Οι ιδρυτές και θρύλοι τoυ Αμερικάνικου thrash, επέστρεψαν μετά από μια πεντετία, αφήνοντας μας με στροβιλισμούς riff κι ένα αίσθημα αναγέννησης. Από τότε όμως άλλαξαν πολλά όπως φαίνεται στη νοοτροπία των Bay Area legends, και το "Goliath" αποφάσισε κάπως να δείξει ένα άλλο πρόσωπο, προσπαθώντας να κρατήσει κάτι από την ταυτότητα της τραχύτητας που ξέρουμε. Είναι όμως έτσι η κατάσταση;!
Αν θα μπορούσε να υπάρχει ένας ιδιωματισμός για αυτό το άλμπουμ, είναι πως "ένα καλό riffing δε φέρνει την Άνοιξη", κι αυτό, όχι πως μιλάμε για μια κακή δουλειά, αλλά μέσα σε τόση παραμόρφωση και ηχηρούς ρυθμούς, το πάθος λείπει. Πιο αναλυτικά, το "Goliath'' θα μπορούσε να είναι ένα άλμπουμ μόνο δυναμισμό, ξύλο και ογκώδεις στιγμές, αντ'αυτού νιώθουμε πως από τη μια όλο το rhythm section είναι άνευρο παρά την κιθαριστική δεινότητα του μεγάλου Gary Holt, και οριακά ο πολύ υποτιμημένος μα υπερτίμιος Rob Dukes στο μικρόφωνο, αναλώνεται σε μια νωχελικότητα, μέσα στον κυκεώνα του προβλέψιμου. Πέραν του αρκετά υποσχόμενου και δυναμικού, εναρκτήριου δίδυμου με τα "3111" και "Hostis Humini Generis", ή του βγαλμένου από τα 80s, "Promise You This", το υπόλοιπο πράγμα αρχίζει κάπου και χάνει. Η συνθετική συνταγή ξεφεύγει από το οικείο και πάει στο επαναλαμβανόμενο, κι όχι δε μιλάμε για κλασικές μεθόδους Motorhead και AC/DC, αλλά κιθάρες και γραμμές που τις παίζεις στο κεφάλι σου πριν καν τις ακούσεις, ενώ δε το πείραμα με τον Peter Tagtren σε πιο Pain ηχοπέδια, μέσω του "The Changing Me" φάνηκε περισσότερο σαν radio friendly ατύχημα. Η ωμή βία και ο ακατάσχετος δυνατός παλμός που έκανε την καρδιά να σπάσει λείπει, ενώ ακόμα και στο υποσχόμενο από τον τίτλο "Violence Works", τελικά δεν πολυδούλεψε. Το ομώνυμο "Goliath" θα μπορούσε πάλι λίγο να σώσει την παρτίδα με την σκοτεινή κι απειλητική του διάθεση και το στοιχειωμένο βιολί της Katie Jacoby, και τη Slayer-κή του διάθεση, αλλά και πάλι δεν είναι αρκετό. Η συνέχεια δε, των "Beyond The Event Horizon" ως highlight κιόλας, και κατ'επέκταση, "2 Minutes Hate", "Summon Of The God Unknown" και "The Dirtiest Of The Dozen", ακολουθεί την ίδια μανιέρα, κρατώντας μόνο μερικές ωραίες, κιθαριστικές ιδέες, που χωρίς τις μακρές φιοριτούρες και με λίγο συμμάζεμα τα πράγματα ενδεχομένως να ήταν και καλύτερα.
Εν κατακλείδι, προσπαθώντας να καταλάβω αν οι Exodus ήθελαν να κάνουν το δικό τους "Seasons In The Abyss", με αφήνουν με την απορία πως πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν τόσο ωραία και σωστά δομημένα, βγήκαν έτσι, δίχως συνοχή και αμεσότητα. Ο πειραματισμός σίγουρα δεν απέδωσε καρπούς και εν τέλει η πληθωρικότητα του Γολιάθ, αναγραμματίζοντας τη Βίβλο, αυτοκτόνησε.
(6,5/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου