Ένα από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα στον ακραίο χώρο, κι άκρως επιδραστικά στη μουσική σκηνή της Ανατολής, είναι οι Melechesh. Το black metal σχήμα που ανέδειξε τη μυσταγωγία και τα σκοτεινά μυστήρια της Μεσοποταμιακής μυθολογίας, σπάει τη δισκογραφική του σιωπή, 11 χρόνια μετά. Με αφορμή λοιπόν το νέο ΕΡ, "Sentinels Of Shamash", ο ιθύνων νους και μπροστάρης της μπάντας, Ashmedi, μιλάει στο Metal View.
-Καταρχάς, γιατί χρειάστηκαν 11 χρόνια για μια νέα κυκλοφορία;
Ναι, είναι πολύ απλό στην πραγματικότητα. Το “Anki” χρειάστηκε πολλή προσπάθεια για να δημιουργηθεί, αλλά μετά ξέρεις… απογειώθηκε και κάναμε πολλές περιοδείες. Κάναμε περίπου 10 περιοδείες στην Ευρώπη, παίξαμε σε πολλά φεστιβάλ. Όταν περιοδεύεις πολύ, είσαι λιγότερο συγκεντρωμένος στο να γράφεις, γιατί ουσιαστικά ξαναζείς το παλιό υλικό. Μερικές φορές επιστρέφεις από περιοδεία και απλά αφήνεις την κιθάρα στην άκρη. Κάποιες φορές πρέπει να αντιμετωπίσεις εσωτερικές δυσκολίες ή PTSD και όλα αυτά. Δεν μπορώ να συνθέσω αν δεν νιώθω με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Η διαχείριση ενός συγκροτήματος σε εκθέτει σε πράγματα από τα οποία πρέπει να προστατευτείς αν θέλεις να συγκεντρωθείς στη σύνθεση. Αυτό είναι το ένα. Μετά ήρθε ο Covid και χρειάστηκε χρόνος για να επανέλθει η αγορά, ο κόσμος… Ακόμα και η εταιρεία έλεγε ότι δεν υπάρχει βιασύνη γιατί επικρατούσε χάος και όλοι κυκλοφορούσαν πράγματα. Ήρθα να ηχογραφήσω στην Ελλάδα, υπήρξαν καθυστερήσεις που δεν εξαρτιόνταν από εμένα… και αυτές επηρέασαν την ψυχολογία μου. Το PTSD και όλα αυτά επιβάρυναν την κατάσταση, οπότε καθυστέρησε κι άλλο. Ήταν μια αλυσίδα αιτιών και αποτελεσμάτων που οδήγησε σε αυτό το μεγάλο κενό. Και όταν συμβαίνει αυτό, δεν θέλεις απλώς να πας να ηχογραφήσεις και να “ξεπετάξεις” το τραγούδι. Όχι. Πρέπει να νιώθεις σωστά. Πρέπει να υπάρχει η σωστή ενέργεια για να είναι ειλικρινές και να βγαίνει από μέσα σου, από το στομάχι και την καρδιά. Υπήρχαν επίσης προσωπικά θέματα, οικογενειακά και υγείας, που επηρεάζουν. Αν είχαμε μάνατζμεντ ίσως να βοηθούσε στο να κρατηθεί ένα πρόγραμμα. Αρνούμαι να κάνω συμβιβασμούς στη μουσική και στην ακεραιότητά της. Είσαι άνθρωπος και καλλιτέχνης, έχεις δυσκολίες και όταν σε επηρεάζουν, είναι η χειρότερη στιγμή για να συνθέσεις ή να ηχογραφήσεις. Τελικά πήγαμε σε ένα στούντιο στη Γερμανία, όπου μας είπαν ότι θα ήθελαν να δουλέψουν μαζί μας. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα EP για να καλύψουμε την καθυστέρηση, γιατί ένα πλήρες άλμπουμ θα έπαιρνε περισσότερο χρόνο. Το EP βγήκε ακριβώς όπως το ήθελα. Χρειάζεσαι καλούς ανθρώπους που σε στηρίζουν και σε ενθαρρύνουν· το περιβάλλον ήταν υγιές και δημιουργικό. Έκανα τα φωνητικά στις ΗΠΑ, στο Νιου Τζέρσεϊ και στο Λος Άντζελες, με τον Rob Caggiano. Μου είπε “έλα, θα τα γράψουμε όλα εδώ”. Έπαιξε και μπάσο στο EP και έκανε εξαιρετική δουλειά. Έγινε μια πραγματικά δημιουργική εμπειρία, όπως πρέπει να είναι. Όλα αυτά μαζί πήραν τον χρόνο τους. Από τον Covid μέχρι πριν ενάμιση-δύο χρόνια, πολλά ήταν εκτός ελέγχου μας. Συνεχίζαμε να κλεινόμαστε για εμφανίσεις, αλλά κάποια στιγμή είπαμε ότι πρέπει να κόψουμε ρυθμό και να αφήσουμε λίγο τα παλιά κομμάτια, για να ζήσουμε νέα μουσική και να μπούμε σε ένα καινούριο ταξίδι. Αυτή είναι η γενική εικόνα.
-Μιας και ανέφερες τον Rob Caggiano, είχα ήδη μια ερώτηση: ήταν guest στο προηγούμενο άλμπουμ και τώρα έκανε παραγωγή και έπαιξε μπάσο στο EP. Τον θεωρείς κάπως σαν ανεπίσημο μέλος των Melechesh;
Είναι φίλος. Γνωριστήκαμε όταν κάναμε το “Emissaries”. Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνει και κρατήσαμε επαφή. Είναι δημιουργικός και ταλαντούχος και του αρέσει πραγματικά αυτό που κάνουμε. Είχαμε πάντα την ιδέα να συνεργαστούμε ξανά. Όταν πήγα στις ΗΠΑ, μου είπε να πάω στο στούντιό του και έμεινα μαζί του για μερικές εβδομάδες. Με βοήθησε ακόμα και ψυχολογικά, να επανέλθω και να συγκεντρωθώ στη δημιουργία. Καταλαβαινόμαστε μουσικά χωρίς πολλά λόγια. Σκεφτόμουν να παίξω εγώ το μπάσο, αλλά τελικά το έκανε εκείνος και ήταν η καλύτερη επιλογή. Δεν έχει να κάνει με το να “μπει” στο συγκρότημα, αλλά με τη συνεργασία. Είναι μια δημιουργική διαδικασία, μια κοινότητα. Το live είναι άλλο πράγμα, αλλά η δημιουργία, η ανταλλαγή ιδεών, τα guest μέρη, όλα αυτά φέρνουν τον κόσμο κοντά. Είναι φίλος, είναι πάντα ευπρόσδεκτος σε οτιδήποτε δημιουργικό και ίσως συνεργαστούμε ξανά στο μέλλον. Και οι δύο θα το θέλαμε αυτό.
-Μουσικά τώρα, στο EP ακούγεται πιο άμεσο και ωμό το ύφος σας, με τα μεσανατολικά/μεσογειακά στοιχεία, αλλά ταυτοχρόνως πιο “ωμό”. Πώς προέκυψε αυτό;
Είναι κάθαρση. Έχει στοιχεία εκδίκησης, θυμού και απογοήτευσης. Μερικές φορές μιλά για διαφώτιση ή για ερωτήματα προς το σύμπαν, αλλά εδώ υπάρχει περισσότερη ένταση και θυμός, και αυτό πέρασε στη μουσική. Ήθελα να είναι πιο ωμό και καθαρτήριο, αλλά να κρατά και τη “μαγεία” και το ταξίδι. Παραμένει metal και χωρίς συμβιβασμούς, αλλά αντανακλά την ψυχική κατάσταση — μια φάση θυμού, τύπου “άντε γαμήσου”. Πρέπει να είσαι ειλικρινής, να μην προσποιείσαι. Η μουσική πρέπει να αντικατοπτρίζει αυτό που ζεις εκείνη τη στιγμή. Δεν χρειάζεται να πιέσεις τίποτα.
-Οπότε μπορώ πραγματικά να το νιώσω και θέλω να σταθώ σε αυτό, γιατί αυτό το είδος μίξης στοιχείων στο ΕΡ έχει έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Έχει έναν αρκετά “παραδοσιακό” black metal ήχο, νομίζω για πρώτη φορά μετά, ίσως από το πρώτο σας άλμπουμ, αλλά και με περισσότερα thrash στοιχεία, χωρίς να λείπει το τελετουργικό, μεγαλοπρεπές, μεσοποταμιακό σας ύφος. Αυτή η έντονη μίξη στοιχείων ήταν δύσκολο να επιτευχθεί ή προέκυψε φυσικά, όπως το νιώθατε;
Είναι πολύ φυσικό. Δεν είναι ότι λέμε “χρησιμοποίησε αυτόν τον εξοπλισμό ή εκείνον”. Είναι περισσότερο ότι: είμαστε ένα black σχήμα, θέλω έναν mid ήχο στις κιθάρες, όχι πολύ χαμηλά κουρδισμένες, όχι πολύ “fuzzy”. Θέλω μια κιθάρα ταιριαστή, για black/thrash όπως θες πες το. Τα τύμπανα λίγο ωμά, και μετά τα δένεις όλα μαζί, φτιάχνεις ατμόσφαιρες με πειράγματα στις κιθάρες, κρουστά ή συνοδευτικά στοιχεία. Ο ηχολήπτης το καταλαβαίνει αυτό. Δεν υπάρχει μία σωστή μέθοδος, απλώς εκφράζεις τη μουσική έτσι. Τα thrash στοιχεία υπήρχαν πάντα. Μερικές φορές πάμε πιο πολύ σε πνευματικές μελωδίες και ατμόσφαιρες, άλλες φορές είναι πιο “κατάμουτρα”. Εδώ είναι μια ισορροπία και των δύο. Έχει αυτά τα “trippy”, τελετουργικά μέρη, αλλά παραμένει τραχύ, ίσως είναι και λίγο περισσότερο τραχύ. Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Είμαστε μια metal μπάντα—κιθάρα, τύμπανα, μπάσο, δυναμική και άμεση. Τα υπόλοιπα είναι διακοσμητικά. Οι κιθάρες πρέπει να “μιλάνε” με riffs, όχι απλώς να είναι ακραίο metal για την εντύπωση. Πρέπει να είσαι αυθεντικός. Ο ήχος βγήκε έτσι γιατί αντικατοπτρίζει την ταυτότητα. Κάποιος μάλιστα είχε πει—σε μια εκπομπή στην εθνική τηλεόραση που έκαναν ένα αφιέρωμα—ότι όλο αυτό το project της μπάντας αντικατοπτρίζει και την προσωπική μου ζωή: την ταυτότητα, το ότι θέλω να ενοχλώ. Δεν ταιριάζει σε κατηγορίες, αλλά είναι μέρος της πραγματικότητας. Οι άνθρωποι θέλουν να κατηγοριοποιούν τα πάντα—“αυτοί εναντίον εκείνων”—αλλά υπάρχει και το ενδιάμεσο. Η πραγματικότητα αποτελείται από ανθρώπους που ζουν, δεν είναι βιβλιοθήκη με ταμπέλες. Δεν ταιριάζω σε κάποιο αφήγημα, αλλά τα αφηγήματα υπάρχουν απλώς για να επικοινωνούν ιδέες ή για σκοπιμότητες. Όλα αυτά εκφράζονται και στη μουσική. Πρέπει να βγαίνει φυσικά.
-Και αυτός ο ωμός, τραχύς χαρακτήρας είναι μέρος της συνεχούς εξερεύνησής σας...
Ακριβώς. Κάθε τραγούδι έχει διαφορετική διάθεση, αλλά η βάση εδώ ήταν η ανταπόδοση και ο θυμός. Δεν είναι για να “διαφωτίσουμε” τον κόσμο—είναι περισσότερο για εκτόνωση. Όταν είμαι θυμωμένος, αυτό βγαίνει στη μουσική. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Δεν ξέρω τι θα έρθει μετά, αλλά έτσι είναι. Απλώς ακολούθα την καρδιά σου. Μην σκέφτεσαι φόρμουλες ή τι θέλει ο κόσμος. Να σέβεσαι το κοινό, δεν είναι χαζοί. Μην τους υποτιμάς ποτέ. Μην λες “αυτό το τραγούδι θα το φάνε αμάσητο”. Τα τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο είναι αυτά που αγαπά πραγματικά ο κόσμος. Να σέβεσαι το κοινό, αλλά και να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
-Αν μπορώ να κάνω ένα σχόλιο, ο ήχος του EP μου θυμίζει σαν να ζούσαν οι Darkthrone κάπου στην Ανατολή και να έφτιαχναν αυτή τη μουσική...
Το παίρνω ως κομπλιμέντο, αλλά τι σκατά ηχεία έχεις;; Χαχα, όχι, πλάκα κανω! Τους αγαπώ και αγαπώ τον ωμό ήχο τους και την οργανικότητα της μουσικής τους. Είναι πάντα φυσικοί και ελεύθεροι. Και ναι, είναι μια οργανική, τραχιά παραγωγή. Αυτό οφείλεται και στο στούντιο, στους ενισχυτές, τα μικρόφωνα, την ακουστική του χώρου. Οι ενισχυτές ήταν τροποποιημένοι, πολύ δυναμικοί. Οι κιθάρες είχαν καλό ξύλο, passive pickups από μια ελληνική εταιρεία, την GAS, αν μιλήσουμε και με τεχνικούς όρους. Για τη 12χορδη ήθελα έναν οργανικό ήχο αλλά με δύναμη, και το πετύχαμε. Όλα μαζί—ο εξοπλισμός, η ακουστική, η τοποθέτηση των μικροφώνων—έδωσαν έναν βαρύ και ωμό ήχο. Το mix βοήθησε πολύ και κράτησε αυτή τη φυσικότητα χωρίς υπερβολική επεξεργασία, αφήνοντας και τη μελωδία και την ατμόσφαιρα. Και το μπάσο του Rob ήταν πολύ σημαντικό, συχνά υποτιμάται, αλλά στην πραγματικότητα “δένει” τη μπάντα. Είναι από τα πιο σημαντικά όργανα στη μίξη. Υπάρχει συνοχή σε αυτό που λες.
-Όσον αφορά τη θεματολογία του EP, ο τίτλος είναι “Sentinels of the Sun”. Υπάρχει συγκεκριμένο concept γύρω από τον θεό του ήλιου ή διάφορα άλλα θέματα; Και βλέπουμε στο εξώφυλλο στοιχεία των κομματιών επίσης, όπως τα φτερά του Anzu...
Ναι, ακριβώς. Το artwork πάντα αντικατοπτρίζει τους στίχους και το concept. Οι Melechesh δεν κάνουν “concept albums”—είμαστε ένα concept από μόνοι μας. Έχουμε το δικό μας σύμπαν όπου μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα: αργά, γρήγορα, ωμά, πιο σύνθετα. Μπορεί να είναι κοσμικό, μυθολογικό, μεσογειακό—υπάρχει πολύς συμβολισμός. Ο θεός Ήλιος είναι μεταφορά για την ενέργεια που μας κινεί. Οι “Sentinels” είναι οι φύλακες αυτής της ενέργειας. Μιλάμε για θέματα όπως η μοίρα, η χειραγώγηση της αλήθειας, οι ψεύτικες αφηγήσεις. Για παράδειγμα, στο “The Seventh Verdict” υπάρχει αναφορά στον Γκιλγκαμές—αλλά ίσως δεν είναι αυτός ο ήρωας, ίσως είναι ο φίλος του, ο Ενκιντού. Υπάρχει το θέμα του εγωισμού και της διαστρέβλωσης της αλήθειας. Ο κόσμος χειραγωγείται εύκολα, και αυτό οδηγεί σε καταστροφή. Αντίθετα, όσοι μένουν στην αλήθεια έχουν αρχές. Το ίδιο ισχύει και στην επιστήμη, αν δεν ήταν αντικειμενική, δεν θα λειτουργούσε. Όλα αυτά εκφράζονται και στους στίχους και στο εξώφυλλο.
-Η Μεσοποταμία έχει τεράστια μυθολογική παράδοση, όπως το Έπος του Γκιλγκαμές. Έχεις κάποιο αγαπημένο μύθο;
Μου αρέσει η ιδέα της σουμεριακής μυθολογίας, γιατί είναι ουσιαστικά η πρώτη μυθολογία που έθεσε τα πρότυπα—οι ιστορίες της επαναλαμβάνονται και σε άλλες μυθολογίες. Δηλαδή οι Σουμέριοι, μετά οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες, έπειτα οι Ρωμαίοι, οι Κέλτες και οι Σκανδιναβοί… αλλά στην ουσία λένε τα ίδια πράγματα. Και αυτό συμβαίνει λόγω της μετανάστευσης των ανθρώπων και της εξέλιξης των πολιτισμών. Ίσως είναι ένας τρόπος να κάνουν τους ανθρώπους να κατανοήσουν πράγματα, ανάλογα με το επίπεδο αντίληψής τους. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που μου αρέσουν. Μου αρέσει πολύ ο μύθος του Anzu, όταν έκλεψε τις Πλάκες της Μοίρας από τον Enlil—μπορώ να το φανταστώ σαν μάχες στον ουρανό με κάτι σαν ιπτάμενα σκάφη, με έναν τρόπο παρόμοιο με το “Enuma Elish” ως ιδέα. Μου αρέσει επίσης η κάθοδος της Inanna στον Κάτω Κόσμο, γιατί η έννοια του κάτω κόσμου είναι συναρπαστική. Αυτές είναι πολύ φανταστικές ιστορίες, αλλά κάποιες φορές είναι τόσο αφηρημένες που δεν μπορούν όλοι να τις κατανοήσουν. Παρ’ όλα αυτά, έχουν επηρεάσει τους πολιτισμούς μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, η ιστορία της Κιβωτού του Νώε—ουσιαστικά προέρχεται από παλαιότερες ιστορίες, όπως του Atrahasis. Είναι όλα μεταφορές. Οι θεοί λένε να φτιαχτεί ένα πλοίο, να μπουν όλα τα πλάσματα μέσα, να επιβιώσουν από την καταστροφή. Κάποιοι αποφεύγουν να το συζητούν αυτό, γιατί δείχνει ότι αυτές οι βιβλικές ιστορίες υπήρχαν ήδη σε παλαιότερες μορφές και μπορείς να το αποδείξεις χρονολογικά. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα—είναι η μεταφορά. Αν το δεις κυριολεκτικά, η ιδέα ότι μια κιβωτός θα χωρούσε όλα τα ζώα δεν στέκει. Θα είχε περισσότερο νόημα σήμερα, αν φανταστείς ότι συλλέγεις DNA από όλα τα είδη και το αποθηκεύεις σε ένα σκάφος ή κάπου ασφαλές. Αλλά προσπάθησε να εξηγήσεις μια τέτοια ιδέα σε ανθρώπους πριν από χιλιάδες χρόνια… δύσκολο.
-Στην Ελλάδα έχουμε παρόμοιο μύθο με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα...
Ακριβώς. Λόγω του εμπορίου και των αλληλεπιδράσεων στη Μεσόγειο, αυτά άλλαζαν ως ιστορίες, αλλά οι διδαχές ήταν ίδιες. Και σκέψου πόσες χιλιάδες χρόνια πριν, ήθελαν να εξηγούν σημάδια, και αναρωτιέσαι τι πραγματικά συνέβη—γιατί όλοι μιλούν για ήχους στον ουρανό, φλόγες, “θαύματα”. Αν ταξίδευες πίσω στον χρόνο με ένα κινητό, με μια τηλεόραση ή με φάρμακα, θα σε θεωρούσαν θεό.
-Στα της μπάντας ξανά, φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από το “As Jerusalem Burns”. Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε και ποιες είναι οι πιο δυνατές σου αναμνήσεις;
Πωω, πέρασαν 30 χρόνια. Πω καλά...Τίποτα δεν είχε σημασία τότε. Απομονωθήκαμε από τον κόσμο γύρω μας και νιώθαμε ότι κάναμε κάτι σημαντικό, και αυτό μας έδινε δύναμη. Ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία, αλλά υπήρχε και πολύ στρες και πίεση γύρω από τη μουσική μας. Καμιά φορά ο κόσμος είναι παράλογος: μπορείς να τραγουδάς για θρησκευτικά ή βιβλικά θέματα ή για τη Μεσοποταμία, αλλά ταυτόχρονα πρέπει κάπως να αγνοήσεις την ίδια σου την καταγωγή… κάτι που δεν βγάζει νόημα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ήταν δύσκολο να χαράξουμε τον δρόμο μας. Αλλά αυτό σε διαμορφώνει. Το χρειάζεσαι και δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Όταν πήραμε συμβόλαιο, η μουσική ήταν πολύ ωμή, αλλά και πολύ ειλικρινής. Και ακόμα σχεδιάζουμε κάποια μέρα να το ξαναηχογραφήσουμε και να το επανερμηνεύσουμε, το πρώτο άλμπουμ. Το σέβομαι γιατί η ηχογράφηση ήταν ζωντανή. Παίζαμε όλο το κομμάτι μονομιάς, όλοι μαζί. Δεν ξέραμε τότε για τεχνικές όπως triggering, punch in/punch out, κοψίματα και edits. Αν έκανες λάθος στο τέλος, ξεκινούσες από την αρχή, όλοι μαζί. Προσθέσαμε τα φωνητικά αργότερα, αλλά τα όργανα τα παίξαμε όλοι μαζί, σε μία λήψη. Τώρα το εκτιμώ ακόμα περισσότερο, γιατί δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν είσαι νέος, χωρίς καλό εξοπλισμό, χωρίς budget και χωρίς την ίδια τεχνική κατάρτιση ή έλεγχο στο όργανο σου. Και όμως το καταφέραμε. Είναι σχεδόν θαύμα. αλλά θέλουμε να το ξαναηχογραφήσουμε κάποια στιγμή.
-Α, το έχετε στα πλάνα σας;
Θα το ονόμαζα “As Jerusalem Burns – The Return”, σαν μια επιστροφή, ένα revisting στα παλιά. Επίσης, αυτό που με ενέπνευσε να ασχοληθώ με το black metal ήταν το "The Return…" των Bathory, που και τώρα, μόνο που το σκέφτομαι ανατριχιάζω. Οπότε υπάρχει και ένα λογοπαίγνιο στον τίτλο. Είναι στα σχέδιά μας, δεν ξέρω πότε θα γίνει.
-Βέβαια το θεωρώ ένα πρωτοποριακό άλμπουμ, την περιόδο που το Νορβηγικό, το Σουηδικό ή το Ελληνικό black metal ήταν στην ακμή τους, εσείς κάνατε κάτι διαφορετικό κι αρκετά βλάσφημο...
Συμφωνώ απόλυτα, γιατί βγήκε σε μια πολύ ταιριαστή εποχή, και ναι σίγουρα έχει το δικό του status κι έδωσε μια άλλη ταυτότητα στο black metal. Άλλωστε η επανηχογράφηση δε θα έχει σκοπό να αντικαταστήσει το πρωτότυπο. Είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, ακόμα και τα τραγούδια μπορεί να ερμηνευτούν διαφορετικά.
-Και η τελευταία μου ερώτηση αφορά τα επόμενα σχέδιά σας. Σκέφτεστε να κάνετε ένα νέο full-length άλμπουμ τώρα που μπήκατε ξανά στη διαδικασία ηχογράφησης;
Καταρχάς, άκου αυτό το EP, άφησέ το να “ζήσει” λίγο… μην με πιέζεις! χαχα. Αλλά ναι, φυσικά υπάρχει η ιδέα. Το θέμα είναι ότι δώσαμε κάποια κομμάτια στο EP, οπότε αυτό μας πήγε λίγο πίσω χρονικά. Έχω ήδη γράψει τραγούδια, αλλά πρέπει να τα επανερμηνεύσω ώστε να με εκφράζουν τώρα, όχι όπως ήμουν όταν τα έγραψα.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου