PONTE DEL DIAVOLO-DE VENOM NATURA (Album Review)

Οι Ιταλοί Ponte Del Diavolo, κατάφεραν να ξεχωρίσουν νωρίς, μόλις από το πρώτο τους άλμπουμ, δεχόμενοι διθυραμβικά σχόλια, και χαρίζοντας ήδη μια εμφάνιση στη χώρα μας. Φέτος, επιστρέφουν για ένα ακόμη "μπαμ", αυτή τη φορά με το νέο τους άλμπουμ, μέσω της Season Of Mist, υπό τον τίτλο "De Venom Natura", όπου οι αισθαντικοί τους ήχοι γίνονται όλο και πιο μανιώδεις.

Αποκτώντας σταδιακά μια πιο ξεκάθαρη ταυτότητα, οι Τορινέζοι, με το νέο τους άλμπουμ, κρατούν την ομορφιά αυτού του Μεσογειακού, ζεστού σκότους, μπλέκοντας υφές και χρώματα στον ήχο τους, αφού δημιουργούν ένα κράμα στοιχείων πρωτότυπο μα και γνώριμο. Για του λόγου του αληθές, η μπάντα, στο "De Venom Natura", αποκτά έναν πιο έντονο black metal χαρακτήρα, αρκετά σύγχρονο και ανοιχτόμυαλο, όπου η φωνή της Erba Del Diavolo μελωδικά αφηγείται κατάρες, ξόρκια και απόκοσμες ιστορίες, με τις ανάλογες μουσικές προσεγγίσεις και την αρμόζουσα θεατρικότητα, ενώ το doom στοιχείο του ντεμπούτου ακόμα κρατεί καλά, εμποτίζοντας μέσα και πιο darkwave και gothic επιρροές, σαν αυτές των Bauhaus ή των Siouxshie and The Banshees.

Μάλιστα, το ακραίο στοιχείο, παίρνει τα ηνία ήδη από το εναρκτήριο "Every Tongue Has Its Thorns", καθώς επίσης γρήγορο, απότομο αλλά και τεχνικό riffing συναντάμε στο "Spirit, Blood, Poison, Ferment!", όσο και στο "Silence Walk With Me". Από την άλλη, υπάρχουν και πιο ατμοσφαιρικά περάσματα, στο στυλ που προαναφέρθηκε, μπλεγμένο αρμονικά με το μένος του μαυρομεταλλικού στοιχείου, και μπόλικα χάλκινα πνευστά, όπως το "Delta-9(161)" ή ο επίλογος με το "In The Flat Field", αν και στα αυτιά του γράφοντα, highlights αποτελούν οι καθαρόαιμες Ιταλικές συνθέσεις. Εδώ, το blackened post-punk τους, όπως θέλουν να χαρακτηρίζουν τη μουσική τους, μέσω των "Lunga Vita Alla Necrosi" και " Il Veleno Della Natura" έχει ένα ακόμα ατού, αυτό του occult 70s rock που φτιάχνει ένα όμορφο noir σκηνικό, με αντιθέσεις μα και συνοχή.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια σε περιπτώσεις σαν αυτή των Ponte Del Diavolo, καθώς κάποιος πρέπει να ακούσει, ή μάλλον καλύτερα, να αφουγκραστεί την περίπτωση του νέου τους άλμπουμ, για να νιώσει όσα περιγράφονται. Το μόνο σίγουρο είναι πως η Ιταλική metal σκηνή, με τα χρόνια βρίσκεται σε τρελά κέφια και δε χρειάζεται να μένουμε απλώς σε ονόματα του παρελθόντος όπως οι Mortuary Drape ή μετέπειτa οι Fleshgod Apocalypse. Έτσι, πέρα από τη μαύρη μαγεία του ήχου τους, και το ακουστικό τριπάρισμα, αυτό που μένει είναι πως, η Ιταλική γλώσσα πέρα από ρομαντική, είναι και άκρως μυσταγωγική, άλλωστε τι να την κάνεις την αγάπη χωρίς λίγο έρεβος μέσα!

(8,5/10)

Γιάννης Χαρτζανιώτης