη διαδρομή μου από την εποχή των Worship Cry μέχρι σήμερα και να δω τι πραγματικά έχω να εκφράσω. Ήθελα επίσης να ακούσω προτάσεις και ιδέες από τους υπόλοιπους. Για μένα, το Gone With The Devil είναι μια αναδρομή σε ολόκληρη την ιστορία του metal. Μέσα του μπορείς να ακούσεις τα πάντα. Δεν φοβηθήκαμε να πειραματιστούμε με gothic στοιχεία, classic rock, ethnic και folk επιρροές. Αυτό που με χαροποιεί περισσότερο είναι ότι στις πρώτες κριτικές κάθε ακροατής βλέπει κάτι διαφορετικό μέσα στον δίσκο. Ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα και δημιουργεί τις δικές του εικόνες. Αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν δημιουργό. Στον πυρήνα του, το metal παραμένει κάτι απλό.
N: Θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει και ένας ακόμη λόγος. Όπως το Blazing Inferno είχε διαφορές και απόσταση από το προηγούμενο άλμπουμ, έτσι ήταν φυσικό να συμβεί το ίδιο και με το επόμενο. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να γράφουμε μουσική ακολουθώντας συνταγές. Δεν είναι ωραίο να αντιγράφεις συνεχώς τον εαυτό σου. Χάνεται το στοιχείο της έκπληξης όταν λειτουργείς με βάση ένα εγχειρίδιο ή μια συγκεκριμένη φόρμουλα. Όπως είπε και ο Μίμης, είναι υπέροχο ότι σήμερα μπορούμε να καθόμαστε εδώ και να συζητάμε, και εσύ να μας λες ότι ξεχώρισες διαφορετικά στοιχεία σε διαφορετικά τραγούδια. Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Κάθε ακροατής βρίσκει κάτι άλλο που του αρέσει ή δεν του αρέσει. Κάποιο σημείο που μπορεί να μην αρέσει σε κάποιον, ίσως λατρευτεί από κάποιον άλλο. Αυτό δείχνει ότι κρατάς στα χέρια σου ένα έργο που έχει ποικιλία, πολλές όψεις και αρκετό ενδιαφέρον, παρά τη φαινομενική απλότητά του. Παράλληλα, είναι και ένας δίσκος αρκετά άμεσος. Ακόμη κι αν δεν τον έχει ακούσει κάποιος ποτέ, είναι πιθανό να τον απολαύσει από την πρώτη ακρόαση.
-Πράγματι, ο δίσκος κυλάει πολύ εύκολα και γρήγορα. Και μου δίνεις μια πολύ καλή πάσα τώρα. Παρόλο που υπάρχουν πολλά στοιχεία που θυμίζουν τη βάση των Yoth Iria, ταυτόχρονα έχετε κινηθεί σε αρκετά διαφορετική κατεύθυνση. Η ερώτησή μου είναι η εξής: μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η εξερεύνηση των μουσικών οριζόντων της μπάντας;
-Λες ότι δεν είναι black metal. Θα σου πω όμως κάτι. Οι Mercyful Fate δεν είναι black metal με τη σημερινή έννοια, αλλά κάποτε θεωρούνταν black metal. Το ίδιο ισχύει και για τους Venom. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο πυρήνας, η ιδέα και η ατμόσφαιρα της μουσικής σας είναι βαθιά black metal. Μπορεί να μην υπάρχουν τα ακραία tempos ή τα παγωμένα riffs που συνηθίζουμε να συνδέουμε με το είδος, αλλά θεωρώ ότι εξακολουθεί να είναι black metal....
Μ: Ναι, ναι. Δεν με απασχόλησαν ποτέ ιδιαίτερα οι ταμπέλες. Ο καθένας μπορεί να το ονομάσει όπως θέλει. Για μένα, η μουσική μας είναι metal και μέσα της μπορείς να ακούσεις τα πάντα. Αν θέλεις τη γνώμη μου, τον τελευταίο καιρό ακούω σχεδόν αποκλειστικά thrash metal της δεκαετίας του ’80, μπορεί όλα αυτά κάπως να συνδυάστηκαν. Έτσι μου έχει βγει αυτή την περίοδο. Τώρα αν κάτι χαρακτηρίζεται άμεσα black metal ή όχι δεν έχει μεγάλη σημασία. Το black metal είναι ένα μουσικό είδος που έχει προσφέρει σπουδαίες μπάντες και εξαιρετική μουσική, και αυτό αρκεί. Κυρίως θεωρώ ότι οι Yoth Iria είναι απλώς μια metal μπάντα.
N: Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η ιστορία με τις ταμπέλες μού δημιουργούσε κι εμένα πάντα προβληματισμό από τότε που ήμουν παιδί. Φυσικά χρειαζόμαστε τους μουσικούς χαρακτηρισμούς για να μπορούμε να συνεννοούμαστε και να έχουμε ένα κοινό σημείο αναφοράς. Όμως πιστεύω ότι το καλύτερο πράγμα στη σημερινή εποχή είναι ότι οι μουσικοί ορίζοντες έχουν ανοίξει. Μπορείς να ακούσεις αμέτρητα διαφορετικά πράγματα. Δεν υπάρχει τόσο η κλειστομυαλία ή ο ελιτισμός του παρελθόντος. Τα μουσικά είδη έχουν αναμειχθεί μεταξύ τους, έχουν ανταλλάξει στοιχεία και επιρροές σε τέτοιο βαθμό ώστε τα παλιά όρια έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Γι’ αυτό θεωρώ ότι το καλύτερο είναι ο καθένας να ερμηνεύει τη μουσική με βάση αυτό που του προκαλεί συναισθηματικά. Όσον αφορά αυτό που είπες, κια για τη θεματολογία και το στυλ, ναι, είναι black metal και πιστεύω ότι η θεματολογία των Yoth Iria θα παραμείνει black metal και στο μέλλον. Και σε ό,τι αφορά τη μουσική πλευρά, δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου. Ναι, υπάρχει black metal μέσα στη μουσική μας.
-Είστε μια μπάντα που, κατά κάποιον τρόπο, μέσα στον πυρήνα της συνδυάζει διαφορετικές γενιές και διαφορετικά μουσικά στυλ. Τα μέλη προέρχονται από διαφορετικές μπάντες και διαφορετικά είδη μουσικής. Ο Μίμης πρωτίστως είναι ο μεγαλύτερος και πιο έμπειρος, αλλά και τα άλλα μέλη έχουν περάσει από μπάντες γύρω από το heavy metal, το death, το black, το folk. Πιστεύετε ότι όλeς αυτές οι διαφορετικές εμπειρίες τελικά βοηθούν στο αποτέλεσμα κάθε δίσκου της μπάντας;
Ν: Τα πάντα είναι ένα σχολείο. Και φυσικά, ο καθένας μπορεί να γίνει δάσκαλος για τον άλλον. Αυτό που μας χαρακτηρίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όλα τα παιδιά που συμμετέχουν σε αυτή τη μπάντα, είναι ο ατελείωτος αμοιβαίος σεβασμός. Αυτό από μόνο του κάνει τα πράγματα πολύ εύκολα. Μπορούμε να μάθουμε πράγματα από τον Μίμη. Φυσικά, ο Μίμης, ως πρωτοπόρος στον χώρο και με τόση εμπειρία, έχει πάντα κάτι να μας διδάξει και να μας μεταδώσει. Οπότε ναι, πιστεύω ότι αυτή η συνύπαρξη διαφορετικών γενεών είναι κάτι που λειτουργεί θετικά.
Μ: Πρέπει να πούμε ότι υπάρχει μια πολύ δυνατή ομάδα στο εσωτερικό μας, μια πολύ καλή παρέα. Τώρα, φυσικά, ο κόσμος θα κρίνει το αποτέλεσμα, αλλά θα σου πω κάτι: είμαι απόλυτα ικανοποιημένος με όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Αν με ρωτήσεις αν είμαι 100% ικανοποιημένος, θα σου πω όχι. Ίσως κατά 90%. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να σε ικανοποιεί απόλυτα. Αν είσαι 100% ικανοποιημένος, τότε τι κίνητρο έχεις να εξελιχθείς στο μέλλον; Για μένα, το σημαντικότερο είναι ότι οι Yoth Iria είναι μια όμορφη οικογένεια. Μια μεταλλική οικογένεια. Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι το ότι τα μέλη προέρχονται από διαφορετικά μουσικά είδη. Αυτά είναι λεπτομέρειες. Ο Κώστας κι ο Βασίλης, για παράδειγμα, προέρχονται από το death metal, εμπειρία που εγώ δεν έχω. Ο Νίκος έχει μεγάλη εμπειρία στο melodic death metal και στο melodic doom. Όλα αυτά όμως ενώνονται μεταξύ τους και τελικά, όταν οι άνθρωποι ταιριάζουν και συνεργάζονται αρμονικά, αυτό είναι το σημαντικότερο.
-Επίσης, η τωρινή σύνθεση της μπάντας σταθεροποιήθηκε περίπου την περίοδο 2021-2022. Κυκλοφορήσατε εντωμεταξύ το Blazing Inferno και τώρα το Gone With The Devil. Πιστεύετε ότι από το Blazing Inferno και μετά δημιουργήθηκε ουσιαστικά μια νέα αρχή για τους Yoth Iria; Με άλλα λόγια, το EP και το ντεμπούτο σας ήταν το προοίμιο και τώρα εμφανίζεστε ως κάτι καινούργιο;
M: Όταν ξεκινά μια μπάντα, χτίζεται μέρα με τη μέρα. Κάθε μέρα που περνά προσθέτει κάτι. Έναν φίλο, έναν οπαδό, μια νέα εμπειρία, μια νέα γνώση. Το Blazing Inferno έγινε πιο γνωστό όσο περνούσε ο καιρός. Τώρα, με τη συνεργασία με τη Metal Blade, επίσης, πολύ περισσότερος κόσμος ήρθε σε επαφή με τη μπάντα. Στην ουσία, παρουσιάζεσαι μέσα από λίγα τραγούδια και λες στον κόσμο: «Είμαστε μια νέα μπάντα». Το As The Flame Withers ήταν ένας δίσκος που πούλησε καλά. Το ίδιο και το Blazing Inferno. Όμως μια μπάντα δυναμώνει πραγματικά μέσα από τις συναυλίες. Εκεί σε γνωρίζει ο κόσμος. Εκεί έρχεται σε επαφή μαζί σου. Εκεί προσελκύεις το ενδιαφέρον μεγαλύτερων εταιρειών. Γι’ αυτό όλα εξελίσσονται σταδιακά. Άλλη μπάντα είμαστε σήμερα και άλλη θα είμαστε σε δύο ή τρία χρόνια. Όσο υπάρχει πίστη, υπομονή και όραμα για αυτό που κάνεις, τα πράγματα εξελίσσονται προς το καλύτερο.
-Προσωπικά αισθάνομαι ότι μετά το Blazing Inferno έγινε κάτι σαν ένα reboot. Βλέπω μια εντελώς διαφορετική μπάντα, τόσο στον τρόπο σκέψης όσο και στον ήχο της, αλλά και σε όσα παρουσιάζει ζωντανά. Το θεωρώ ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός και πιστεύω ότι σιγά σιγά γίνεστε μία από τις σημαντικές μπάντες της νέας ακραίας metal σκηνής.
Μ: Θα συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Είναι κομμάτι της προόδου για εμένα όλο αυτό που γίνεται στη μπάντα. Φυσικά, κάθε άνθρωπος που φτιάχνει μια μπάντα θέλει να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται. Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από τα λόγια μας. Ελπίζουμε η μπάντα να γίνει ακόμα πιο γνωστή. Αν δεν συμβεί, δεν πειράζει. Εγώ δεν δημιούργησα μια μπάντα για να γίνω διάσημος. Το έκανα επειδή μου αρέσει η μουσική και ελπίζω να μπορώ να κυκλοφορώ νέους δίσκους όσο περνούν τα χρόνια, αλλά ας κρατάμε και μικρό καλάθι.
-Μιλώντας συγκεκριμένα για το Gone With The Devil, θεωρείτε ότι σε αυτή τη σταδιακή πορεία έχετε φτάσει στο σημείο να κυκλοφορήσετε τον πιο πειραματικό σας δίσκο;
Ν: Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Δεν το πιστεύω. Σίγουρα υπάρχουν κάποια στοιχεία που δεν υπήρχαν στα προηγούμενα άλμπουμ και ίσως ξενίσουν όσους μας άκουγαν παλιότερα. Όμως δεν θεωρώ ότι μιλάμε για κάτι εξωφρενικά καινοτόμο ή ακραία πειραματικό. Αν όμως με ρωτήσεις αν στο μέλλον θα κάνουμε κάτι τέτοιο, η απάντηση είναι ναι — εφόσον αυτό προκύψει φυσικά. Γιατί όλοι μας αγαπάμε όλα τα είδη του metal. Και μόνο αυτό είναι αρκετό για να σου δώσει χώρο να πειραματιστείς. Το πόσο μακριά θα φτάσει αυτό εξαρτάται από το τι απαιτεί η κάθε σύνθεση και από το πού θα σε οδηγήσει η αρχική ιδέα. Πιστεύω ότι όλοι στην μπάντα συμφωνούμε σε ένα πράγμα: Όταν ξεκινάς να γράφεις ένα τραγούδι, είτε πρόκειται για το πρώτο είτε για το τελευταίο άλμπουμ της καριέρας σου, πρέπει να σέβεσαι απόλυτα την αρχική ιδέα. Δεν πρέπει να υπερφορτώνεις ένα κομμάτι με τόσα στοιχεία ώστε να καταλήξει χαοτικό. Αν η αρχική ιδέα περιλαμβάνει πειραματισμό και καινοτομία, τότε αυτά θα αναπτυχθούν φυσικά. Αν περιλαμβάνει κάτι πιο κοντά στο πρώτο μας άλμπουμ ή κάτι τελείως διαφορετικό που κανείς δεν περιμένει, αυτό θα το δείξει η ιστορία.
Μ: Γιάννη, θα ήθελα να προσθέσω και κάτι. Αν με ρωτήσεις τι ακούω περισσότερο, θα σου πω thrash metal των 80s, κλασικό heavy metal και hard rock. Όμως κάποια στιγμή κατάλαβα ότι αυτό δεν θα ταίριαζε απόλυτα στη μπάντα μας. Δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε μια καθαρά thrash metal μπάντα και να το κάνουμε τόσο καλά. Πρέπει να καταλαβαίνεις ποια είναι πραγματικά η φύση σου και σε τι είσαι καλύτερος. Αυτό είναι όλο. Όλα αυτά δείχνουν και τον δρόμο για εξέλιξη.
-Αν έβαζα το Gone With The Devil δίπλα σε άλλους δίσκους για να το συγκρίνω, θα το τοποθετούσα κάπου ανάμεσα στο Melissa των Mercyful Fate και στο Hammerheart των Bathory. Έχει ακραία στοιχεία, αλλά ταυτόχρονα δραματικότητα, σκοτεινή επικότητα και επιρροές από διαφορετικά μουσικά είδη. Αισθάνομαι την απόλυτη ισορροπία...
Μ: Ναι ε; Δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ για τη μουσική μου, αλλά πιστεύω ότι το Gone With The Devil έχει και κάτι κινηματογραφικό. Έχει κάτι... διαστημικό. Κάτι που μοιάζει να έρχεται από έναν άλλο κόσμο. Υπάρχουν ήχοι που για μένα συνδέονται με εικόνες του διαστήματος. Εγώ αντιλαμβάνομαι τη μουσική μέσα από εικόνες. Σε ορισμένα σημεία, όπως στο τραγούδι I Totem, μου έρχονται στο μυαλό εικόνες του σύμπαντος. Χάος. Συμβολισμοί. Μαύρες τρύπες. Ηλιακές εκλείψεις. Τέτοιου είδους εικόνες. Υπάρχει κάτι αφύσικο. Συμφωνώ ότι υπάρχει κάτι ιδιαίτερο μέσα.
-Κρατάω το αφύσικο και το κινηματογραφικό σίγουρα, για αυτό ανέφερα και τους δύο δίσκους πριν. Υπάρχει ένα μαύρο soundtrack-ικό πλαίσιο. Θα ήθελα να μου πείτε τι εικόνες ή συναισθήματα σας έρχονται στο μυαλό όταν ακούτε το τελικό αποτέλεσμα του Gone With The Devil.
Μ: Όταν ακούω το Gone With The Devil, μου φέρνει στο μυαλό την παιδική αθωότητα της δεκαετίας του ’80. Μου θυμίζει τον ενθουσιασμό που νιώθαμε στην Ελλάδα όταν πηγαίναμε σε συναυλίες και σε φεστιβάλ. Δεν ξέρω. Όπως είπα πριν, δημιουργεί στο μυαλό μου πολύ έντονες εικόνες. Σαν να βρίσκεσαι μέσα στο χάος του διαστήματος. Σαν να αιωρείσαι στο απόλυτο κενό. Τέτοιες εικόνες μου γεννά.
Ν: Θα συμφωνήσω μαζί σας σχετικά με το επικό και κινηματογραφικό στοιχείο. Ο τρόπος με τον οποίο ανοίγει ο δίσκος με το "Dare To Rebel" είναι από μόνος του εξαιρετικά κινηματογραφικός. Αν μπορούσα όμως να κάνω ένα πράγμα, θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να ακούσω τον δίσκο χωρίς να συμμετέχω σε αυτόν. Να μπορώ να τον κρίνω σαν ένας απλός ακροατής. Και, αν ήμουν τυχερός, σαν ένα δεκαπεντάχρονο παιδί που τον ανακαλύπτει για πρώτη φορά. Αυτό ακριβώς θα ήθελα να πω. Βλέπεις, όπως είπα και πριν, ο δίσκος έχει μέσα του την ουσία της δεκαετίας του '80. Ταυτόχρονα όμως είναι πολύ σύγχρονος. Επίσης, αναδεικνύει αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την αυθεντική αλήθεια του black metal, όπως υπήρχε στις απαρχές του είδους.
-Μου αρέσει η φάση όπου παίζετε και γράφετε αυτό που πραγματικά σας αρέσει. Αν αυτό οδηγήσει σε κάτι πιο ακραίο, πιο heavy, με καθαρά φωνητικά, περισσότερα σόλο ή οτιδήποτε άλλο, δεν φαίνεται να σας απασχολεί. Νομίζω ότι αυτή η αισιοδοξία και αυτοί οι ανοιχτοί ορίζοντες βοηθούν πολύ την πορεία της μπάντας, έτσι όπως την περιγράφετε, είναι σαν μέρος ενός παζλ, αλλά χωρίς συγκεκριμένη τακτική...
Μ: Αυτό που λες είναι πολύ κοντά σε κάτι που έχω πει και σε προηγούμενες συνεντεύξεις. Έχω περιγράψει αυτόν τον δίσκο ως ένα είδος «μουσικού αναρχικού άλμπουμ». Είναι σαν τον ουρανό μετά την καταιγίδα.
-Σχετικά με κάτι άλλο ηχητικά, το άκουγα και στο Blazing Inferno, αλλά τώρα το νιώθω ακόμη περισσότερο. Πέρα από τα doom, gothic, heavy και black metal στοιχεία που έχουμε ήδη αναλύσει, υπάρχει και ένα βαλκανικό, ελληνικό στοιχείο. Αυτό χρησιμοποιείται συνειδητά ως εργαλείο ή προκύπτει φυσικά επειδή μεγαλώσαμε σε αυτή τη χώρα και ακούγαμε τέτοιους ήχους γύρω μας;
Μ: Η υποσυνείδητη επιρροή παίζει φυσικά πολύ μεγάλο ρόλο. Ακριβώς έτσι είναι.
Ν: Συμφωνώ απόλυτα. Το υποσυνείδητο παίζει μεγάλο ρόλο και, φυσικά, όταν κάτι σου αρέσει και σε εκφράζει, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις και συνειδητά ως εργαλείο στη σύνθεσή σου. Κάτι ενδιαφέρον είναι ότι πολλοί ακροατές μού έχουν πει πως σε διάφορα σημεία του δίσκου ακούνε κλαρίνα, ζουρνάδες και παραδοσιακά όργανα. Όσον αφορά το Blazing Inferno, υπάρχουν αρκετά σημεία όπου ακούγεται κάτι σαν κλαρίνο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι κλαρίνο. Είναι κιθάρα. Απλώς ακούγεται σαν κλαρίνο γιατί, αν προσεγγίσεις το όργανο με διαφορετικό τρόπο και διαφορετική νοοτροπία, μπορείς να «κλέψεις» τον χαρακτήρα και το ύφος ενός παραδοσιακού οργάνου. Υπάρχουν βέβαια και ισοκρατήματα που θυμίζουν κλαρίνο, όμως πολλά από τα lead μέρη που ο κόσμος θεωρεί ότι είναι κλαρίνα, στην πραγματικότητα είναι κιθάρες. Όπως συμβαίνει και στο Woven Spells of a Demon, όπου υπάρχουν αντίστοιχα παιχνίδια με τους ήχους. Φυσικά, σε κάποια σημεία υπάρχει και πραγματική συνύπαρξη κλαρίνου και κιθάρας σε μονοφωνικές γραμμές, αλλά γενικά αυτό είναι το σκεπτικό.
-Υπάρχει επίσης κάτι που θεωρώ χαρακτηριστικό του ελληνικού black metal. Είναι αυτή η ιδιαίτερη ταυτότητα που κουβαλά το ελληνικό black metal. Νομίζω ότι μία από τις πρώτες φορές που ακούσαμε τόσο έντονα αυτή την ελληνικότητα στον ακραίο ήχο — όχι απαραίτητα μέσα από παραδοσιακά όργανα, αλλά γενικότερα ως αίσθηση και χαρακτήρα — ήταν σε μπάντες όπως οι Rotting Christ και αργότερα σε πολλά άλλα σχήματα της ελληνικής σκηνής. Αυτή η ελληνική ταυτότητα φαίνεται να υπάρχει και στη δική σας μουσική, έστω κι αν εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχει αυτή η ζεστασιά και αυτή η ελληνικότητα στον ήχο σας. Δεν πιστεύετε ότι όλο αυτό το παλιό υπόβαθρο, εκείνη η εποχή και οι επιρροές της, σας βοηθούν ακόμη και σήμερα να προχωράτε μπροστά;
M: Kαταρχάς πιστεύω ότι οι Giothry έχουν τεράστιο σεβασμό απέναντι στην ύπαρξη και την ιστορία του ελληνικού black metal. Όμως αυτό ανήκει πλέον στο παρελθόν. Ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτό που κάναμε τότε με τους Rotting Christ δεν μπορούμε να το ξανακάνουμε. Ακόμα κι αν το θέλαμε, εκείνη η εποχή έχει περάσει. Το κοιτάζουμε με σεβασμό. Είναι κομμάτι της ιστορίας. Βρίσκεται εκεί για πάντα, ώστε να εμπνέει τις επόμενες γενιές, να δημιουργεί συναισθήματα και να δίνει χαρά στον κόσμο. Οι Yoth Iria είναι κάτι νέο. Είναι μια σύγχρονη μπάντα. Είναι μια metal μπάντα που κοιτάζει προς το μέλλον και προσπαθεί να δημιουργήσει τη δική της ταυτότητα και τον δικό της ήχο. Φυσικά, μην παρεξηγηθώ. Ο τόπος στον οποίο ζούμε, αυτή η ιστορία που εκτείνεται χιλιάδες χρόνια πίσω, είναι πάντοτε πηγή έμπνευσης, ήταν και θα είναι. Γι' αυτό και γράφουμε τη δική μας μουσική. Το ελληνικό φως, ο ήλιος, η ιστορία, όλα αυτά υπάρχουν μέσα μας. Κάθε βήμα που κάνουμε πατάει πάνω σε κάτι αρχαίο. Υπάρχει μια διαφορετική ενέργεια. Δεν θέλω να εξιδανικεύσω την Ελλάδα, αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, ο ήλιος, το Αιγαίο, το φυσικό τοπίο, τα ελληνικά βουνά, ο Όλυμπος — όλα αυτά υπήρξαν για μένα τεράστιες πηγές έμπνευσης. Και πιστεύω ότι όλα αυτά επηρέασαν ακόμη και την πρώτη γενιά αυτού που ονομάσαμε ελληνικό black metal. Κάπου υπήρχε μια επιρροή από το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Σκέψου ένα παιδί 14 ή 15 ετών που αποφασίζει να φτιάξει μια μπάντα με όνομα «Rotting Christ». Πρέπει να υπάρχει κάποια φιλοσοφία από πίσω. Κάτι που σε βάζει να σκέφτεσαι, κόντρα σε όλα μέσα στο αρχέγονο φως. Αλλά σοβαρά τώρα, θεωρώ ότι οι Yoth Iria είναι μια σύγχρονη μπάντα. Σεβόμαστε το παρελθόν, το κοιτάζουμε, το αναγνωρίζουμε, αλλά το βλέμμα μας είναι στραμμένο μπροστά.
-Ναι, αλλά αυτή η ελληνικότητα βοηθά πολύ σε όλο αυτό το πνευματικό και μυστικιστικό στοιχείο, όπως κι αν θέλει κανείς να το ονομάσει. Υπάρχει πάντα ένα μυστήριο. Μια αίσθηση που σε ωθεί να εξερευνήσεις το άγνωστο, να ψάξεις βαθύτερα στο παρελθόν και να δημιουργήσεις έναν ήχο που συνδέεται με τον πολιτισμό και την κληρονομιά που κουβαλά. Αυτό βλέπω πολύ έντονα. Και το βλέπω ακόμη και σήμερα στους Rotting Christ, αλλά και σε άλλα συγκροτήματα, όπως οι Kawir πχ.
Μ: Αυτό ακριβώς προσπαθώ να πω. Από παιδί δεν έβλεπα ποτέ την Ελλάδα απλώς ως έναν γεωγραφικό τόπο. Για μένα η Ελλάδα ήταν πάντα μια παγκόσμια ιδέα. Μια χώρα που δημιούργησε τόσα πολλά πράγματα. Τη φιλοσοφία. Τη δημοκρατία. Έβαλε τάξη στον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται ο άνθρωπος. Για μένα, θα έλεγα ότι ο Παρθενώνας είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο. Δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες. Ανήκει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
-Μιλώντας για αυτό το πάντρεμα του παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον, βλέπουμε τους Yoth Iria, που έχουν αυτόν τον πυρήνα με εσένα ως ιδρυτικό μέλος, αλλά βλέπουμε επίσης τον Magus με τα δικά του projects. Βλέπουμε πολλές νέες μπάντες να εμφανίζονται στη σκηνή. Γι’ αυτό έχω την αίσθηση ότι η ελληνική black metal σκηνή ζει μια δεύτερη εποχή ακμής. Ίσως αυτό που νωρίτερα αποκάλεσες «new wave of hellenic black metal». To νιώθεις εσύ;
-Συμφωνώ απόλυτα. Και κλείνοντας, τώρα που κυκλοφορεί ο νέος σας δίσκος, ποια είναι τα σχέδιά σας για τις συναυλίες και τις περιοδείες;
Ν: Ξεκινάμε άμεσα. Το έναυσμα είναι κάποιες εμφανίσεις στη Γερμανία. Έχουμε αρκετές συναυλίες εκεί αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη. Το καλοκαίρι θα είμαστε συνεχώς στον δρόμο μέχρι περίπου τα μέσα Ιουνίου, συμμετέχοντας και σε αρκετά φεστιβάλ. Τον Οκτώβριο ακολουθεί περιοδεία στη Λατινική Αμερική. Και στη συνέχεια θα ανακοινωθούν και άλλες ημερομηνίες. Γενικά προβλέπεται μια ιδιαίτερα γεμάτη και απαιτητική χρονιά για το συγκρότημα.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου