Η ερεβώδης αρμάδα των The Night Eternal, καταλαμβάνει έδαφος όλο και περισσότερο. Παν εστί σκότος για τους Γερμανούς και το αποδεικνύουν στο νέο τους πόνημα. Ο λόγος για το "Cold Velvet", που ανεβάζει λίγο ακόμα το επίπεδο της μπάντας, που δείχνει το πόσο ανερχόμενη είναι, δοξάζοντας τη μαυρίλα και την καταχνιά.
Η αλήθεια είναι πως ενώ το όνομα των The Night Eternal, ήδη ακούγεται έντονα τα τελευταία χρόνια, η προσοχή μου στράφηκε τυχαία μέσα από το φετινό "Cold Velvet". Οι Γερμανοί, μέσα στο νέο τους δίσκο, κρατούν μια αύρα και μια ατμόσφαιρα άκρως μαυρομεταλλική, ψυχρή και απόκοσμη, αλλά ηχητικά όλα παραπέμπουν περισσότερο σε μια όμορφη μίξη gothic με κλασικούς heavy metal ήχους. Τα κάστρα της Βεστφαλίας και τα τοπία γύρω από τον Ρήνο, αποτελούν τον κατάλληλο τόπο έμπνευσης και επιρροής για ένα έργο που ουρλιάζει. Συγκεκριμένα, από το "Where Is The World Ends" διακρίνουμε σκοτεινιά και μελαγχολία, σαν οι Poisonblack και οι 69Eyes να γκάζωσαν και να την είδαν λίγο Angel Witch, ενώ στην πορεία θα δούμε πιο άλα Sisters Of Mercy φόρμες, όπως στο "Eurydice", ωστόσο το "Shape Of Sorrow" δίνει μια γεύση ισορροπίας σε όλα όσα συναντάμε στο άλμπουμ και με βάση τις πιο 'ρετρό' επιρροές.
Οι πιο 80s φόρμες, που μπολιάζονται όμορφα με τη μαύρη σκιά της γοτθικής γοητείας, έρχονται σιγά σιγά, αρχικά με το "Caught In A Spell", και τη μυστηριώδη χροιά του, και ταυτόχρονα με τις εξωστρεφείς κιθάρες του, αν και το "When The Last Candle Dies" μας βάζει πιο καλά στο όλο heavy vibe. Το "The Veins Of Time" προσδίδει δε, περισσότερες τεχνικές και κοψίματα, ενώ τα φωνητικά, πλάι στις μελωδίες δημιουργούν ένα πιο αισθαντικό σκηνικό, σαν οι WASP να έφεραν τον Matt Barlow κι όλοι μαζί να απαλύνουν λίγο τον πόνο τους μέσα στα σκοτάδια. Από την άλλη το "The Watcher Of The Burning Veil", αποτελεί ένα highlight καθώς είναι ψυχρό, φλερτάρει λίγο με τους Mercyful Fate, και ταυτόχρονα είναι ακραία πιασάρικο και οργανικό. Τέλος, το "Dance On Crimson Ground" μας αφήνει με τον πιο riff-άτο και δυναμικό τόνο, πάντα όμως κρατώντας όμως αυτό το ιδιαίτερο κλίμα της κρυφής θλίψης, και της υποβόσκουσας κατάρρευσης παρά την όλη ενέργεια, πολύ ιδιαίτερα και πολύ προσωπικά.
Ακούγοντας το "Cold Velvet" έρχεσαι σε ένα σταυροδρόμι που θεωρείς ότι οι Night Eternal δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, και ταυτόχρονα πως αυτό το οικείο άκουσμα, είναι και τόσο πρωτότυπο με τον τρόπο που γίνεται. Το τρίτο άλμπουμ των Γερμανών είναι πιο ολοκληρωμένο, καθόλου μουντό, κι ακόμα και η παραγωγή βοηθάει στη νοσταλγικότητα της στιγμής. Διαφορετικό, γνώριμο, νοσταλγικό, μελαγχολικό μα και δυνατό, αυτό το άλμπουμ πορώνει, και ταυτόχρονα δημιουργεί σκέψεις κι αντιθέσεις, και εκεί κρύβεται η μαγεία.
(8,5/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου