Οι Left To Die, με λίγα λόγια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "επιστροφή στις ρίζες". Μέσα στα άπειρα supergroups και tributes πάνω στο θαύμα που ονομάστηκε Death, το εν λόγω σχήμα τώρα, γυρίζει στις απαρχές της καριέρας του Chuck Schuldiner, από τα ακατέργαστα περάσματα των Mantas, μέχρι τις στιγμές του Leprosy. Ο Rick Rozz και ο Terry Butler, πέρασαν από το θρυλικό σχήμα, και με αφορμή τώρα το "Initium Mortis", και την επανηχογράφηση των πρώτων demo, ξαναγράφουν την ιστορία του νεκρομεταλλικού ήχου. Ο δεύτερος μάλιστα, θρυλικός μπασίστας εκτός των Death, και στους Obituary, Massacre και Six Feet Under, δίνει στο Metal View λεπτομέρειες, που μας γυρνούν στη Φλόριντα των 80s και των 90s.
-Καταρχάς πως το όραμα των Left To Die πήρε σάρκα πριν μερικά χρόνια;
Λοιπόν, πριν από περίπου τρία χρόνια κάναμε δύο συνεχόμενες συναυλίες στην Τάμπα, αφιερωμένες στο Spiritual Healing. Ονομαζόταν Living Monstrosity. Ο James Murphy ήταν μαζί μας. Παίξαμε ολόκληρο το άλμπουμ Spiritual Healing. Και λίγες μέρες αργότερα, νομίζω ότι ο Rick δημοσίευσε μια ανάρτηση ρωτώντας αν ο κόσμος θα ενδιαφερόταν να ακούσει το Leprosy ολόκληρο. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια. Έτσι αρχίσαμε να συζητάμε την ιδέα να παίξουμε μερικές συναυλίες εδώ στη Φλόριντα και να δούμε πώς θα πάει. Μόλις το ανακοινώσαμε, η ανταπόκριση ήταν συντριπτική και αρχίσαμε να δεχόμαστε προτάσεις για περιοδείες. Είπαμε λοιπόν: «Εντάξει, ας το βγάλουμε στον δρόμο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ας δούμε αν ο κόσμος το αποδεχτεί». Και η ανταπόκριση ήταν εξαιρετική. Είχαμε sold out συναυλίες, πολύ καλό κόσμο και οι άνθρωποι το λάτρεψαν. Τότε είπαμε: «Ας το δοκιμάσουμε στην Ευρώπη». Και η Ευρώπη ήταν ακόμα καλύτερη. Περάσαμε υπέροχα με όλο αυτό. Έχουμε κάνει πολλές περιοδείες και η ανταπόκριση είναι πάντα εκπληκτική. Είναι πραγματικά διασκεδαστικό να το κάνουμε. Είναι ένας τρόπος να τιμήσουμε την κληρονομιά του Chuck, την κληρονομιά των Death, τη μουσική των Scream Bloody Gore και Leprosy. Έτσι γεννήθηκε όλη αυτή η ιδέα.
-Και τώρα το άλμπουμ σας λέγεται Initium Mortis, μια πολύ cool λατινική φράση, γιατί αν τη μεταφράσεις σημαίνει «Η αρχή του θανάτου». Από την αρχή μπαίνεις στο πνεύμα του δίσκου. Αν θυμάμαι καλά, και ο Chuck χρησιμοποιούσε συχνά λατινικές λέξεις στα πρώτα χρόνια. Ήταν κι αυτό μια εσωτερική αναφορά στον τίτλο;
Ναι. Έχουμε πολλούς νεαρούς θαυμαστές που έρχονται στις συναυλίες μας, παιδιά της δικής σου γενιάς, 13, 14, 15 ετών. Το λατρεύουν αυτό και θέλουν να μάθουν τα πάντα. Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι πιθανότατα δεν έχουν ακούσει ποτέ όλα τα demo, κυρίως λόγω της ποιότητας του ήχου. Τι θα γινόταν αν ηχογραφούσαμε δέκα ή δώδεκα από τα καλύτερα κομμάτια των demo, με καλή παραγωγή, ώστε οι νεότεροι αλλά και οι παλαιότεροι οπαδοί που δεν τα έχουν ακούσει ποτέ να μπορέσουν να τα γνωρίσουν και να δουν από πού ξεκίνησαν οι Death; Αυτή είναι η αρχή του θανάτου. Γι' αυτό και το όνομα του άλμπουμ. Θέλαμε να δείξουμε το σημείο μηδέν, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα: δεκαπεντάχρονα παιδιά σε ένα γκαράζ να γράφουν τραγούδια. Και ήταν σπουδαία τραγούδια. Από εκεί ξεκίνησαν οι Death. Από εκεί γεννήθηκε το death metal.
-Και είναι πολύ όμορφο γιατί, όταν ακούς τα demo ή ακόμα περισσότερο τώρα το άλμπουμ, μπορείς να αντιληφθείς την πρωτοποριακή σκέψη του Chuck, των Mantas και γενικότερα των Death. Νομίζω ότι τώρα είναι η πρώτη μεγάλη ευκαιρία για τον κόσμο να ακούσει πραγματικά αυτή την πρωτοποριακή πλευρά. Παλαιότερα αυτά τα πράγματα ήταν γνωστά μόνο στους μυημένους, στους πιο αφοσιωμένους οπαδούς των Death. Με αυτή την κυκλοφορία πιστεύεις ότι αυτή η γέννηση του death metal θα αναβιώσει;
Ναι. Οτιδήποτε κάνεις σχετικά με τους Death πρέπει να το χειρίζεσαι με μεγάλη προσοχή, γιατί πρόκειται για ένα θρυλικό συγκρότημα που βοήθησε στη δημιουργία αυτού του είδους μουσικής. Προσεγγίσαμε λοιπόν το εγχείρημα πολύ προσεκτικά και θέλαμε απλώς να δείξουμε στον κόσμο από πού ξεκίνησε περίπου το death metal. Αυτά τα τραγούδια είναι ακόμα και σήμερα εξαιρετικά. Θέλαμε απλώς ο κόσμος να τα ακούσει και ελπίζουμε να του αρέσουν. Ο Rick ήταν εκεί όταν γράφτηκαν κάποια από αυτά τα τραγούδια, μάλιστα συνέγραψε ορισμένα από αυτά. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα και θα κάνουμε περιοδεία για τον δίσκο. Ελπίζουμε ο κόσμος να τον αγαπήσει.
-Όταν άκουσα για πρώτη φορά το promo του άλμπουμ, πραγματικά ένιωσα σαν να ακούω τους πραγματικούς Death. Ήταν εκπληκτικό. Ήταν δύσκολη διαδικασία να καθαρίσετε και να εξελίξετε αυτόν τον παλιό και πρωτόγονο ήχο ώστε να ακούγεται έτσι σήμερα;
Ο Matt Harvey έκανε καταπληκτική δουλειά. Γνωρίζει όλα τα demo απ' έξω και ανακατωτά. Μπορεί πιθανότατα να σου πει κάθε τραγούδι, τη διάρκειά του, ακόμα και αν ακούγεται κάποιος να μιλάει στο παρασκήνιο των ηχογραφήσεων. Είναι πραγματικός λάτρης των Death και του metal γενικότερα. Πήρε τα κομμάτια που επιλέξαμε και έκατσε να βρει όλους τους ρυθμούς, τους στίχους και τα πάντα, γιατί για να είμαι ειλικρινής, αυτά τα demo είναι τόσο παλιά και οι ηχογραφήσεις δεν ήταν ιδιαίτερα καλές, οπότε πολλές φορές είναι δύσκολο να καταλάβεις τι ακούγεται. Ο Matt τα αποκωδικοποίησε όλα αυτά. Έφτιαξε ταμπλατούρες και μας έστειλε βίντεο με το πώς παίζονται τα τραγούδια. Κάποια από αυτά τα γνωρίζαμε ήδη, γιατί είχα αγοράσει τα demo τότε και τα είχα λιώσει στο παίξιμο. Ο Rick επίσης γνώριζε αρκετά από τα τραγούδια, αφού είχε γράψει μερικά από αυτά. Υπήρχαν όμως πράγματα που έπρεπε να τα βρούμε και ο Matt το έκανε εξαιρετικά. Δεν θέλαμε έναν υπερβολικά γυαλισμένο ήχο, δεν θέλαμε να ακούγεται υπερβολικά ψηφιακό ή ψεύτικο. Θέλαμε να ακούγεται σαν ένας δίσκος που θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει το 1989 από τη Combat Records. Νομίζω ότι ο παραγωγός Matt LaPorte έκανε εξαιρετική δουλειά, όπως και όλοι. Τα φωνητικά και τα σόλο του Matt ήταν εκπληκτικά. Ακούγεται πιο κοντά στον νεαρό Chuck από οποιονδήποτε έχω ακούσει ποτέ. Ο Gus επίσης έκανε σπουδαία δουλειά. Έπρεπε να ενισχύσει τα τύμπανα, γιατί στα demo δεν ήταν και τόσο καλά, για να είμαι ειλικρινής. Νομίζω ότι κάναμε εξαιρετική δουλειά και ελπίζω ο κόσμος να το απολαύσει.
-Κρατώ αυτό που είπες για τον Matt, γιατί εσύ και ο Rick είχατε παίξει στους Death, οπότε είχατε ήδη την αίσθηση του συγκροτήματος. Ο Matt, παρότι ήταν θαυμαστής των Death, έκανε εξαιρετική δουλειά στα φωνητικά και ακούγεται πολύ φυσικός, σαν τον νεαρό Chuck, όπως είπες. Ήταν όμως δύσκολη διαδικασία γι' αυτόν ή του βγήκε φυσικά;
Ήταν σίγουρα μια πρόκληση, γιατί η φυσική του φωνή δεν μοιάζει τόσο με του Chuck. Έπρεπε να μπει σε αυτό το ύφος, σχεδόν να αλλάξει τη φωνή του για να τραγουδήσει έτσι. Παρόλα αυτά ένιωθε άνετα και το κατάφερε εξαιρετικά. Και ζωντανά, αν έρθεις να δεις τους Left to Die, αν απλώς κλείσεις τα μάτια σου και ακούσεις τη μουσική, θα πεις: «Ουάου, ακούγεται σαν να περιοδεύουν οι Death το 1988». Αυτό ακριβώς θέλουμε. Θέλουμε να παίζουμε τη μουσική όσο πιο κοντά γίνεται στις αυθεντικές εκτελέσεις. Και πιστεύω ότι το πετύχαμε πραγματικά πολύ καλά.
-Ωραία. Πώς καταφέρνετε να βάλετε το προσωπικό σας στυλ και την ταυτότητά σας ως μουσικοί μέσα σε αυτό; Εσύ και ο Rick έχετε αφήσει μεγάλη κληρονομιά στο death metal, ενώ και ο Matt και ο Gus έχουν τις δικές τους μπάντες και τις δικές τους καριέρες στη σκηνή του death metal. Ήταν δύσκολο να ισορροπήσετε τη δική σας ταυτότητα και τον τρόπο που παίζετε, διατηρώντας παράλληλα τον αυθεντικό ήχο των Death;
Ναι. Ο τρόπος που παίζω είναι λίγο διαφορετικός, τόσο οπτικά όσο και μουσικά, σε σχέση με τους Left to Die ή τους Human Condition, το άλλο συγκρότημα που έχω. Αλλά ήμουν πολύ εξοικειωμένος με αυτό το υλικό, γιατί ουσιαστικά μεγάλωσα μουσικά παίζοντας στους Death. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι κυρίως το νοητικό. Για παράδειγμα, αν μόλις έχω τελειώσει μια περιοδεία με τους Obituary, μπορεί να έχω μόνο μία εβδομάδα πριν ξεκινήσει η περιοδεία των Left to Die. Πρέπει να αλλάξω τρόπο σκέψης, να σταματήσω να σκέφτομαι σαν μέλος των Obituary και να μπω στο πνεύμα των Left to Die. Είναι περισσότερο θέμα μυαλού παρά φυσικής προσαρμογής.
-Θα ήθελα να επεκταθώ σε αυτό. Είσαι ένας μουσικός που έχει περάσει από τους Death, τους Massacre, τους Six Feet Under και τώρα είσαι στους Obituary. Παρόλο που όλες αυτές οι μπάντες προέρχονται από την ίδια εποχή και την ίδια περιοχή, έβλεπες διαφορές στον τρόπο που έπαιζες σε κάθε μία από αυτές;
Ναι, φυσικά. Μεγάλωσα με το old-school death metal, με συγκροτήματα όπως οι Possessed και οι Massacre, οπότε το παίξιμό μου είναι πιο κοντά σε αυτό το ύφος. Δεν μεγάλωσα με το τεχνικό death metal. Βέβαια, ως παιδί λάτρευα τους Rush και το progressive rock, αλλά μου αρέσει να νιώθω τον ρυθμό και τη βαρύτητα της μουσικής. Μου αρέσει να βλέπω το κοινό να αντιδρά σε αυτό και να συμμετέχει. Δεν θέλω το κοινό να χρειάζεται να βγάλει ένα iPad για να καταλάβει τι παίζουμε! Αυτό είναι το στυλ μου και, αφού με έχει φτάσει μέχρι εδώ, μάλλον κάτι έκανα σωστά.
-Υπάρχουν σχέδια, μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου, να ηχογραφήσετε άλλο υλικό βασισμένο στους παλιούς Death ή οτιδήποτε ακυκλοφόρητο υπάρχει ακόμη;
Ναι, σίγουρα θα θέλαμε να δημιουργήσουμε νέα μουσική, αλλά πρέπει να το προσεγγίσουμε πολύ προσεκτικά. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι θα είναι πραγματικά καλό. Οτιδήποτε σχετίζεται με τους Death ή ακόμη και έχει μια «μυρωδιά» από Death γύρω του, πρέπει να γίνει σωστά. Δεν θέλουμε απλώς να πετάξουμε κάτι στην αγορά και να βάλουμε ένα όνομα επάνω του για να βγάλουμε χρήματα. Θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι τα τραγούδια θα είναι πραγματικά καλά και θα κινούνται στο ύφος των πρώιμων Death. Δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα, αλλά πιστεύω ότι το σχέδιό μας είναι κάποια στιγμή να κυκλοφορήσουμε έναν δίσκο με πρωτότυπη μουσική.
-Εσείς προέρχεστε από την ίδια εποχή και την ίδια περιοχή όπου γεννήθηκε το death metal. Ποιες είναι οι αναμνήσεις σας από εκείνη την περίοδο; Πώς ήταν οι σχέσεις μεταξύ των συγκροτημάτων και η αλληλεπίδρασή τους;
Ήταν υπέροχα, γιατί το heavy metal και ιδιαίτερα το death metal ήταν κάτι ολοκαίνουργιο. Ήταν κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν ξανακούσει. Ήταν εντελώς underground. Ήταν σπουδαίο συναίσθημα να είσαι μέρος αυτού. Όταν οι Death έπαιξαν στο Milwaukee Metal Fest το 1987, στο πρώτο Metal Fest, ήταν μια καταπληκτική εμπειρία. Ήταν η πρώτη συναυλία των Death με τη νέα σύνθεση που περιλάμβανε τον Rick, τον Bill και εμένα. Ένιωθες ότι συμμετείχες σε κάτι εντελώς καινούργιο και ότι έγραφες νέες σελίδες σε ένα βιβλίο που μόλις ξεκινούσε. Έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια.
-Όταν είσαι νέος και απλώς θέλεις να παίζεις μουσική, δεν σκέφτεσαι ότι θα γίνεις θρύλος ή κάτι τέτοιο. Συνειδητοποιούσατε όμως τότε ότι γεννιόταν κάτι μεγάλο στη Φλόριντα;
Ναι, μπορούσες σίγουρα να νιώσεις ότι υπήρχε ένα κίνημα σε εξέλιξη. Αλλά δεν σκεφτόμασταν ότι ήμασταν σημαντικοί επειδή βοηθούσαμε στη δημιουργία του. Δεν το βλέπαμε τόσο μακριά. Ήμασταν απλώς παιδιά σε μια μπάντα που έπαιζαν μουσική και ελπίζαμε να αρέσει στον κόσμο. Κοιτάζοντας πίσω, έχω υπέροχες αναμνήσεις και νιώθω περήφανος για όσα κάναμε τότε.
-Πιο συγκεκριμένα για τους Death, ήσουν μέλος του Spiritual Healing, είχες συμμετάσχει επίσης στις περιοδείες του Leprosy αμέσως μετά τον δίσκο και στις πρώτες ηχογραφήσεις του Human. Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Chuck και πώς είδες την εξέλιξη των Death μέσα από αυτούς τους δίσκους;
Όταν ξαναενωθήκαμε, με τον Rick, εμένα και τον Eddie Holden, κάναμε την περιοδεία του Scream Bloody Gore το 1988 και στη συνέχεια περιοδεύσαμε για το Leprosy. Μετά ήρθε ο κύκλος του Spiritual Healing. Ήταν υπέροχο, γιατί βοήθησα στη σύνθεση τεσσάρων τραγουδιών του Spiritual Healing. Για περίπου τρεις μήνες βρισκόμασταν συνεχώς μαζί, κάναμε πρόβες, ηχογραφούσαμε και ουσιαστικά ζούσαμε μαζί. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία. Ειδικά όταν μπήκε ο James, γιατί δεν είχα ξανακούσει τέτοιο σόλο παίξιμο στους Death. Ένιωθα ότι κάναμε κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Για μένα, το Spiritual Healing είναι ένας πολύ σημαντικός μεταβατικός δίσκος. Συνδυάζει τη βαρβαρότητα των πρώτων άλμπουμ με κάτι πιο μελωδικό και πιο μουσικό, κάτι που αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο στους μεταγενέστερους δίσκους. Είμαι πολύ περήφανος για αυτόν τον δίσκο. Είναι ένα σημαντικό άλμπουμ.
-Μπορείς σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, να δεις πόσο μεγάλη είναι η κληρονομιά και η επιρροή των Death στις νέες γενιές, στα νεότερα συγκροτήματα και στο death metal γενικότερα;
Είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αν αναφέρεις τους Death σε οποιονδήποτε οπαδό του death metal, θα έχει κάτι να πει. Ίσως για έναν συγκεκριμένο δίσκο, ίσως για ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Μπορεί να μην τους αρέσουν όλα, αλλά γνωρίζουν το συγκρότημα και γνωρίζουν τα τραγούδια. Ο αριθμός των ανθρώπων που έρχεται να δει εμάς ή τους Death to All δείχνει ότι ο κόσμος εξακολουθεί να θέλει να ακούει τη μουσική των Death ακόμη και σήμερα. Τη σέβονται και την αγαπούν. Οι Death έχουν γίνει, κατά κάποιον τρόπο, ο σημαιοφόρος του death metal. Και αυτό είναι υπέροχο. Το αγαπώ και είναι μεγάλη τιμή που αποτελώ μέρος αυτής της ιστορίας.
-Ακούω πάντα διάφορες ιστορίες για τον Chuck, ότι ήταν τελειομανής, ότι προτιμούσε να δουλεύει μόνος του και ότι είχε συνεχώς ιδέες για να προχωρήσει τη μουσική του. Αλλά ποτέ δεν ξέρουμε πώς ήταν πραγματικά. Πώς ήταν λοιπόν ο Chuck ως άνθρωπος και ως μουσικός, όταν έγραφε μουσική και συνεργαζόταν με τα υπόλοιπα μέλη;
Τα πήγαινα πολύ καλά με τον Chuck. Εγώ, εκείνος και ο Bill Andrews πηγαίναμε συνεχώς για αγορά δίσκων, βλέπαμε ταινίες τρόμου και περνούσαμε χρόνο μαζί. Ο Chuck ήταν εύκολος άνθρωπος στη συνεργασία, αρκεί να ανταπέδιδες την καλοσύνη του. Ήταν ένα καλό εργασιακό περιβάλλον. Άκουγε πάντα τις απόψεις των άλλων και ήταν ειλικρινής. Ναι, για κάποιους ανθρώπους ήταν δύσκολος στη συνεργασία, είτε μιλάμε για δισκογραφικές εταιρείες ή δημοσιογράφους. Αλλά τις περισσότερες φορές αυτό που έκανε ήταν απλώς να προσπαθεί να κάνει το συγκρότημά του καλύτερο ή να το υπερασπιστεί απέναντι σε κάτι. Το σημαντικότερο που θέλω να πω είναι ότι ήταν ένας άνθρωπος. Είχε αδυναμίες όπως όλοι μας. Μπορούσε να θυμώσει, να εκνευριστεί ή να κάνει λάθη, όπως κάθε άνθρωπος. Αλλά εγώ έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τον Chuck.
-Και τώρα σχετικά με τους Left to Die. Νιώθετε νοσταλγία όταν παίζετε αυτό το υλικό μαζί τους;
Φυσικά. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή και παίζω τραγούδια από το Leprosy ή οτιδήποτε από το Scream Bloody Gore, θυμάμαι το 1987, όταν παίζαμε αυτά τα τραγούδια τότε, σχεδόν πριν από σαράντα χρόνια. Είναι πολύ νοσταλγικό και αυτή η μουσική έχει αντέξει στον χρόνο. Ακούγεται ακόμα εξαιρετικά. Είναι old-school death metal φτιαγμένο με τον σωστό τρόπο, κατά τη γνώμη μου. Και ναι, είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτό που ζούμε και θα συνεχίσουμε όσο μπορούμε.
-Old-school death metal, αλλά και πολύ καινοτόμο. Αν ακούσεις το Leprosy, είναι πιο προσανατολισμένο στο death metal και περιέχει κάποιες μελωδίες. Αλλά το Spiritual Healing, το Human και ό,τι ακολούθησε είναι πραγματικά πολύ πρωτοποριακά. Και τώρα, 35 ή 40 χρόνια αργότερα, ακούγονται τόσο φρέσκα, τόσο νέα, τόσο σύγχρονα. Για μένα, η κληρονομιά των Death είναι διαχρονική. Δεν ξέρω αν συμφωνείς.
Αυτό απλώς δείχνει και πόσο καλή είναι η δομή των τραγουδιών. Είναι καλό songwriting. Όταν ακούς ένα τραγούδι, δεν υπάρχει ούτε ένα riff που να ακούγεται παράταιρο ή να μην ταιριάζει, γιατί όλα δένουν μεταξύ τους. Αυτό ακριβώς προσπαθούσαμε να πετύχουμε τότε: να βεβαιωθούμε ότι όλα τα riff ταιριάζουν και ότι το τραγούδι έχει νόημα. Γι' αυτό και τα τραγούδια παραμένουν τόσο δυνατά ακόμη και σήμερα.
-Τέλεια. Και σχετικά με τους Left to Die…Βλέπω εσένα και τον Rick να παίζετε ξανά μαζί μετά από τόσα χρόνια. Για μένα δεν είναι απλώς ένα tribute. Είναι σαν να ξαναζείτε την ιστορία...
Ναι, το καταλαβαίνω. Το αποκαλούμε tribute band. Είμαστε όμως και μια πραγματική, ενεργή μπάντα, απλώς παίζουμε τραγούδια ενός άλλου συγκροτήματος. Η διαφορά είναι ότι παίζουμε τραγούδια στα οποία συμμετείχαμε οι ίδιοι. Ο Rick έγραψε υλικό που βρίσκεται στο Scream Bloody Gore. Έγραψε επίσης υλικό που βρίσκεται στο Leprosy. Επομένως, είναι σαν ένα tribute συγκρότημα… αλλά σε έκδοση 2.0. Ένα tribute συγκρότημα στο οποίο συμμετέχουν πραγματικά πρώην μέλη της ίδιας της μπάντας. Είναι λίγο περίεργη κατάσταση, αλλά εμείς το αντιμετωπίζουμε σαν κανονικό συγκρότημα.
-Πολύ ωραία. Και μια μικρή ερώτηση για τους Obituary πριν κλείσουμε, Μπορούμε να περιμένουμε κάτι καινούργιο από το συγκρότημα;
Έχουμε ήδη αρχίσει να το συζητάμε. Πιθανότατα θα κάνουμε άλλο έναν δίσκο, αλλά δεν μπορώ να πω ακριβώς πότε θα κυκλοφορήσει. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι σχεδιάζουμε να ηχογραφήσουμε νέο άλμπουμ. Ελπίζω κάποια στιγμή μέσα σε αυτή τη δεκαετία!
-Και η τελευταία μου ερώτηση, πάλι σχετικά με τους Left to Die: υπάρχουν σχέδια για περιοδείες, φεστιβάλ ή γενικότερα κάποια σχέδια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ;
Ναι. Ερχόμαστε στην Ευρώπη για μερικά φεστιβάλ και κάποιες εμφανίσεις σε κλαμπ, ξεκινώντας στις αρχές Αυγούστου. Αυτό θα διαρκέσει μόνο μερικές εβδομάδες. Τον Σεπτέμβριο πηγαίνουμε στη Νότια Αμερική. Και πιθανότατα κάποια στιγμή του επόμενου έτους, μάλλον στις αρχές του, θα κάνουμε μια πλήρη ευρωπαϊκή περιοδεία, επισκεπτόμενοι πολλές χώρες.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου