Οι Unverkalt είναι ένα συγκρότημα που άνοιξε τα φτερά του μέσα από την αναζήτηση και τον πειραματισμό, γύρω από post, soundtrack-ικά και alternative rock και metal ιδιώματα, πάντα όμως με το αίσθημα μιας γκρίζας μελαγχολίας. Στο τρίτο τους άλμπουμ τώρα, υπό τον τίτλο "Héréditaire", τα πράγματα παίρνουν μια πιο μελανή τροπή, σε μοτίβα που κατά το παρελθόν, φαίνονταν πως θα έρθουν, αλλά ενδεχομένως, τίποτα δεν ήταν βέβαιο. Το βέβαιο σίγουρα είναι όμως, πως η Season Of Mist έχει στα χέρια της μια πολύ καλή μεταγραφή.
Ξεφεύγοντας αρκετά από το απλωμένο post metal, των δύο πρώτων άλμπουμ, οι Ελληνογερμανοί, κρατούν μόνο τις υπνωτικές μελωδίες, και την τεχνική, μπολιάζοντας τα ως εργαλεία, σε ένα μαύρο κι ακραίο σκηνικό με πολλά blackened και death μοτίβα. Όλα μάλιστα γίνονται ξεκάθαρα, ήδη από το εναρκτήριο "Die Ausloschung", που ξεκινά να χτίζει το ατμοσφαιρικό, ερεβώδες ταξίδι, και από νωρίς να μπαίνει η καφρίλα, όσο η φωνή της Δήμητρας γίνεται ανά διαστήματα χαλί, σε ένα κλίμα έντονου συναισθηματισμού, δυσφορίας και καταστροφής, ενώ από την άλλη, τα αλλεπάλληλα ξεσπάσματα της, δείχνουν πως η ιδιαίτερη χροιά της, δε χάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ούσα πάντα αξιοσημείωτη, σε κάθε θέση, κάτι πολύ βασικό σε όλη τη ροή του δίσκου.
Από την άλλη ο Θέμης Ιωάννου, ως το βασικό συνθετικό μυαλό, και οραματιστής αυτής της ερεβώδους πτυχής των Unverkalt, σε κομμάτια όπως το "Oath Ov Prometheus", και "I, The Deceit" με την εμφάνιση του Σάκη Τόλη, βγάζει όλη την επιθετικότητα που έκρυβε, διαχέοντας την διάσπαρτα κι αρμονικά ανάμεσα σε πιο εξιλεωτικές στιγμές του δίσκου, όπως το "A Lullaby For The Descent" ή το "Introjects", ενώ δεν παραλείπονται από μέσα τραγούδια που συγχρονίζονται σε δύο ταχύτητες, ενισχύοντας τη μεταβλητότητα του ήχου της μπάντας, με ουσία, όπως συμβαίνει στο "Penumbrian Lament". Εδώ είναι που αξίζει να σημειωθεί πόσο σινεματική είναι η δομή και η αύρα των κομματιών, με τον τρόπο που παρουσιάζονται, σαν ένας διαρκής, εσωτερικός εικονικός πνιγμός, που από εκεί που βυθιζόμαστε, ξαναβρισκόμαστε στην επιφάνεια, μέχρι να χαθούμε ξανά σε κάποιο αβυσικό πεδίο.
Ειδική μνεία δε, πρέπει να γίνει στα ιδιαιτέρως φορτισμένα κομμάτια, όπως η "Aenae Lithi", που η ελληνική γλώσσα έχει την τιμητική της, μέσα από τρεμάμενους ήχους, τρικυμιώδεις και, ταλανισμένους ανάμεσα σε γκρούβες, όλα βασισμένα στη Μικρασιατική Καταστροφή. Το "Death Is Forever", λίγο πριν το τέλος, είναι ένα κρυφό διαμάντι μέσα στο σύνολο, που το ανάλογο βάρος του υπόλοιπου δίσκου, δεν το βγάζει μόνο σε σκισμένα φωνητικά ή blastbeats, αλλά και σε ένα πνευματικό vibe, με ερμηνείες γεμάτες πάθος, μέσα από τον φόβο για το άγνωστο του Θανάτου, όσο το φινάλε, "Maladie de I'Sprit" βάζει την υπογραφή του σε ambient τόνους, με heavy φινιρίσματα και με την ανάλογη παράνοια εντός, αλλά και μια ηχώ, σαν σειρήνα, να θέλει να μας γυρίσει πίσω.
Εξωτερικά δυναμικό, μα εσωτερικά εύθραυστο, με την ακρότητα του να εξιλεώνει φόβους, αδυναμίες και να τα κοιτά όλα κατάματα, το Héréditaire, είναι ο δίσκος που μπορεί να ταράξει φέτος τα νερά, και να δώσει κάτι που έλειπε από το extreme metal της νέας εποχής. Οι Unverkalt καταφέρνουν να βγάλουν έναν δίσκο ποικίλο, πολυεπίπεδο και φουρτουνιασμένο, που ενώνει πολλά είδη χωρίς όμως να χάνει από χαρακτήρα. Η ατμόσφαιρα έχει τονιστεί ήδη και παραπάνω, αφού είναι ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό όλου του άλμπουμ, ενώ υπερισχύει ένα αίσθημα μυστηρίου μέσα σε όλα όσα πραγματεύονται εντός αυτής της δουλειάς. Μετά από δύο πολύ επιτυχημένα, μα διαφορετικά άλμπουμ, οι Unverkalt πιάνουν τον παλμό για ένα έξτρα πράγμα, που χωρίς ενδεχομένως να ξέραμε ούτε εμείς, αλλά ούτε κι αυτοί, πως είχαμε ανάγκη. Αυτή η κυκλοφορία είναι απαιτητική, μα μόλις πιάσει κάποιος το νόημα, θα μιλήσει απευθείας στη ψυχή του, με όλον τον μουσικό αλλά και νοηματικό όγκο που υπάρχει μέσα.
(9/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου