Από τις στάχτες των old school, αυθεντικών Amon Amarth, μια παρέα παλιών μελών ίδρυσε τους Fimbul Winter. Επηρεασμένοι από το πρώτο demo των θρυλικών Σουηδών, το "Arrival Of Fimbul Winter", συνεχίζουν τώρα, μετά από χρόνια, να φτιάχνουν τον δικό τους δρόμο στο μελωδικό death metal. Σχετικά με το ΕΡ τους, "What Once Was", το νέο τους single "Crowned In Ash", καθώς και την ιστορία πίσω από όσα ενώνουν ξανά τους πάλαι ποτέ συνοδοιπόρους Βίκινγκς, μιλάει στο Metal View ο Fredrik Andersson, που άφησε τα drums και έπιασε την κιθάρα.
-Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: οι Fimbulwinter δημιουργήθηκαν μετά το πάρτι γενεθλίων του Niko, αλλά πολύ γρήγορα αποφασίσατε να μπείτε στη διαδικασία ηχογραφήσεων μαζί. Πώς προέκυψε αυτό; Πώς εξελίχθηκε αυτή η διαδικασία;
Ήταν πολύ φυσικό, θα έλεγα πως εξελίχθηκε αρκετά οργανικά. Κάναμε μερικές πρόβες πριν από τις πρώτες συναυλίες και συζητούσαμε χαλαρά ότι ίσως θα έπρεπε να γράψουμε και κάποια δικά μας τραγούδια. Νομίζω ότι όλοι συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε αρκετά riffs και αισθανθήκαμε ότι θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν. Βασίστηκε απλώς στο γεγονός ότι απολαμβάναμε να παίζουμε μαζί και θέλαμε να παίζουμε τα δικά μας τραγούδια αντί μόνο τραγούδια των Amon Amarth. Έτσι ξεκίνησαν όλα.
-Πώς ένιωσες συνεργαζόμενος με τον Niko; Ειδικά επειδή σε αυτή τη μπάντα υπάρχουν δύο πρώην ντράμερ των Amon Amarth. Πώς είναι σαν συνεργασία, παρόλο που ούτως ή άλλως παίζεις κιθάρα στους Fimbul Winter;
Καταρχάς, είμαι πολύ στενός φίλος με τον Niko τα τελευταία 10-15 χρόνια και ειδικά την τελευταία δεκαετία έχουμε γίνει πραγματικά πολύ καλοί φίλοι και βρισκόμαστε συχνά. Οπότε, ναι, είναι πολύ ωραίο να παίζω στην ίδια μπάντα μαζί του, γιατί είναι κάποιος που θαύμαζα όταν πρωτοανακάλυψα τους Amon Amarth παλιά. Πήγαινα στις συναυλίες τους όταν άνοιγαν για τους Dissection και άλλες μπάντες και τότε έπαιζε εκείνος. Είχα το demo και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έπαιζε. Είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα να μπορώ να παίζω στην ίδια μπάντα με κάποιον που με ενέπνευσε ως ντράμερ. Είμαι ευγνώμων που έχω αυτή την ευκαιρία και είναι πραγματικά διασκεδαστικό. Έχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι τα τελευταία χρόνια, οπότε είναι πολύ όμορφο. Δεν υπάρχουν εγωισμοί.
-Ναι, καθόλου εγωισμοί, καθόλου δράματα...
Όχι, όχι, καθόλου.
-Ωραία. Το όνομα της μπάντας είναι Fimbul Winter. Φυσικά, είναι εμπνευσμένο από το «Arrival of Fimbul Winter», το πρώτο demo των Amon Amarth, αλλά ταυτόχρονα είναι και ένας πολύ γνωστός όρος της σκανδιναβικής μυθολογίας. Η ερώτησή μου είναι η εξής: θέλατε να αποτίσετε φόρο τιμής στην κληρονομιά των παλιών μελών και των παλιών ημερών των Amon Amarth ή θέλατε παράλληλα να συνεχίσετε αυτή τη θεματολογία και τη λυρική παράδοση που βασίζεται στη σκανδιναβική μυθολογία;
Όχι. Πρώτα απ’ όλα, οι στίχοι μας δεν έχουν καμία σχέση με τη σκανδιναβική μυθολογία. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Έχουμε απομακρυνθεί πλήρως από τη βίκινγκ μυθολογία στη μπάντα μας. Επιλέξαμε το όνομα πριν δώσουμε επίσημα την πρώτη μας συναυλία, όταν ακόμη παίζαμε το demo των Amon Amarth. Χρειαζόμασταν ένα όνομα για την εκδήλωση. Δεν μπορούσαμε να εμφανιστούμε ως «Amon Amarth Tribute» ή κάτι παρόμοιο. Άλλωστε δεν ήταν ακριβώς tribute. Έτσι αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε το όνομα Fimbul Winter. Κοιτώντας πίσω, ίσως να έπρεπε να είχαμε διαλέξει κάποιο άλλο όνομα. Δεν ξέρω. Δεν το σκεφτήκαμε ιδιαίτερα. Από τη στιγμή που αποκτήσαμε το όνομα και αποφασίσαμε το λογότυπο, άρχισε να μοιάζει σαν το δικό μας συγκρότημα. Οπότε απλώς το υιοθετήσαμε και δεν νιώθουμε ότι συνδέεται ιδιαίτερα με τους Amon Amarth. Είναι απλώς ένα νέο όνομα και μια νέα μπάντα. Και υπάρχουν πάρα πολλά συγκροτήματα που είχαν το ίδιο όνομα στο παρελθόν, αλλά κανένα από αυτά δεν είναι ενεργό σήμερα. Οπότε θεωρώ ότι μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε.
-Το μόνο συγκρότημα που μου ήρθε αμέσως στο μυαλό όταν είδα το όνομα ήταν οι Fimbulwinter, το παλιό νορβηγικό black metal συγκρότημα του Sagrath. Αλλά ναι, είναι αρκετά διαφορετικό.
Το θέμα είναι ότι πραγματικά δεν είχα ακούσει ποτέ γι’ αυτή τη μπάντα. Κανείς από εμάς δεν την ήξερε. Δεν την είχαμε ακούσει ποτέ τότε και δεν ήξερα καν ότι υπήρχε. Και ήταν αστείο γιατί, βασικά, την ίδια εβδομάδα ή ίσως την αμέσως επόμενη από τότε που αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε το όνομα Fimbulwinter, εκείνοι αποφάσισαν να επανεκδώσουν το πρώτο τους άλμπουμ. Ήταν το 2023. Μπορείς να το ψάξεις. Ήταν το φθινόπωρο του 2023, γύρω στον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο. Αποφάσισαν να κάνουν μια επανέκδοση. Το είδα στο Blabbermouth και σκέφτηκα: «Fimbulwinter; Τι; Ο Sagrath; Εντάξει...». Και έστειλα μήνυμα στους υπόλοιπους σε ένα ομαδικό chat που έχουμε: «Μήπως να αλλάξουμε όνομα;». Και όλοι απάντησαν: «Όχι, δεν έχει σημασία. Είναι κάτι ξεχωριστό, είναι διαφορετικό είδος μουσικής. Δεν είναι ενεργοί». Οπότε αποφασίσαμε να συνεχίσουμε με αυτό. Δεν έχει σημασία.
-Πριν από μερικούς μήνες, σχεδόν πριν από μισό χρόνο, κυκλοφορήσατε το πρώτο σας EP, What Once Was. Παρόλο που οι περισσότεροι σας γνώρισαν πρόσφατα μέσα από το νέο single Crowned In Ash, πώς ήταν η πρώτη αντίδραση του κοινού στο EP;
Νομίζω ότι ήταν πολύ καλή. Η ανταπόκριση ήταν συντριπτικά θετική. Προς έκπληξή μου, υπήρξαν μερικές κριτικές που έλεγαν ουσιαστικά ότι περίμεναν κάτι διαφορετικό. Παρ’ όλα αυτά μας έδωσαν καλές βαθμολογίες, όπως 7 ή 8 στα 10. Όμως το περιεχόμενο των κριτικών ήταν κάπως έτσι: «Περιμέναμε να ακούγεται περισσότερο σαν αυτό» ή «περισσότερο σαν εκείνο». Και εγώ σκεφτόμουν: «Εντάξει, αλλά γιατί να μην το κρίνετε γι’ αυτό που είναι, αντί γι’ αυτό που περιμένατε να είναι;». Μου φάνηκε περίεργο. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλες μπάντες, δεν διαβάζω συνήθως κριτικές άλλων συγκροτημάτων, αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι όταν ο Kerry King κυκλοφόρησε το προσωπικό του project, ο κόσμος έλεγε: «Περίμενα να ακούγεται περισσότερο σαν αυτόν ή εκείνον τον δίσκο των Slayer». Γιατί να μην το κρίνεις γι’ αυτό που πραγματικά είναι, αντί να το συγκρίνεις με κάτι που δεν είναι; Ήταν πραγματικά παράξενο. Ελπίζω ότι στο μέλλον θα αποκτήσουμε τη δική μας ταυτότητα και ίσως τότε να σταματήσουν αυτές οι συγκρίσεις.
-Νομίζω ότι είναι η πρώτη αντίδραση του κόσμου: «Ο Niko παίζει σε αυτή τη μπάντα, ο Fredrik παίζει σε αυτή τη μπάντα, ο Anders παίζει σε αυτή τη μπάντα, όλοι αυτοί ήταν στους Amon Amarth. Άρα μήπως ακούγεται σαν Amon Amarth;». Αυτή είναι μάλλον η πρώτη σκέψη του κόσμου. Εσείς βέβαια επηρεαστήκατε από το παρελθόν σας ή απλώς είπατε «είμαστε μαζί, είμαστε μια παρέα ανθρώπων, μια μπάντα, ας τζαμάρουμε και ας παίξουμε μουσική»;
Περισσότερο το δεύτερο, στην πραγματικότητα. Είναι πολύ απλό. Ο Anders είναι αυτός που γράφει και συναρμολογεί τα τραγούδια. Εγώ έχω κάποια riffs, οπότε του τα στέλνω. Ο Niko έχει κάποια riffs, του τα στέλνει κι εκείνος. Στη συνέχεια, ο Anders είναι αυτός που τα ενώνει όλα μεταξύ τους. Δεν υπάρχει κάποια βαθιά σκέψη πίσω από τη διαδικασία. Απλώς χρησιμοποιεί όποιο riff τον αγγίζει περισσότερο, είτε είναι δικό μου, είτε του Niko, είτε δικό του, και δημιουργεί ένα τραγούδι από αυτά. Το κάνει με τον ίδιο τρόπο που το κάνει από τη δεκαετία του ’90. Νομίζω ότι απλώς συνεχίζει να κάνει αυτό που έκανε πάντα. Δεν σκέφτεται ότι «πρέπει να ακούγεται έτσι» ή «πρέπει να είναι κάπως αλλιώς». Απλώς αντιδρά στην έμπνευση που του δίνουν τα riffs που ακούει. Κανείς από εμάς δεν προσπάθησε συνειδητά να ακούγεται με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο ή να κυνηγήσει κάποιο συγκεκριμένο ύφος. Όλα εξελίχθηκαν φυσικά από μόνα τους. Αυτός είναι ο ήχος μας όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί ως μπάντα. Δεν υπάρχει κάποια βαθύτερη σκέψη πίσω από αυτό.
-Παρ’ όλα αυτά, μπορώ να νιώσω ένα πνεύμα στις μελωδίες και στις γραμμές των riffs που μου θυμίζει πράγματα όπως το The Crusher ή το Once Sent from the Golden Hall, αλλά μόνο σε κάποιες λεπτομέρειες που παραπέμπουν στη μελωδική death metal σκηνή των 90s. Κατά τα άλλα όμως είναι πιο τραχύ και αρκετά ισορροπημένο, οπότε δε ξέρω αν υπάρχει κάτι σκόπιμα συζητήσιμο εδώ...
Όχι. Υπάρχει απλώς ένας τύπος που λέγεται Anders και εξακολουθεί να γράφει riffs με τον ίδιο τρόπο που τα έγραφε τη δεκαετία του ’90. Και αυτό είναι πολύ ωραίο για μένα. Είναι ακριβώς το είδος της μελωδικής death metal που πάντα ήθελα να παίζω, οπότε είμαι πραγματικά χαρούμενος που μπορώ απλώς να το κάνω.
-Αυτό είναι κάτι που πάντα με γοήτευε στη σουηδική μελωδική death metal σκηνή. Κάθε μπάντα είχε τον δικό της ήχο τότε. Όλες ήταν πολύ πρωτότυπες. Εννοώ, είχες τους Amon Amarth με τον δικό τους τρόπο, τους In Flames με τον δικό τους, τους At The Gates, τους Dissection και ούτω καθεξής. Φυσικά όλοι τότε είχαν τις επιρροές και τις εμπνεύσεις τους και έτσι έμαθαν να παίζουν μουσική. Οπότε είναι λογικό, όταν γράφεις μουσική, να διατηρείς αυτή τη νοοτροπία. Δεν ξέρω αν συμφωνείς, αλλά έτσι το βλέπω εγώ, ε;
Ναι, απόλυτα. Δεν είναι ακριβώς θέμα γονιδίων ή DNA, αλλά περισσότερο ότι αποκτάς μια αίσθηση για έναν συγκεκριμένο τύπο τραγουδιών, σύνθεσης ή riffs και αυτό μένει μαζί σου για πολύ καιρό. Κάποιες μπάντες φυσικά εξελίχθηκαν. Πρόσφατα άκουγα τους Blood Incantation και αναρωτιόμουν τι ακριβώς συμβαίνει με αυτή τη μπάντα. Σε μένα θυμίζουν τους πρώιμους Therion. Ειδικά το πρώτο EP των Therion. Δεν υπάρχει πραγματική δομή και ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια. Και σκεφτόμουν: «Εντάξει...». Αλλά οι Therion εξελίχθηκαν από εκείνο το σημείο. Ενώ οι Blood Incantation φαίνεται πως συνεχίζουν να ακολουθούν ακριβώς αυτόν τον ήχο, μια προσέγγιση που μοιάζει σχεδόν χωρίς κατεύθυνση. Και αυτό με μπερδεύει λίγο. Σε μένα ακούγεται σαν να μην ξέρουν ακριβώς πώς θέλουν να ακούγονται, αλλά υποθέτω πως ίσως αυτό ακριβώς θέλουν να κάνουν. Αλλά οι περισσότερες μπάντες στα τέλη των '80s και στις αρχές των '90s είχαν μια ξεκάθαρη ιδέα για το πώς ήθελαν να ακούγονται. Κάποιες άλλαξαν. Κάποιες προχώρησαν μπροστά. Κάποιες παρέμειναν σχεδόν ίδιες. Πολλοί λένε ότι οι Amon Amarth έμειναν πάντα ίδιοι, αλλά για μένα εξελίχθηκαν τρομερά. Άλλαξαν πολύ. Δεν είναι η ίδια μπάντα, τουλάχιστον όχι στα δικά μου αυτιά.
-Όσον αφορά τη μέχρι τώρα δισκογραφία των Fimbul Winter, τόσο το EP όσο και το νέο σας single συνδυάζουν πολύ όμορφα τον παλιό ήχο, όλα αυτά τα στοιχεία των 90s που συζητήσαμε, με το κλασικό heavy metal, το thrash metal και αρκετά groove στοιχεία. Νιώθω ότι ακούγεται πολύ φρέσκο. Έχει μια παλιά ατμόσφαιρα αλλά ταυτόχρονα ακούγεται σύγχρονο και ανανεωμένο. Θέλατε ως μουσικοί να δημιουργήσετε κάτι που να σας ανανεώσει μέσα από αυτή τη μπάντα;
Θα πω ότι δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη σκέψη πίσω από το πώς θέλαμε να ακουγόμαστε. Όμως από πολύ νωρίς νιώσαμε ότι δεν είμαστε δεσμευμένοι από κανόνες ή περιορισμούς. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Για παράδειγμα, όλα τα χρόνια που ήμουν στους Amon Amarth είχαμε κάποιους κανόνες: Όχι blast beats. Όχι πλήκτρα. Όχι καθαρά φωνητικά. Όχι ακουστικές κιθάρες! Αυτοί ήταν οι κανόνες των Amon Amarth. Είμαι αρκετά σίγουρος ότι έχουν ήδη παραβιάσει τους περισσότερους από αυτούς και πιθανότατα θα παραβιάσουν κι άλλους σύντομα. Εμείς όμως δεν έχουμε τέτοιους περιορισμούς. Δεν υπάρχουν κανόνες. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ορχηστρικά μέρη και πλήκτρα. Δεν το έχουμε κάνει ακόμη, αλλά μπορούμε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακουστικές κιθάρες ή οτιδήποτε άλλο θέλουμε. Μπορούμε να κάνουμε πραγματικά ό,τι θέλουμε. Ίσως αυτό είναι που κάνει τον ήχο μας να ακούγεται φρέσκος. Το κλασικό death metal βασίζεται πολύ σε κανόνες. Υπάρχουν συγκεκριμένα όρια που πρέπει να ακολουθήσεις. Και νομίζω ότι η φρεσκάδα προέρχεται από το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχουν πολλές μπάντες που παίζουν αυτό το είδος μελωδικού death metal. Στα τέλη των '90s, μετά τους At The Gates, όταν οι αμερικανικές μπάντες άρχισαν να υιοθετούν αυτό το ύφος, όλο το είδος μετακινήθηκε προς μια πιο τεχνική κατεύθυνση. Το θέμα έγινε να παίζεις πιο γρήγορα και πιο τεχνικά. Παράλληλα, μπάντες όπως οι In Flames και οι Dark Tranquillity κινήθηκαν προς μια πιο προσιτή και κάπως πιο δημοφιλή εκδοχή του death metal. Αυτό που εξαφανίστηκε ήταν οι μπάντες που έπαιζαν μελωδικό death metal βασισμένο σε tremolo riffs. Οι Amon Amarth συνέχισαν να το κάνουν για πολύ καιρό, ίσως μέχρι το With Oden On Our Side ή λίγο νωρίτερα, πριν αρχίσουν να απομακρύνονται από αυτό το ύφος. Σήμερα δεν υπάρχουν πολλές μπάντες που να το κάνουν. Τα τελευταία χρόνια άρχισε να επιστρέφει λίγο, καθώς κάποιες νεότερες μπάντες υιοθετούν ξανά αυτά τα στοιχεία. Όμως θεωρώ ότι δεν το συνδυάζουν με τον ίδιο τρόπο που το κάνουμε εμείς. Με διπλές κιθαριστικές αρμονίες και με δύο κιθάρες που δημιουργούν διαφορετικά μουσικά μοτίβα ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ερωτεύτηκα αρχικά αυτό το είδος μουσικής. Όταν άκουσα τους πρώιμους At The Gates να το κάνουν. Όταν άκουσα τους Amon Amarth στα πρώτα demos. Αυτού του είδους τις μπάντες.
-Κάτι που μου αρέσει πραγματικά στους Fimbul Winter είναι ότι δείχνετε στον κόσμο ότι είστε κι εσείς οπαδοί. Μπορεί κανείς να διακρίνει πολλά στοιχεία που θυμίζουν την οπτική και το συναίσθημα του κλασικού heavy metal. Και είναι κάτι που πολλές μπάντες έχουν χάσει τα τελευταία χρόνια. Σήμερα βλέπεις πάρα πολλές μπάντες που απλώς παίζουν κάτι ακολουθώντας μια συγκεκριμένη φόρμα. Εσείς φαίνεστε πραγματικοί λάτρεις της μουσικής και βάζετε πολλή αγάπη σε αυτό που κάνετε και φαίνεται ότι θέλετε να επιλέγετε κι άλλα πράγματα γύρω από αυτό που λέμε death metal...
Απολύτως. Θα έλεγα ότι είμαι πρώτα οπαδός της μουσικής και μετά μουσικός. Και νομίζω ότι το ίδιο ισχύει για όλους στη μπάντα. Σίγουρα δεν είμαστε ροκ σταρ. Θέλουμε απλώς να παίζουμε τη μουσική που θα θέλαμε να ακούμε οι ίδιοι. Όταν είσαι σε μια μπάντα, φυσικά ακούς και τα δικά σου τραγούδια. Αλλά μετά από ένα σημείο σταματάς να το κάνεις τόσο συχνά, επειδή τα έχεις ακούσει πάρα πολλές φορές. Φτάνεις να λες: «Εντάξει, αυτό το τραγούδι το έχω ακούσει ήδη είκοσι ή διακόσιες φορές». Αλλά ναι... Νομίζω επίσης ότι επειδή δεν έχουμε καμία ιδιαίτερη επιθυμία να γίνουμε διάσημοι ή τεράστιοι, όλα περιστρέφονται μόνο γύρω από τη μουσική. Τίποτα άλλο. Και όταν η μουσική γίνει η δουλειά σου ή η κύρια πηγή εισοδήματός σου και γίνεις μέρος της μουσικής βιομηχανίας, χάνεται λίγο από την ψυχή της μουσικής. Αρχίζεις να σκέφτεσαι πόσα εισιτήρια πούλησες, πόσα μπλουζάκια πούλησες, πόσα streams έχεις. Και αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι λιγότερο για την ίδια τη μουσική. Όλοι λένε ότι δεν συμβαίνει αυτό. Αλλά συμβαίνει. Ήμουν στους Amon Amarth για δεκαεπτά χρόνια. Ξέρω πολύ καλά τι συζητούσαμε πίσω από κλειστές πόρτες.
-Ήθελα να κάνω αυτή την ερώτηση αργότερα, αλλά νομίζω ότι ταιριάζει καλύτερα τώρα. Σου έλειψε αυτή η underground αίσθηση; Να κάνεις τα πράγματα πιο ανεξάρτητα, χωρίς προθεσμίες, χωρίς συμβόλαια και χωρίς όλες αυτές τις υποχρεώσεις; Οι Amon Amarth είναι μια τεράστια μπάντα. Νομίζω ότι για κάθε μουσικό θα ήταν τιμή να παίξει μαζί τους. Αλλά σου έλειψε αυτή η πιο προσωπική και άμεση αίσθηση της μουσικής;
Ναι και όχι. Όταν μια μπάντα φτάνει σε τόσο μεγάλο επίπεδο και γίνεται η πλήρης επαγγελματική σου απασχόληση, τότε υπάρχει πάρα πολλή δουλειά. Περισσότερη απ’ όση φαντάζεται ο περισσότερος κόσμος. Το να είσαι επαγγελματίας μουσικός σε μια μπάντα είναι πραγματικά απαιτητικό. Υπάρχουν κάποιοι μουσικοί — κι εγώ είμαι ένας από αυτούς — που σκέφτονται συνεχώς τι έρχεται μετά, τι πρέπει να γίνει και μέσα σε ποιο χρονικό πλαίσιο. Όταν είσαι σε μια μεγάλη μπάντα, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν όλα αυτά για εσένα. Και αυτό είναι πολύ ανακουφιστικό. Μπορείς να χαλαρώσεις λίγο περισσότερο και να βασιστείς σε άλλους ανθρώπους που αναλαμβάνουν τη δύσκολη δουλειά. Αλλά ναι... Αυτό που σου λείπει είναι... Είναι δύσκολο να το περιγράψω. Ίσως απλώς η μουσική γίνεται περισσότερο δουλειά παρά κάτι που κάνεις για διασκέδαση. Οπότε μερικές φορές χάνεται η ουσία.
-Επιστρέφοντας στο EP What Once Was, υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο νόημα ή συμβολισμός πίσω από τον τίτλο;
Στην πραγματικότητα όχι. Ψάχναμε έναν τίτλο και στα κομμάτια και μετά και σε όλο το ΕΡ. Υπάρχει ένα σημείο στους στίχους όπου αναφέρεται η φράση «What Once Was», υπάρχει μια ολόκληρη φράση, "What once lived is gone". Όταν μελετούσαμε τους στίχους και προσπαθούσαμε να βρούμε τίτλο για το τραγούδι, επιλέξαμε αυτή τη φράση απλώς επειδή υπήρχε μέσα στο κείμενο. Και αργότερα, όταν χρειαζόμασταν τίτλο για το EP, κοιτάξαμε τους πέντε τίτλους των τραγουδιών και αναρωτηθήκαμε ποιος ταίριαζε καλύτερα ως τίτλος της κυκλοφορίας. Και επιλέξαμε αυτόν. Η δεύτερη σημασία όμως προέκυψε εκ των υστέρων. Που ακούσια είχε έναν συμβολισμό. Αφού αποφασίσαμε τον τίτλο, συνειδητοποιήσαμε ότι μπορεί να σημαίνει και πως κοιτάζουμε πίσω στις ρίζες μας και από πού προερχόμαστε. Έχει μια ελαφριά νοσταλγική διάσταση, αλλά όχι ακριβώς. Θα μπορούσε να έχει μια διπλή σημασία. Αλλά αυτό δεν ήταν η αρχική πρόθεση. Είναι κάτι που προέκυψε αργότερα.
-Τώρα που κυκλοφορήσατε το νέο σας single, θα ήθελα να ρωτήσω: μπορούμε να περιμένουμε κάτι καινούργιο σύντομα; Ένα δεύτερο EP ή ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ;
Θα θέλαμε πολύ να κυκλοφορήσουμε ένα πλήρες άλμπουμ. Ο λόγος που βγάζουμε αυτά τα τραγούδια τώρα είναι επειδή θέλαμε να έχουμε νέο υλικό διαθέσιμο πριν από τις καλοκαιρινές συναυλίες μας. Έχουμε μερικές εμφανίσεις το επόμενο διάστημα. Δεν είχαμε χρόνο να ηχογραφήσουμε ή να κυκλοφορήσουμε ένα ολόκληρο άλμπουμ. Έχουμε ηχογραφήσει δύο τραγούδια, οπότε θα τα κυκλοφορήσουμε ως δύο ξεχωριστά singles. Πέρα από αυτά όμως, έχουμε άλλες έξι συνθέσεις που είναι σχεδόν ολοκληρωμένες και συνεχίζουμε να δουλεύουμε πάνω σε νέο υλικό. Το πλάνο είναι να κυκλοφορήσουμε ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ την επόμενη χρονιά.
-Σχετικά με τους στόχους και την εικόνα που έχετε ως Fimbul Winter, το βλέπετε ως ένα project ή ως μια κανονική μπάντα με δική της δισκογραφία;
Είναι σίγουρα μια κανονική μπάντα. Θέλουμε να βγούμε στον δρόμο και να δώσουμε ζωντανές εμφανίσεις. Αυτό είναι που θέλουμε να κάνουμε. Ο Niko θέλει να το κάνει αυτό. Νομίζω — και δεν θέλω να βάλω λόγια στο στόμα του, ούτε μου το έχει πει ποτέ ο ίδιος — αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν μετανιώνει που έφυγε από τους Amon Amarth. Όμως ίσως μετανιώνει που δεν είχε την ευκαιρία να ζήσει όλα όσα ζήσαμε εμείς, όπως οι περιοδείες και οι συναυλίες με τον τρόπο που τις ζήσαμε. Και νομίζω ότι θέλει να το βιώσει αυτό έστω μία φορά πριν σταματήσει οριστικά να παίζει μουσική. Εγώ, από την άλλη, πάντα θέλω να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Απλώς θέλω να παίζω ζωντανά. Αυτό είναι το πάθος μου. Θέλω να βρίσκομαι στον δρόμο, να συναναστρέφομαι κόσμο και να περνάω καλά. Αυτή είναι η ζωή μου. Αυτό κάνω το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και αυτό είναι που θέλω να συνεχίσω να κάνω. Και πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για όλους τους υπόλοιπους. Νομίζω ότι όλοι διψούν να παίξουν ζωντανά και να βγουν ξανά στη σκηνή.
Ναι, είναι ενδιαφέρουσα ερώτηση. Και για να είμαστε ακριβείς, ξεκίνησα ως κιθαρίστας στους A Canorous Quintet, αλλά σήμερα παίζω τύμπανα και εκεί. Παρόλα αυτά, δεν είναι εύκολη ερώτηση να απαντηθεί. Νομίζω ότι ως ντράμερ ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά «ντράμερ». Και τώρα που άρχισα να παίζω κιθάρα πιο σοβαρά, θεωρώ περισσότερο τον εαυτό μου κιθαρίστα. Από την άλλη, είμαι αναμφίβολα καλύτερος ντράμερ απ’ ό,τι κιθαρίστας. Οπότε είναι κάπως περίεργο. Υποθέτω ότι θα έπρεπε να απαντήσω «και τα δύο». Επαγγελματικά είμαι περισσότερο ντράμερ. Αλλά μέσα στην καρδιά μου είμαι περισσότερο κιθαρίστας.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου