THE MAGUS-DAEMONOSOPHIA (Pre-listening Session)

Τρία χρόνια πέρασαν σχεδόν από τη γνωριμία μας με τους The Magus και το εκπληκτικό "Βυσσοδομώντας", βάζοντας ένα νέο checkpoint για το ελληνικό black metal. Φέτος ο Magus Wampyr Daoloth, ένας από τους θρύλους της σκηνής, μαζί με την παρέα του ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το δεύτερο πόνημα του, "Daemonosophia", και τον Δεκέμβριο, λίγες μέρες πριν το χειρμερινό ηλιοστάσιο, το Metal View, μαζί με πολλά ακόμα μέσα του metal τύπου, καθώς και μέλη της ακραίας Αθηναϊκής σκηνής, όπως οι Lucifer's Child, Aetherian και Euphrosyne, είχαν την τιμή να το ακούσουν για πρώτη φορά, στα έγκατα του Pentagram Studios, όπου ηχογραφήθηκε κι ολοκληρώθηκε.

To εναρκτήριο "Pater Noster" δίνει την πρώτη γεύση για την Εωσφορική μυσταγωγία που θα ακολουθήσει, με μια αλά Lavey αισθητική, για όσους έχουν ακούσει το The Satanic Mass, με ένα ανίερο 'Πάτερ Ημών', λίγο πριν το επιθετικό μπάσιμο του ήδη γνωστού "Pseudoprophetae", και της άμεσης, γρήγορης riffολογίας του, και της κλασικής συνταγής του, κόντρα δηλαδή σε ό,τι ακολουθεί. Έτσι, στη συνέχεια, κρατώντας κάποιες heavy καταβολές, το ομώνυμο του άλμπουμ, έχει ένα επιβλητικό openning με χορωδίες και γυναικεία φωνητικά, με τον ίδιον το Magus να σιγοντάρει, και 70s πινελιές δίπλα στο δυνατό riffing να εντείνουν την ατμόσφαιρα.

 Από την άλλη πιο ορμητικό θα ακολουθησει το "The Six In Three Is All One", ένα από τα πιο κολλητικά κομμάτια του άλμπουμ, όπου extreme καταιγισμοί, blastbeats και περίπλοκα prog/black στοιχεία θα κάνουν την εμφάνισή τους, σε ένα επικό αλά Bathory σκηνικό, με αρκετές μελωδίες και συνεχή ξεσπάσματα. Σε αυτό το διάσπαρτο ηχοτόπιο της μπάντας, το "The Era Of Lucifer Rising", σπάει στη μέση τον δίσκο, με ένα απαλό ακουστικό intro, απαλά τύμπανα, και μερικά ηλεκτρισμένα γεμίσματα, όπου η κληρονομιά των Thou Art Lord, με έναν διαφορετικό τόνο, προσεγγίζει μια μοντέρνα, μαύρη εκδοχή των Opeth, σε μια black metal μπαλάντα. Συνεχίζοντας κάπως ήρεμα, μέχρι να "σκάσει" ο χείμαρρος, το "Magia Obscura", βγάζει στοιχεία όμοια του ντεμπούτου, ενώνοντας τα mid tempos με την πολυπλοκότητα, σε ένα γιόμα από grooves και licks, καθώς και ένα solo που στολίζει το κομμάτι, μέχρι να ξαναέρθει η ευθύτητα, σε αυτό το πλούσιο χτίσιμο του δρόμου προς την τελική ευθεία. Η συνέχεια φέρνει το σχεδόν Maiden-ικό "Amelia", όπου το τεχνικό NWBHM ενώνεται με την ελληνική μαυρομεταλλική παράδοση , σε ένα αβυσσικό ύμνο με έντονη δραματικότητα και ακρότητα, ενώ το "The Chapel Of Inquities" με τα tribal τύμπανά του, τις τραβηγμένες χροιές και τη σατανική του αύρα, όπως και το "The Pact" υπό πιο σπασμωδικούς ρυθμούς, συνεχόμενα ξεσπάσματα και τραχιές, ογκώδεις κιθάρες, πάλι ταιριαστά με τη φωνή του Magus, δημιουργούν μια ιδιαίτερη τριπλέτα με κοινή δομή και ξεχωριστές, πιο προσωπικές λεπτομέρειες.

Τέλος, όπως και στο πρώτο άλμπουμ με το "Give The Devil His Due", έτσι και τώρα, μέσω του "La Llorona Negra", ο επίλογος είναι ένα κεφάλαιο από μόνος του. Εδώ το extreme στοιχείο ενώνεται με πιο ζωηρούς, ανυψωτικούς ήχους, σαν ένα κράμα βαλς, καμπαρέ και Tim Burton soundtrack ήχους, με βαρείς ήχους, γυναικεία φωνητικά και πομπώδεις κορυφώσεις. Όλα στην απόλυτη αρμονία δείχνοντας κάτι που ο Magus ενστερνίζεται, πως black metal δεν είναι μόνο η μουσική, είναι και το Σατανικό νόημα, και ούτως ή άλλως, τόσο στο φινάλε, όσο και στο υπόλοιπο σύνολο, από μαυρίλα, άλλο τίποτα.

Στην ολότητα του, το "Daeomonosophia" δείχνει πως ένα άρτιο άλμπουμ, σαν το "Βυσσοδομώντας", μπορεί να πάει ένα 'τσακ' παραπάνω. Η δημιουργική τριάδα των The Magus όμως, έδειξε πως αυτό μπορεί να πάει πολύ μακριά, με το απόκοσμο να μπορεί ταυτόχρονα να γίνεται και τόσο οικείο, και πως η μοχθηρότητα, δείχνει εν πολλοίς, ένα κομμάτι της ψυχής μας, κι όλα αυτά με τη σημαντική συμβολή στο τεχνικό κομμάτι από τον Γιώργο Εμμανουήλ, των Lucifer's Child, ώστε το αυτί μας ως όργανο, να δίνει βάση σε όλα αυτά τα νοήματα.

Μέσα από τις κουβέντες, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την προακρόαση αυτής της δουλειάς, φαίνεται πως ο Magus μας παρέδωσε τα πιο ακραία και βάναυσα φωνητικά της καριέρας του, με κάποια από τα τραγούδια, να βγαίνουν μια και έξω, σπαρακτικά. Επίσης ο Γιώργος Εμμανουήλ, στο engineering του,  με το "Daemonosophia", εγκαινιάζει ένα νέο στυλ ως το 'τέταρτο μέλος της μπάντας'.

Η βραδιά αυτή κύλησε με τον Magus και του υπόλοιπους συναδέλφους ως αργά με ιστορίες από τα παλιά, συζητήσεις για δίσκους και ιδιώματα, μια stand alone συνέντευξη με τον Γιώργο Εμμανουήλ σχετικά με τους Lucifer's Child (την έχουμε ήδη δημοσιεύσει!) και ζυθοκατάνυξη με το άδειασμα δύο ψυγείων, διάφορων ετικετών της Strange Brew όπως την Alison Helles και The Wizard, για να γίνει το φινάλε το 2025 και το έναυσμα του 2026 ακόμα καλύτερο.

Γιάννης Χαρτζανιώτης