Ορδές από τη Νορβηγία εμφανίζονται ξανά στο Metal View. Αυτή τη φορά, οι Einherjer κατακτούν τον χώρο, που κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ. Παγωμένο, επικό, δραματικό μα κι απόλυτα heavy, έρχεται το δέκατο πόνημα των ηρώων του Haugesund, "Lifeblood", εν μέσω της 30ης επετείου τους, και μαζί με τον ντράμερ, Gerhard Storesund, αναλύουμε την ποικίλη, βαριά μουσική τους, που δένεται με την πλούσια ιστορία της Σκανδιναβικής Δυτικής Ακτής.
-Καταρχάς, μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια από το Northern Star μέχρι τώρα με το LifeBlood, κυκλοφορήσατε ένα live άλμπουμ, κυκλοφορήσατε μια διασκευή των Motörhead στο Deaf Forever και τώρα το LifeBlood. Νιώθεις ότι όλος αυτός ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα μετά την καραντίνα, τα lockdown και όλα αυτά;
Πέρασε πάρα πολύ γρήγορα. Δηλαδή, δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια από το προηγούμενο άλμπουμ. Έτσι το νιώθω εγώ. Σωστά. Και μέχρι να το αναφέρεις, είχα ήδη ξεχάσει ότι είχαμε κυκλοφορήσει και ένα live άλμπουμ. Οπότε ναι, αλλά νομίζω ότι ήμασταν τυχεροί γιατί μπορέσαμε να παίξουμε λίγο εδώ στη Νορβηγία και να ηχογραφήσουμε ουσιαστικά εκείνο το άλμπουμ τοπικά εδώ και να φτιάξουμε ένα πολύ ωραίο άλμπουμ από αυτό. Οπότε ναι, νομίζω ότι υπήρξε μια ενδιαφέρουσα περίοδος παύσης όπου δεν συνέβαιναν και πολλά άλλα. Έτσι, ουσιαστικά έχουν περάσει τρία χρόνια από εκείνο το άλμπουμ μέχρι σήμερα. Αλλά ναι, ο χρόνος πέρασε πραγματικά πολύ γρήγορα.
-Το LifeBlood είναι πλέον το δέκατο άλμπουμ σας και κυκλοφορεί στη διάρκεια της 30ής επετείου από το ντεμπούτο άλμπουμ σας. Πώς νιώθεις για όλο αυτό το χρονικό διάστημα που έχει περάσει και πώς βλέπεις την εξέλιξη μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες;
Νομίζω ότι είναι τρελό το ότι έχουν ήδη περάσει 33 χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε αυτή τη μπάντα. Yπήρξε σίγουρα μια αλλαγή, καθώς κάναμε ένα διάλειμμα το 2009. Οπότε υπήρξε μια μετατόπιση τότε. Από εκεί αρχίσαμε και χαράξαμε κάπως μια νέα πορεία. Και πιστεύω ότι τότε βρήκαμε το ύφος μας, το οποίο ακολουθούμε από τότε, παρεκκλίνοντας λίγο κάθε φορά. Όλα τα άλμπουμ από τότε έχουν κατά κάποιον τρόπο οδηγήσει και κορυφωθεί στο νέο μας άλμπουμ, το LifeBlood. Νομίζω ότι εξακολουθεί να βασίζεται στην ίδια συνταγή σε κάποιο βαθμό. Απλώς είχαμε υποσχεθεί στους εαυτούς μας ότι θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι λίγο πιο επικό και ίσως λίγο πιο ανοιχτό από ό,τι κάναμε προηγουμένως. Και πιστεύω ότι το πετύχαμε με αυτό το άλμπουμ. Είμαι αρκετά περήφανος γι’ αυτό.
-Το Lifeblood στα δικά μου αυτιά και στο μυαλό μου είναι σαν το αίμα που κυλάει μέσα στον χρόνο για να μεταφέρει ένα μήνυμα, να διαδώσει μια ιδεολογία, να μεταφέρει κάτι πολύ σημαντικό. Αυτή είναι η δική μου συμβολική ερμηνεία του τίτλου σας. Ποια είναι όμως η πραγματική σημασία του;
Αν αυτό νιώθεις για εσένα, τότε αυτή είναι η σημασία του για εσένα, και είναι πολύ σημαντικό που το μεταφράζεις όπως θες. Αλλά νομίζω ότι το γενικό νόημα που θέλαμε να μεταδώσουμε είναι ότι διαμορφωνόμαστε από το παρελθόν και το παρελθόν δεν είναι κάτι που απλώς βρίσκεται πίσω μας. Είναι κάτι που μας ακολουθεί και μέσα από το οποίο διοχετεύουμε πλέον τη δημιουργικότητά μας. Αυτό σημαίνει για μένα.
-Αυτό το άλμπουμ έχει κάτι που είναι ταυτόχρονα πολύ διαφορετικό αλλά και πολύ οικείο σε σχέση με ολόκληρη τη δισκογραφία σας. Θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο heavy metal άλμπουμ σας με την κλασική έννοια του όρου, χωρίς να βασίζεται τόσο στα ακραία στοιχεία, κάτι που παρατηρώ πως εξελίσσεται από δίσκο σε δίσκο. Είναι κάτι που σας βγαίνει φυσικά;
Το περίεργο είναι ότι όταν αρχίζουμε να σχεδιάζουμε έναν νέο δίσκο δεν έχουμε κάτι ξεκάθαρο. Δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Απλώς συγκεντρώνουμε καλές ιδέες και βλέπουμε τι θα προκύψει από αυτές. Και αν αυτό σημαίνει ότι το αποτέλεσμα γέρνει περισσότερο προς τη heavy πλευρά, την πιο ακραία πλευρά ή την πιο επική πλευρά, τότε έτσι εξελίσσεται. Για παράδειγμα, το τραγούδι Gone ξεκίνησε απλώς από ένα riff, κι έμεινε σε αυτό. Όλα τα υπόλοιπα προέκυψαν σχεδόν τυχαία. Άρχισαν να πλέκονται γύρω του και τελικά έγινε το τραγούδι που είναι σήμερα. Οπότε δεν έχουμε πραγματικά κάποιο σχέδιο. Τουλάχιστον εγώ, όταν γράφω τραγούδια, δεν έχω κάποιο πλάνο. Έχω απλώς κάποιες ιδέες και τις επεξεργάζομαι καθημερινά στο μυαλό μου. Μπορεί για εβδομάδες ή και μήνες να αναπτύσσω ένα τραγούδι μόνο νοητά. Και μετά, κάπως τυχαία, γίνεται ένα ολοκληρωμένο τραγούδι.
-Συνολικά πάντως, υπάρχει μεγάλη ποικιλία, αλλά όχι τόσο με τον παραδοσιακό Black/Viking ήχο, όπως θα τον ονόμαζε κανείς. Είναι περισσότερο καθαρόαιμο heavy metal. Νιώθετε πως καθώς μεγαλώνετε τόσο ως άνθρωποι κι ακροατές όσο και ως μπάντα, αλλάζουν οι οπτικές σας ή όλα εξακολουθούν να προκύπτουν τόσο αυθόρμητα και φυσικά;
Μάλλον και τα δύο. Όταν ξεκινήσαμε τη μπάντα, εγώ έγραφα το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής. Υποθέτω ότι τότε είχαμε συμφωνήσει σε αυτό. Αλλά μετά τη διάλυση και την επανένωση της μπάντας, στην αρχή δεν ήμασταν σίγουροι. Δεν είχαμε ιδέα ποιον δρόμο θέλαμε να ακολουθήσουμε. Έτσι υπήρχε ένταση. Στην πραγματικότητα υπήρχε μια αναμπουμπούλα, γιατί προσπαθούσαμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιες από τις παλιές ιδέες που είχαμε πριν από τη διακοπή της μπάντας και όλα αυτά. Και δεν ξέρω... με τα παλιά τραγούδια που είχα γράψει ήμουν αρκετά προστατευτικός. Δεν θέλω εύκολα να τα αλλάζω, γιατί τα έχω στο μυαλό μου εδώ και δεκαετίες. Οπότε είναι δύσκολο για μένα να τα διαλύσω και να τα ξαναχτίσω από την αρχή, μιλώντας μου με έναν τρόπο όπως τότε που γράφτηκαν. Υπήρχε λοιπόν λίγη ένταση, αλλά στη συνέχεια βρήκαμε μια νέα κατεύθυνση που θέλαμε να ακολουθήσουμε. Και κάτι που συνέβη μετά είναι ότι χαλάρωσα πολύ περισσότερο σε σχέση με αυτές τις ιδέες. Γιατί δεν έχει νόημα καλές ιδέες να μένουν ανεκμετάλλευτες. Έτσι τώρα είμαι πολύ πιο ανοιχτός στο να τις αλλάζω και να τις διαμορφώνω ώστε να ταιριάζουν στη σημερινή μορφή της μπάντας.
-Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η εξέλιξή σας θυμίζει αυτή των Bathory. Δηλαδή από τις πιο ακραίες περιόδους σας έχετε περάσει σε έναν ήχο πιο καθαρό, πιο επικό, πιο δραματικό και περισσότερο heavy metal. Για μένα βρίσκεστε πλέον σε ένα σημείο αντίστοιχο με το Hammerheart ή το Twilight of the Gods, έτσι για να το διευρύνουμε κάπως...
Λοιπόν, υποθέτω ότι πρέπει να το εκλάβω ως κομπλιμέντο. Γιατί αυτά τα δύο άλμπουμ ήταν σχεδόν ο λόγος που ξεκινήσαμε αυτή τη μπάντα εξαρχής. Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ με την ιδέα ότι ξεκινήσαμε σκληροί και γίναμε πιο ήπιοι. Γιατί νομίζω ότι σήμερα είμαστε περισσότερο heavy metal από ό,τι, για παράδειγμα, στην εποχή του Odin Owns Ye All και εκείνης της περιόδου. Εξακολουθούμε να παίζουμε αρκετά βαριά μουσική.
-Πράγματι παραμένετε αρκετά heavy. Αλλά όταν μιλάω για τη δραματική πλευρά, εννοώ ότι είστε περισσότερο προσανατολισμένοι σε μινόρε κλίμακες, πιο σκοτεινοί, πιο μελαγχολικοί, σαν να υπάρχει ένα αίσθημα πένθους ή απώλειας. Ειδικά σε αυτό το άλμπουμ, τα νορβηγικά τραγούδια έχουν αυτού του είδους την ατμόσφαιρα. Θεωρώ ότι αποτελούν τα πιο ατμοσφαιρικά σημεία του δίσκου. Πώς προέκυψε αυτή η κατεύθυνση, αφήνοντας κάπως περισσότερη ενέργεια στα υπόλοιπα;
Δεν ξέρω. Απλώς υποθέτω ότι είχαμε μια διαφορετική νοοτροπία όταν θελήσαμε να κυκλοφορήσουμε αυτό το άλμπουμ. Είχαμε στο μυαλό μας την έννοια του Lifeblood. Το παρελθόν και η ιστορία μας που μας ακολουθούν και που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως έναν τρόπο να διοχετεύσουμε τη δημιουργικότητά μας. Και νομίζω ότι αυτό δημιουργεί μια διαφορετική ατμόσφαιρα, ίσως μια αίσθηση απώλειας ή νοσταλγικού πόνου. Ξέρεις, δεν είμαι σίγουρος.
-Εξακολουθείτε να είστε πολύ επικοί. Οπότε νομίζω ότι αυτό είναι ένα στοιχείο της ταυτότητάς σας που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει, σωστά;
Δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Τουλάχιστον όχι σε αυτή τη μπάντα. Αυτό πρέπει να παραμείνει ίδιο.
-Λοιπόν, και οι δύο κιθαρίστες σας, ως δίδυμο κιθαριστών, προέρχονται ουσιαστικά από την προηγούμενη περίοδο της μπάντας. Τώρα όμως βλέπω ότι έχουν δέσει πολύ καλά με τη νοοτροπία του συγκροτήματος. Παράλληλα, πιστεύω ότι υπάρχει και κάτι καινούριο. Υπάρχει μια φυσική συνέχεια από άλμπουμ σε άλμπουμ, αλλά θεωρείς ότι αυτοί οι δύο μουσικοί έφεραν κάτι διαφορετικό, κάτι νέο στη μπάντα;
Ναι, απολύτως. Βέβαια, ο Ole δεν είναι πλέον ακριβώς καινούριος. Αλλά έφερε πραγματικά νέο αίμα στη μπάντα, ειδικά μέσα από τα σόλο του και όλα αυτά. Είναι πραγματικά εκπληκτικός μουσικός. Και ο Tom, που είναι ο νεότερος κιθαρίστας, είναι επίσης νέος τραγουδιστής στα δεύτερα φωνητικά και στα καθαρά φωνητικά. Οπότε κι εκείνος έφερε κάτι καινούριο, τουλάχιστον σε αυτό το άλμπουμ, όπου του δώσαμε αρκετό χώρο σε αρκετά τραγούδια. Και υποθέτω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο δίσκος ακούγεται κάπως διαφορετικός από τους προηγούμενους, όπως λέγαμε. Ίσως λίγο πιο επικός, λίγο πιο μελωδικός και πιο ατμοσφαιρικός. Οπότε ναι, έφεραν πραγματικά νέες ιδέες και νέο αίμα στη μπάντα.
-Αν γίνω λίγο πιο παρατηρητικός και επικεντρωθώ στο άλμπουμ, βλέπω τραγούδια όπως τα Bloodborn, Saltworn Runes και The Eternal North, για να αναφέρω μερικά. Νομίζω ότι είναι πιο προσωπικά για εσάς ως μπάντα. Σαν τραγούδια αφιερωμένα στις περιοχές σας, στον πολιτισμό σας, στην κληρονομιά σας, σε ολόκληρη την παράδοση της δυτικής ακτής και τα σχετικά;
Νομίζω ότι ολόκληρο το άλμπουμ είναι έτσι, για να είμαι ειλικρινής. Αν διαβάσεις όλους τους στίχους, στην πλειονότητά τους λένε το ίδιο πράγμα: Ότι το παρελθόν είναι βαθιά συνδεδεμένο μαζί μας. Και ότι δεν είναι κάτι που βρίσκεται πίσω μας. Είναι κάτι που κουβαλάμε μαζί μας για πάντα. Και είναι επίσης κάτι που οι μελλοντικές γενιές θα σκεφτούν για εμάς. Ελπίζω, αν βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, να είναι κάτι που θα θυμούνται για εμάς.
-Και επίσης, η περιοχή σας έχει τεράστια ναυτική ιστορία και βίκινγκ κληρονομιά. Οπότε θεωρώ ότι όλα αυτά ταιριάζουν απόλυτα...
Αυτό το άλμπουμ δεν αφορά τόσο πολύ τους Βίκινγκς αποκλειστικά. Αφορά περισσότερο όλους τους ανθρώπους που ζουν εδώ. Τους ανθρώπους που έζησαν τη ζωή τους σε αυτόν τον τόπο εδώ και χιλιάδες χρόνια, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των Βίκινγκς. Άρα μιλά για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Είναι ένας φόρος τιμής στους ανθρώπους που έζησαν τη ζωή τους εδώ. Αυτοί είναι το ζωτικό αίμα της γης.
-Πιστεύεις ότι, μέσω της μουσικής σας, λειτουργείτε κατά κάποιον τρόπο ως φορείς της κληρονομιάς και της παράδοσης του τόπου σας;
Ελπίζω πως ναι. Και ελπίζω να το κάνουμε με ώριμο τρόπο. Να μπορούμε να τιμούμε την κληρονομιά μας αντί να την ντροπιάζουμε.
-Ξέρεις, για μένα εσείς και οι Enslaved είστε σαν τοπικοί ήρωες της σκηνής στη δυτική ακτή.
Δεν υπάρχουν και τόσες πολλές μπάντες στην περιοχή μας που να κάνουν αυτό το είδος μουσικής. Και τα δύο συγκροτήματα το κάνουμε εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια. Οπότε ναι, λίγοι και καλοί, που δίνουν βάση στην ίδια παράδοση και κουλτούρα.
-Όπως είπα πριν, τα τραγούδια σας στα Νορβηγικά, δίνουν το κάτι παραπάνω μέσα στον δίσκο, και μετά από κάποια χρόνια επέστρεψαν στη δισκογραφία σας. Πιστεύεις ότι η σύνθεση στίχων στα νορβηγικά είναι πιο προσωπική και πιο εκφραστική για εσάς;
Απολύτως. Ένας από τους λόγους που γράφουμε μερικές φορές στα νορβηγικά είναι ότι το λεξιλόγιό μας είναι πολύ πιο πλούσιο στη μητρική μας γλώσσα. Και ουσιαστικά είναι πιο εύκολο να γράψεις καλύτερους στίχους στα νορβηγικά παρά στα αγγλικά. Επίσης πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι το βρίσκουν εξωτικό. Μου αρέσουν, για παράδειγμα, οι Master's Hammer από την Τσεχία. Λατρεύω που έχουν όλα τα κομμάτια τους στη γλώσσα τους. Δεν χρειάζεται καν να ξέρω για τι μιλούν. Δεν έχω ψάξει καθόλου τις σημασίες των στίχων. Οπότε ναι, είναι προφανώς πιο εύκολο να εκφραστούμε όταν χρησιμοποιούμε τη μητρική μας γλώσσα.
- Σωστά. Και ξέρεις, είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, ειδικά στη Νορβηγία. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει αυτό, αλλά μου αρέσει πολύ που συνεχίζετε να ενσωματώνετε τον πολιτισμό και τη γλώσσα σας στη μουσική σας. Το βλέπω σε εσάς, στους Windir και σε άλλες μπάντες. Είναι πολύ όμορφο γιατί δημιουργεί μια διαφορετική αίσθηση και μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα...
Ναι, γιατί είμαστε περήφανοι για τον τόπο μας. Αγαπάμε το μέρος όπου ζούμε, την ακτογραμμή ακριβώς έξω από εδώ. Το βίντεο του Bloodborn είναι γυρισμένο μόλις δέκα λεπτά από το σπίτι μου. Και αυτό είναι το κλασικό τοπίο της δυτικής ακτής. Είναι κάτι που πραγματικά με γεμίζει ένταση και ενθουσιασμό. Δεν ξέρω, απλώς θέλω να μιλάω για αυτόν τον τόπο και όσα κρύβει μέσα του.
-Και η τελευταία μου ερώτηση: Τώρα που κυκλοφορείτε το νέο άλμπουμ σε λίγους μήνες, τι μπορούμε να περιμένουμε από το μέλλον; Υπάρχουν σχέδια για συναυλίες ή κάτι αντίστοιχο;
Φυσικά. Έχουμε αρκετές εμφανίσεις αυτό το καλοκαίρι, σε φεστιβάλ όπως το Hellfest και το Wacken Open Air. Πολύ ωραία φεστιβάλ. Δεν είναι τεράστιος αριθμός εμφανίσεων, αλλά για εμάς είναι αρκετές. Δεν περιοδεύουμε ιδιαίτερα συχνά. Αλλά έχουμε μερικά πολύ ωραία φεστιβάλ μπροστά μας. Και ελπίζω να μην περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι τον επόμενο δίσκο. Ήδη ξεκινάμε να βάζουμε μπρος τις μηχανές. Πολύ σύντομα θα αρχίσουμε να δουλεύουμε νέο υλικό. Μάλιστα, είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά άλμπουμ που μας έχουν μείνει αχρησιμοποίητες ιδέες από τις ηχογραφήσεις. Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε πάνω σε κομμάτια που δεν είχαν ολοκληρωθεί και που δεν θέλαμε να κυκλοφορήσουμε πρόωρα ή με κακό τρόπο. Οπότε θέλουμε να τα εξελίξουμε σωστά.
Γιάννης Χαρτζανιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου