Nightfall στο Metal View: Η μπάντα είναι ταγμένη στα live τώρα

Οι τάξεις των Nightfall είναι άκρως δραστήριες τα τελευταία χρόνια, έχοντας κυκλοφορήσει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, δύο δίσκους-φωτιά, και ξεκινώντας να οργώνουν τα σανίδια, κάτι που μάλιστα οι οπαδοί και παρατηρητές της μπάντας δεν το έχουν συνηθίσει. Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή τους στην Αθήνα, το Metal View, μίλησε με τον μπροστάρη τους, Ευθύμη Καραδήμα, περνώντας από κάθε σταθμό της 35ετούς πορείας αυτής, φτάνοντας μέχρι το πιο πρόσφατο "Children Of Eve". Η τρικυμιώδη αυτή καριέρα έχει πολλά ενδιαφέροντα να πει, κι όλα τα υπόλοιπα, στο Fuzz, στις 24 Οκτωβρίου μαζί με τους Shattered Hοpe και το κύκνειο άσμα των Daylight Misery.

-Καταρχάς, ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία του "Children Of Eve", ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου;

Ήταν σούπερ Γιάννη. Δεν το περιμέναμε να είναι τόσο καλή με το καλημέρα. Αυτό το άλμπουμ χτύπησε νεύρο. 

-Επίσης κάνατε και μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Possessed και τους Terrorizer. Πώς ήταν σαν εμπειρία; Νιώσατε πως το touring ήταν κάτι που έλειπε από τους Nightfall;

Ωραία τουρνέ. Παίξαμε σε αρκετά μέρη και τα πήγαμε πολύ καλά. Κοιτάμε πως και πως για την επόμενη. Η μπάντα είναι ταγμένη στα live τώρα. 

-Το "Children Of Eve" είναι ίσως ένας από τους πιο extreme δίσκους σας, αυτό ήταν κάτι που ήρθε φυσικά σαν διαδικασία ή ήταν αποτέλεσμα προσηλωμένης δουλειάς;

Η προσήλωση είναι στην λεπτομέρεια, κι αυτή είναι που κάνει τη διαφορά. Όλα τα άλλα έρχονται με απόλυτα φυσικό τρόπο. Πλέον είναι η λεπτομέρεια που τραβάει περισσότερο χρόνο και ενέργεια στο στούντιο. 

-Επίσης σε σχέση με το πολύ σκοτεινό και εσωστρεφές "At Night We Prey", το "Children Of Eve", είχε έναν πιο ευθύ και εξωστρεφές χαρακτήρα. Ήταν κάτι σαν το γιν και το γιανγκ στη νέα εποχή των Nightfall;

Ωραία παρατήρηση. Μπορείς να το πεις και έτσι, ναι. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κυκλοφορήσαμε ένα νέο άλμπουμ που να θυμίζει το προηγούμενο. Έχουμε αυτή την συνήθεια να ζευγαρώνουμε τα άκρα. 

-Τώρα, αν γυρίσουμε 35 χρόνια πίσω, στη χρυσή εποχή του underground, τι ήταν αυτό που πυροδότησε τον νεαρό Ευθύμη να δημιουργήσει τους Nightfall;

Η ανάγκη να επιβιώσω σε μια κοινωνία που έδειχνε να μη με θέλει. Η μουσική έγινε το μέσο. Δύσκολα χρόνια. Δεν τα αναπολώ. Ακούω κόσμο να τα ωραιοποιεί, αλλά δεν ήταν καθόλου ωραία. Το μόνο καλό ήταν ότι ήμασταν νέοι και τσαμπουκαλεμένοι. 

-Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα στην extreme σκηνή του τότε με τώρα;

Άλλος κόσμος. Τότε ήμασταν λίγοι και κάναμε πολλά. Τώρα είμαστε πολλοί και ώρες, ώρες δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε τα λίγα. Να κάνουμε μια περιοδεία έξω μόνο με Ελληνικές μπάντες για παράδειγμα ή να ξεκινήσουμε, σαν σκηνή λέω τώρα, μια δισκογραφική ελληνική να στηρίξει τον εγχώριο ήχο και να επενδύσει σε νέες μπάντες εδώ. Ο πυρήνας τότε ήταν μικρός αλλά σκληρός. Τώρα βλέπω περισσότερες ατομικές κινήσεις αποξενωμένες μεταξύ τους.

-Ξεκινήσατε με μια τριάδα δίσκων πολύ ακραία, τραχιά αλλά και με αρκετές ελληνικές πινελιές, τα "Parade Into Centuries", "Macabre Sunsets" και "Athenian Echoes", όπου ο ήχος σας διαφοροποιούταν από άλλες μπάντες της σκηνής και ήταν πολύ αυθεντικός. Προσωπικά ακόμα και σήμερα μου βγάζει ένα πολύ μυστηριακό χρώμα. Πώς αντλήσατε την έμπνευση για αυτά; Ήταν κάτι που σας απασχολούσε τότε για το πως θα ακούγεστε;

Όχι, ποτέ δεν είχαμε τέτοιες έγνοιες. Όλη η δημιουργία ήταν ένα παιχνίδι. Κάθε πίστα που ξεκλείδωνες,  κάτι νέο εμφάνιζε. Η έμπνευση όλη ήταν και είναι ότι νιώθεις καθημερινά. Ο τρόπος έκφρασης είναι ποιητικός και για αυτό ίσως δείχνει ότι οι συνθέσεις δεν είχαν σχέση με τις καθημερινές έγνοιες που είχαμε. Δεν είναι έτσι βέβαια. 

-Έπειτα ξεκίνησε σταδιακά μια στροφή στον ήχο σας, με το "Lesbian Show" και κατ' επέκταση με το "Diva Futura". Θέλατε να ρισκάρετε, να δείτε τα όρια σας ή ήταν μια εποχή που νιώσατε κορεσμό από το extreme metal;

Έχω την εντύπωση ότι η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν αυτή από το Parade into Centuries στο Macabre Sunsets. Ακόμα και η εταιρεία κώλωσε. Δεν ήταν εύκολο θυμάμαι. Από τη στιγμή που το αποδέχτηκαν οι Γάλλοι όλα πήγαν καλά. Το Lesbian Show είχε τον ήχο που είχε γιατί ξεκλειδώσαμε την πίστα του “ηχογραφώ στο εξωτερικό σε κανονικό metal στούντιο”. Εκεί μπήκαμε στο χώρο και ρουφήξαμε την ενέργεια του. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ελληνικές ηχογραφήσεις ήταν πιο γλυκές στο άκουσμα. Δεν υπήρχε τρόπος να ηχογραφήσεις πραγματικά σκληρή ρυθμική κιθάρα στην Ελλάδα τότε. Με το που το βρήκαμε το εκμεταλλευτήκαμε. Στο Diva Futura όμως δουλέψαμε μια νέα ισορροπία μεταξύ σκληρού και σκοτεινού. Δεν επαναπαυτήκαμε. Όταν έχεις μάθει να κάνεις παιχνίδι, συνεχώς ανοίγεσαι, δοκιμάζεις. 

-Σχετικά με το "Diva Futura", ακούγοντας το τώρα, προσωπικά το θεωρώ αρκετά κλασικό. Νιώθεις πως υποτιμήθηκε αρκετά όταν κυκλοφόρησε;

Τα σπάσαμε με την εταιρεία τότε και δεν έγινε σωστό promotion. Ήμασταν και πιτσιρικάδες, δεν κρατήσαμε τα προσχήματα. Για εμάς ήταν τέχνη, αλλά για την εταιρεία ήταν χρήματα, επένδυση, και θεωρούσε ότι πρέπει να έχει λόγο. Δεν καταλάβαινα από τέτοια. Τα τίναζα όλα στον αέρα. Ήταν και η ψυχοσύνθεση μου. Η οργή που έχτιζε τα άλμπουμ κατέστρεψε τις σχέσεις. 

-Το "I Am Jesus" και το "Lyssa" που ακολούθησαν θεωρείς πως ήταν ένα reboot για τη μπάντα να ξαναγυρίσει σε πιο ακραία μονοπάτια, αλλά με πιο ατμοσφαιρικές πινελιές όπως έκαναν πολλές μπάντες στις αρχές του νέου millenium όπως οι Rotting Christ, οι Tiamat ή οι Moonspell;

Όλες αυτές οι μπάντες τότε ήμασταν μια σκηνή στην Ευρώπη. Με κάθε κυκλοφορία της η μία μπάντα προσπαθούσε να πάει τον ήχο ένα κλικ πιο πέρα. Η τεχνολογία άλλαζε και κάθε φορά είχες και κάτι άλλο να δοκιμάσεις στο στούντιο. Εννοείται ότι όλοι πηγαίναμε μαζί σαν κοπάδι, και πότε ό ένας νόμιζε ότι είναι λίγο πιο μπροστά, και πότε ο άλλος. 

-Με την επιστροφή σας στα 10s, με το "Astron Black" και το "Cassiopeia" πολλοί πίστεψαν για τα καλά στην επιστροφή σας. Τι συνέβη και μετά από λίγο ξαναπαγώσατε τη μπάντα;

Εγώ φταίω. Δεν ήμουν έτοιμος. Αλλά ξέρεις, αν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις. Πάρα πολύ ωραία και τα δύο άλμπουμ. Τα ακούω ακόμα. Ιδίως τώρα που έχει περάσει χρόνος από τότε. Δεν ήμουν στα καλύτερα μου. 

-Γυρνώντας στο σήμερα, μέσα σε αυτό το πέρασμα των τρεισήμισι δεκαετιών, ένα χαρακτηριστικό που βλέπω, είναι ότι ποτέ δε φοβηθήκατε να τολμήσετε. Εσύ προσωπικά, ποιο θεωρείς το κοινό σημείο των Nightfall του παρελθόντος με του σήμερα;

Σίγουρα αυτό που μόλις ανέφερες για την τόλμη. Το βλέπουμε και σαν πρόκληση. Ξέρεις, να δημιουργείς πράγματα κοιτώντας τον δημιουργικό ορίζοντα με τις προκλήσεις των καιρών. Ωραίο το παρελθόν. Μας καθορίζει όλους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αλλά είναι το σήμερα που θέλουμε να πιάσουμε. Το vibe του τώρα, όχι του κάποτε. Αυτό όλο με εξιτάρει. 

-Ετοιμάζεστε για ένα μεγάλο Live στην Αθήνα, στις 24 Οκτωβρίου, όπου η μουσική σας θα συναντήσει το θέατρο, με τη σκηνογραφία της Μαρίας Φιλίππου και του Παναγιώτη Λαζαρίδη. Πώς αποφασίσατε για αυτό το εγχείρημα;

Μετά την αναβολή λόγω ενός ατυχήματος που είχα, είπαμε να μην κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια και να δουλέψουμε στην ποιοτική αναβάθμιση των εμφανίσεών μας. Είπαμε ότι οι Nightfall μπήκαν στην εποχή των ζωντανών εμφανίσεων μετά από πολλά χρόνια. Ε, ας το τερματίσουμε. 

-Γενικά τι να περιμένουμε από αυτή την εμφάνισή σας;

Πιστεύω ότι το σκηνικό που ετοιμάζουμε θα δώσει άλλη διάσταση στην εμπειρία του κοινού. Θέλουμε τη συμμετοχή σας. Θα είναι πολύ ωραίο. 

- Και κλείνοντας, τι να περιμένουμε από τους Nightfall στη συνέχεια;

Πολλές συναυλίες Γιάννη!

Γιάννης Χαρτζανιώτης