Οι Green Carnation, είναι η περίπτωση συγκροτήματος, που σκέφτονται πολύ, μιλούν λίγο, αλλά όταν το κάνουν, σίγουρα έχουν κάτι σημαντικό να πουν. Η καλλιτεχνική τους και φιλοσοφημένη υπόσταση τους, εξάπτουν την περιέργεια του κοινού, ειδικά τώρα στην τριλογία του "A Dark Poem". Από την Οφηλία του Ρεμπώ, στον σημερινό κόσμο, το τελευταίο μέρος αυτής της σειράς, έρχεται να κλείσει αυτό το τόσο δημιουργικό φεγγάρι μέσω του "The Messiah Complex" ψάχνοντας για σωτηρία.
Ξεφεύγοντας από τα προσωπικά, οικογενειακά, και κλειστά, ενδοσκοπικά περιβάλλοντα των δύο προηγούμενων μερών της τριλογίας, εδώ είναι ένα άνοιγμα στον ευρύ κόσμο. Το "Messiah Complex" ψάχνει απαντήσεις σε φιλοσοφικά, κοινωνικά και ηθικά ερωτήματα κάνοντας τα βαθύτατα οικεία για τον καθένα μας, αφού πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας, κάπως θα ταλανίζεται. Το φινάλε αυτής της τριλογίας, επ'ουδενί δεν κλείνει με επικό ή δοξαστικό τόνο το άλμπουμ, όσο κι αν το σύνολο ηχητικά πρεσβεύει ένα μεγαλείο Οι διθύραμβοι είναι κάτι πολύ μακρινό για αυτούς, μιας και οι εντάσεις του δίσκου και τα ογκώδη riff-αρίσματα μοιάζουν περισσότερο με κορυφώσεις ενός αέναου requiem.
Αν εμβαθύνουμε, θα δούμε από την αρχή, με το "Unconditional Artificial Chemistry" καθώς και με το ομότιτλο, να ακολουθείται μια φυσική συνέχεια από το "Sanguis", με το ταυτόσημο doomy ηχόχρωμά να υπερισχύει, μα ταυτόχρονα να δημιουργείται μια πολύ prog, τρικυμιώδης ατμόσφαιρα, κάποιες φορές θυμίζοντας από King Crimson μέχρι Opeth, και βλέποντας τις εναλλαγές υφών και ταχυτήτων όλο και να αυξάνονται. Από την άλλη, στα οκτώμισι λεπτά του "Broken Souls, Common Enemies", γινόμαστε μάρτυρες όλου του συναισθηματικού και ηχητικού φάσματος των Green Carnation, με πολλά heavy και death ξεσπάσματα, ένα καθηλωτικό κιθαριστικό σόλο, και κάπου στη μέση, μια αύρα από Jethro Tull, να γλυκάνει. Βέβαια το κερασάκι στην τούρτα είναι το φινάλε, η ορχηστρική σουίτα του "A Dark Poem", που μεταφράζει σε κλασική μουσική όλα τα highlights της τριλογίας, με την υπογραφή της συμφωνικής ορχήστρας, του Kristiansand, γενέτειρας των πρωταγωνιστών μας, εδώ.
Εκ πρώτης, γεμάτο εκπλήξεις, που μετέπειτα μπορούμε να φανταστούμε πως μόνο εκείνοι θα μπορούσαν να κάνουν, το "The Messiah Complex" είναι το φινάλε που πραγματικά άρμοζε σε αυτή την τριλογία. Μέσα σε πολλά highlights, της πορείας των Νορβηγών, αυτό το δαιδαλώδες έργο, είναι σίγουρα το απόλυτο ορόσημο τους. Όλη η τριλογία είχε κάτι νέο να δώσει, και τώρα ολοκληρωμένη όπως είναι, καταλαβαίνουμε γιατί μας μάγευε λίγο λίγο. Βιώματα, σκέψεις και ανησυχίες, μαζεύονται σε αυτό το μεγαλοπρεπές έργο, που από πρόκληση έγινε άρτια απτό, και παρά τις μελαγχολικές και σκοτεινές του τάσεις, για άλλη μια φορά στην πορεία των Green Carnation, μιλάμε για κάτι που ζεσταίνει τη ψυχή μας.
(9,5/10)
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου