Οι Unverkalt είναι μια περίπτωση μπάντας, που το post metal το έχει ντύσει με πολλά ατμοσφαιρικά ενδύματα ανά τα χρόνια, και τώρα κατάφεραν να του δώσουν ένα σκισμένο, μαύρο πέπλο, μοιάζοντας όμως με λαμπερό, χρυσό, βασιλικό κέντημα. Το "Ηéréditaire" είναι ένας δίσκος που φέρνει στις τάξεις του γκρουπ, έντονα το ακραίο στοιχείο, με γερές δόσεις βαθεός συναισθηματισμού. Όλα αυτά, με απόλυτη ροή και φυσικότητα βγαίνουν και μέσα από τα λόγια των δύο ιθυνόντων, της μπροστάρισσας Δήμητρας Καλαβρέζου και του Θέμη 'Fad' Ιωάννου στις κιθάρες και τα φωνητικά, μέσα από τη κουβέντα που είχαν με το Metal View, και με μία όμορφη guest εμφάνιση του Σάκη Τόλη, με αφορμή και τη συνεργασία του μαζί τους σε αυτό, το τρίτο άλμπουμ.
-Η πρώτη και βασική μου ερώτηση είναι μέσα σε πέντε χρόνια και τρεις δίσκους, πότε καταφέρνετε να καθίσετε κάτω και να πείτε ότι θα επεκταθείτε μουσικά, θα αλλάξετε ύφη σε δίσκους ή τραγούδια; Πώς έχετε καταφέρει να το διαχειριστείτε όλο αυτό;
Δ: Να σου πω, τα προηγούμενα χρόνια, πριν έρθουμε στο Βερολίνο, εγώ και ο Θέμης, που ξεκινήσαμε όλο αυτό, και ήμασταν ακόμα στην Ελλάδα, είχαμε μια βιασύνη αλλά ταυτόχρονα ήμασταν και πιο χαλαροί, γιατί βρισκόμασταν ακόμα στη φάση του «βλέπουμε πώς θα πάει», πειραματιζόμασταν. Όταν ήρθαμε εδώ και γνωρίσαμε τον Christian και σιγά-σιγά βρήκαμε τη μπάντα όπως είναι τώρα, με τoν Eli, τον Yoshi και όλους μας, άρχισε να γίνεται πιο συγκροτημένο. Βάλαμε τη μπάντα μέσα στην καθημερινότητά μας. Είναι σαν δεύτερη δουλειά ουσιαστικά, γιατί πρέπει να υπάρχει και μια πρώτη δουλειά για να τα βγάλεις πέρα. Οπότε έγινε ρουτίνα, κάτι που θέλουμε πραγματικά να κάνουμε και στο οποίο βάζουμε την ψυχή μας. Συναντιόμαστε κάθε εβδομάδα, μιλάμε για τα νέα, για το πού θέλουμε να πάμε τους επόμενους μήνες, κάνουμε σχέδια. Έτσι έγινε πιο σταθερό, ένα κομμάτι της καθημερινότητας.
-Πώς προέκυψε αυτή η στροφή στο τρίτο άλμπουμ προς πιο ακραία, πιο black metal μονοπάτια; Υπήρχαν κάποιες καμπές που σας οδήγησαν εκεί;
Θ: Κομμάτια σαν το "Die Auslöschung" που κυκλοφόρησε πρώτα ήταν μια ιδέα που ήθελα να βάλω στη μουσική από την αρχή. Περίμενα την κατάλληλη στιγμή, να ωριμάσει η μπάντα, να ωριμάσουμε κι εμείς μέσα από αυτήν, να ωριμάσει ο ήχος μας. Μου άρεσε που περίμενα. Ήθελα τη σωστή στιγμή, τη σωστή ομάδα, τη σωστή «οικογένεια» της μπάντας, γιατί ο ήχος βγαίνει μέσα από τη συνεργασία των μελών. Περίμενα τις κατάλληλες συνθήκες και σιγά-σιγά, με μικρά βήματα, φτάσαμε σε κάτι λίγο διαφορετικό. Ήταν ιδέα από την αρχή, απλώς περίμενα την κατάλληλη στιγμή και τους σωστούς ανθρώπους.
Δ: Σκέψου το “Oath ov Prometheus”, ήταν ένα από τα πρώτα πιο ακραία κομμάτια που γράψαμε. Ήταν ένα καλό τεστ για να πειραματιστούμε με κάτι πιο ακραίο και στη συνέχεια.
-Όπως και το “Penumbrian Lament”, που είναι επίσης πολύ black metal και αρκετά ακραίο κομμάτι στον δίσκο. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι δεν με εξέπληξε τόσο η στροφή της μπάντας μουσικά — φαινόταν ότι κάποια στιγμή θα το κάνατε. Με εξέπληξε περισσότερο φωνητικά. Αλλά έμοιαζε σαν μια φυσική εξέλιξη...
Θ: Ήθελα να υπάρχει λίγο πιο έντονα το νορβηγικό, παλιό στοιχείο στον ήχο. Προσπαθούσα να το περάσω μέσα από τις νότες. Η Δήμητρα, ακούσια ακόμα, κατάφερε να μπει σε αυτή την ατμόσφαιρα τόσο φυσικά. Βγήκε πολύ άνετα όλο αυτό.
Δ: Πρακτικά δεν είναι ένας νέος ήχος, είναι μίξη διαφόρων στοιχείων
- Στο αυτί μου υπάρχουν επιρροές από 70s ψυχεδέλεια, 90s black metal, 80s doom, στοιχεία παραγωγής και προοδευτικότητας. Αυτά που έχεις ακούσει και μάθει τα αναμειγνύεις — αυτό το κάνει σύγχρονο, παρότι οι επιρροές είναι παλαιότερες...
Θ: Ακριβώς αυτό, όπως το περιέγραψες, ακούγεται ωραίο!
-Μου άρεσε επίσης η ποικιλία του άλμπουμ, σε γλώσσες και ατμόσφαιρες. Θέλω να σταθώ στον τίτλο, που νομίζω μεταφράζεται ως «κληρονομιά». Τι θέλετε να πείτε με αυτό;
Δ: Το εξώφυλλο, ήταν έμπνευση από το τρίτο κομμάτι, το “Αέναη Λήθη”. Αυτό που θέλαμε να εξερευνήσουμε με τον Eli, που έγραψε τους στίχους μαζί μου, ήταν να πάμε πιο βαθιά σε αυτό που έχουμε μέσα μας. Τους φόβους, τις ανασφάλειες, πράγματα που ίσως δεν ξέρουμε από πού προέρχονται. Πολλές φορές είναι εξωτερικές πηγές — οικογένεια, τραύματα, καταστάσεις. Το άλμπουμ έχει πολλά επίπεδα και αγγίζει βαθιά και σκοτεινά θέματα.
-Θεματικά, ο δίσκος φαίνεται να ασχολείται με τον θάνατο και το τέλος — όχι μόνο τον φυσικό θάνατο, αλλά το τέλος μιας εποχής, την καταστροφή, το συναίσθημα. Αν κατάλαβα σωστά, υπάρχει και μια αναφορά στην ιστορία της γιαγιάς του Θέμη για τη Μικρασιατική Καταστροφή, νιώθω πως όλα κάπως συγκλείνουν...
Δ: Ναι, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται. Θέλαμε να της δώσουμε μια διάσταση που ξεκινά από ένα ιστορικό γεγονός και μετατρέπεται σε κάτι διαχρονικό.
Θ: Η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς, ο πόνος δεν σταματά. Αυτό το κομμάτι ήταν για μένα σημείο αναφοράς για όλο το άλμπουμ. Από εκεί ξεκίνησαν όλα σιγά-σιγά. Ήταν το σημείο εκκίνησης και πάνω σε αυτό χτίστηκαν οι στίχοι και ο ήχος. Υπάρχει και ένα περιβαλλοντικό στοιχείο, μια συνολική εμπειρία του ανθρώπου σε σχέση με τον θάνατο και τον πόνο.
Δ: Όσον αφορά τον θάνατο, τον χρησιμοποιώ ως αναφορά γιατί, για να είμαι ειλικρινής, έχω έναν φόβο γύρω από αυτό το θέμα. Έτσι, το ψάχνω και το μελετώ πολύ γενικά.
-Πιστεύεις ότι το ξορκίζεις κάπως με αυτόν τον τρόπο;
Δ: Νιώθω ότι κάπως… όταν μιλάς για κάτι συνέχεια, είναι σαν να το χρησιμοποιείς και να το κατανοείς καλύτερα.
-Πάντως μου αρέσει ο τρόπος που διαχειρίζεστε αυτό το θέμα, γιατί έχει έναν πολύ ποιητικό και καλλιτεχνικό τόνο. Δεν είναι ωμό και ρηχό όπως μπορεί να έχουμε συνηθίσει από πολλές μπάντες του ήχου. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που το προσεγγίζετε και θα ήθελα να μάθω ποιες είναι οι επιρροές σας γύρω από αυτό το θέμα. Θα μπορούσε να είναι ο Edgar Allan Poe ή κάτι από τον Goya, δεν ξέρω...
Δ: Ναι, γενικά μου αρέσει πολύ να κοιτάζω πίνακες και να ψάχνω πληροφορίες. Είναι κάτι που κάνω από το πρώτο άλμπουμ. Έμπνευση μπορεί να έρθει από παντού — από ταινίες, πίνακες, οτιδήποτε μπορεί να σου προκαλέσει ένα συναίσθημα. Φυσικά και από βιβλία. Είχαμε δει κι ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ, που στο τέλος είχε ένα απόσπασμα για τις νεκρές ιδέες, που είχε ο Χένρικ Ίψεν. Εκείνη την περίοδο γράφαμε το άλμπουμ και με χτύπησε πολύ αυτό το σημείο. Ήταν ένα θέμα που ήδη εξερευνούσα ως άνθρωπος — πώς μπορείς να απελευθερωθείς από φόβους και ανασφάλειες, πώς τα ξεπερνάς. Όταν είδα αυτό το απόσπασμα, το ένιωσα σαν καθαρή έμπνευση.
Θ: Η έμπνευση έρχεται από παντού. Άνθρωποι σαν εμάς κι εσένα , που ασχολούμαστε με την καλλιτεχνική πλευρά της ζωής, βρίσκουμε έμπνευση ακόμα και σε ένα σούπερ μάρκετ που λέει ο λόγος. Από τον κινηματογράφο, τη μουσική, τις εικόνες, τους πίνακες. Αν ψάχνεις, η έμπνευση εμφανίζεται παντού. Είναι ο τρόπος που ζούμε. Όπου κι αν σε βάλουν, θα βρεις κάτι να πάρεις μια ιδέα. να ξεκολλήσεις.
-Στον δίσκο έχετε και διαφορετικές γλώσσες, όπως προείπαμε, γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, ελληνικά. Πώς προέκυψαν και πώς αποφασίσατε ποια γλώσσα ταιριάζει σε κάθε κομμάτι;
Δ: Θα ξεκινήσω με τα γαλλικά. Τα αγαπώ πολύ — μου αρέσει ο τρόπος που γράφονται και πώς ακούγονται. Πάντα έβλεπα λέξεις στα γαλλικά και έλεγα «ουάου, μου αρέσει τόσο πολύ ο τρόπος που γράφεται αυτή η λέξη». Έχω μια αγάπη για τη γλώσσα και τον ήχο της. Όταν τελειώσαμε τα κομμάτια, καθίσαμε με τον Yoshi, τον μπασίστα μας, και σκεφτόμασταν τι τίτλους να βάλουμε. Ψάχναμε ιδέες μαζί και έτσι προέκυψαν όλα αυτά. Θέλαμε να αναμείξουμε γλώσσες, να υπάρχει κάτι με το οποίο να μπορεί ο καθένας να συνδεθεί. Αν είχα περισσότερο χρόνο, θα μπορούσα να βάλω και περισσότερες. Τα γερμανικά ήταν πιο εύκολα, αφού ζούμε εδώ. Του έλεγα, «Yoshi, θέλω κάτι που να ακούγεται καταστροφικό», και βρίσκαμε μια λέξη. Το "Die Auslöschung" πχ. Είναι σκληρή λέξη. Ήθελα να νιώθω ελεύθερη, να μη σκέφτομαι ότι εδώ πρέπει να βάλω αγγλικά ή κάτι συγκεκριμένο. Το είχα πιο ελεύθερα στο μυαλό μου.
-Κάτι πολύ ωραίο επίσης στο άλμπουμ είναι η συνεργασία με τον Σάκη από τους Rotting Christ. Πώς προέκυψε; (σσ, ο Σάκης εμφανίστηκε "ως δια μαγείας" στον χώρο, την ώρα της συνέντευξης και εν συντομία ανέφερε πόσο πολύ εκτιμάει τη μουσική των Unverkalt, και πόσο αρμονική ήταν η συνεργασία με τη μπάντα).
Θ: Είμαστε πολύ τυχεροί. Παίξαμε μαζί σε ένα live στο Αμβούργο, τελείως τυχαία. Ήταν πολύ άμεσος και καλός άνθρωπος. Δεν τον γνώριζα προσωπικά από πριν. Πήρα το θάρρος — δεν το κάνω εύκολα — και του είπα ότι έχω ένα τραγούδι που θα του ταίριαζε, και αν θέλει, όποτε θέλει, μπορεί να το ακούσει. Το ίδιο απόγευμα κανονίσαμε. Καθώς έφευγε από το live, ανταλλάξαμε μηνύματα, το άκουσε και ήταν μέσα. Και μας έδωσε πολλή στήριξη, κάτι πολύ σημαντικό. Είναι άνθρωπος που στηρίζει τη σκηνή με νύχια και με δόντια. Δίνει κουράγιο σε πολλούς ανθρώπους στην Ελλάδα να προχωρήσουν το όνειρό τους. Το πιο σημαντικό είναι αυτό. Είναι πολύ ταπεινός — και το λέω με την καλή έννοια — και δίνει χώρο στους νεότερους, πολύ προσγειωμένος. Δίνει πολύ χώρο και πάτημα, και βοηθάει με τον δικό του τρόπο τις μπάντες, όπως και εμάς τώρα. Παλαιότερα αυτό δεν συνέβαινε τόσο εύκολα, ειδικά εντός Ελλάδας, υπήρχε βεντετισμός. Αυτό που κάνει είναι ιερό πράγμα, και το εννοώ το ιερό, όσο κι αν φαίνεται "αντίθετο" με το στυλ του και με το όνομα των Rotting Christ που φέρει. Είναι δική μου άποψη, φυσικά, αλλά το θεωρώ πολύ σημαντικό. Ο άνθρωπος ήρθε στο Βερολίνο τώρα, γιατί έπαιξε και στο MEH Festival. Ήρθε εδώ, μας βοήθησε, μας τίμησε. Περάσαμε υπέροχα.
-Λοιπόν, στους προηγούμενους δίσκους σας, πριν φτάσουμε σε αυτό το πιο ακραίο ύφος, έχετε πειραματιστεί με διάφορους ήχους. Έχετε ένα πολύ συγκεκριμένο, αναγνωρίσιμο στυλ, αλλά με διαφορετικά μουσικά επίπεδα. Στο πρώτο άλμπουμ υπήρχαν πολλά post-alternative, indie στοιχεία. Στο δεύτερο υπήρχε μια πιο soundtrack αίσθηση. Τώρα μιλάμε για τα πιο ακραία στοιχεία του νέου δίσκου. Υπάρχει περίπτωση να απομακρυνθείτε κι άλλο στο μέλλον και να επεκταθείτε σε κάτι διαφορετικό; Ή έχετε βρει το «λιμάνι» σας;
Θ: Εγώ πιστεύω ότι είναι στάδια. Και είναι ωραίο να τα διαπερνάς αυτά τα στάδια — για την ψυχή σου. Είναι όμορφο να υπάρχουν διαφορετικές φάσεις στην καθημερινότητα, στη μουσική, στη ζωή. Δεν νομίζω ότι αλλάζεις απλώς· νομίζω ότι εξελίσσεσαι. Και κάνεις μουσική γιατί το νιώθεις, όχι για κάποιον άλλο λόγο. Δεν γίνεται να κάνεις μουσική αν δεν το νιώθεις. Και όταν δημιουργώ, θέλω να είμαι καλά με την ψυχή μου. Θέλω να πω «έκανα κάτι καινούριο», έστω και λίγο. Όχι κάτι τρελό, αλλά κάτι νέο. Είναι ωραίο να δοκιμάζεις. Και θα ήθελα ο κόσμος να λέει «τι ωραίο αυτό που κάνατε στον πρώτο δίσκο, αλλά στον δεύτερο είναι κάτι άλλο».
Δ: Κι εγώ πιστεύω ότι είναι ωραίο να πειραματίζεσαι. Όπως είπα, είναι καλό να βάζουμε πάντα τα δικά μας στοιχεία — αυτά υπάρχουν. Στους τρεις δίσκους μπορείς να καταλάβεις ότι κάτι έχει αλλάξει, αλλά υπάρχει και μια βάση. Κρατάμε πάντα μια βάση, αλλά παίζουμε πολύ γύρω από αυτήν. Στο μέλλον θα είμαστε πολύ ελεύθεροι. Και νομίζω ότι παίζει ρόλο και το αν βρίσκεις ανθρώπους που φέρνουν διαφορετικές οπτικές. Για παράδειγμα, στο “Die Auslöschung” βλέπεις δύο τελείως διαφορετικά πράγματα να συνυπάρχουν. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις φέρνουν διαφορετικές εμπνεύσεις και αποτελέσματα.
Θ: Ένα σταθερό στοιχείο, πάντως, είναι πάντα η φωνή της Δήμητρας. Είναι το σημείο αναφοράς, ο «σταθμός», και γύρω από αυτήν χτίζονται όλα.
-Όσον αφορά τη συνεργασία σας με τη Season of Mist, πιστεύεις ότι το όνομά σας μεγαλώνει σταδιακά; Φαντάζομαι ότι το πρότζεκτ θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο...
Δ: Η στήριξη που έχουμε είναι πραγματικά απίστευτη και σίγουρα μπαίνουμε σε νέο κοινό. Χρειάζεται βέβαια πολλή δουλειά κι από εμάς. Αυτή η χρονιά είναι φανταστική. Είμαστε πολύ χαρούμενοι. Προσωπικά, αν με ρωτήσεις, είναι όνειρο. Είναι όνειρο γιατί δίνουν μεγάλη προσοχή στην αισθητική και στην κατεύθυνση των συγκροτημάτων τους. Το να είμαστε σε αυτό το roster με κάνει πολύ χαρούμενη. Και σίγουρα θα μας στηρίξει σε πολλά μελλοντικά βήματα. Η Season of Mist είναι όνειρο για εμάς.
Θ: Όνειρο. Νιώθω κι εγώ πολύ τυχερός. Μιλάμε για μια τεράστια εταιρεία. Μιλάμε για ένα label με τεράστιά ιστορία, πολλές μεγάλες μπάντες στο ενεργητικό της, μόνο τύχη μπορεί να θεωρηθεί ότι μας προμοτάρει και θα κυκλοφορήσει το άλμπουμ μας αυτή η εταιρεία.
-Και κλείνοντας, ποια είναι τα σχέδιά σας τώρα που κυκλοφορεί ο νέος δίσκος;
Δ: Το βασικό σχέδιο είναι τα live. Και φυσικά δεν σταματάμε να γράφουμε. Ήδη κοιτάμε νέες ιδέες και νέο υλικό. Αλλά για την επόμενη περίοδο, η κύρια εστίαση είναι οι συναυλίες. Εκατό τοις εκατό.
Θ: Ακριβώς. Η μουσική πρέπει να είναι στον δρόμο. Να ακούγεται σε μικρούς χώρους, σε μεγάλους, παντού. Ακόμα και σε καφέ. Γι’ αυτό υπάρχει — για να ακούγεται μπροστά σε πραγματικό κοινό, όχι μόνο στο Spotify. Η μουσική υπάρχει για να ενώνει ανθρώπους, να ενώνει απόψεις, να δημιουργεί σύνδεση.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου