GUS G-STEEL BURNER (Album Review)

 Ο Gus G πάντα είναι πολυπράγμων, πάντα είναι μέσα στα πράγματα, αλλά μια προσωπική του κυκλοφορία, κάπως μας έλειψε. Πέντε χρόνια μετά το "Quantum Leap", έρχεται το πέμπτο του άλμπουμ, με τον τίτλο "Steel Burner", φέρνοντας μαζί του νέους καλεσμένους, κάποιους παλιούς γνώριμους και φυσικά καταιγισμό riffs και solos, ως αναμενόμενο.

Σαν κιθαρίστας, ο Gus G έχει παίξει τα πάντα, ειδικά στις solo δουλειές του. Με το νέο του άλμπουμ τώρα, όμως επιστρέφει σε πιο κλασικές συνταγές, εστιάζει στο fan παρελθόν του, και το μπολιάζει με τον δικό του, μελωδικό και τεχνικό χαρακτήρα. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, μιλάμε, πως το "Steel Burner" έχει έναν πιο καθαρόαιμο 80s/90s heavy metal χαρακτήρα, δίχως επουδενί να λείπουν οι shredding στιγμές του.

Ευθύς εξ αρχής, με το ομώνυμο κομμάτι, μπαίνουμε σε μια κιθαριστική ατμόσφαιρα, φουτουριστική, αλά Blade Runner, με τραχιές κιθάρες και γρήγορα solos, σαν ένα intro για τη συνέχεια. Εκεί είναι που θα ζήσουμε μια back to the future διάθεση, με power πινελιές να ζωγραφίζουν σε έναν ρετρό heavy καμβά, αρχικά με το "Nothing Can Break Me" και τη Metal Queen, Doro Pesch, σε ένα γεμάτο ενέργεια σκηνικό, κι έπειτα με το δραματικό και αιχμηρό "Dancing With Death" και τη χαρακτηριστική φωνή του μεγάλου Matt Barlow. Στη συνέχεια το instrumental "Advent", ως πρώτο (ανεπίσημο) δείγμα γραφής αυτής της δουλειάς, ενώνει στιγμές μεταξύ του σήμερα και του προ 5ετίας "Quantum Leap", με περιπετειώδεις κιθαριστικές στιγμές κι ένα μελωδικό τριπάρισμα, όπως αντίστοιχα και το "What If" που έρχεται πιο upbeat. 

Στο "Frenemy" πατάμε σε πιο γκαζιάρικα hard rock μονοπάτια, ταιριαστά με τη χροιά του Ronnie Romero των Rainbow κι Elegant Weapons, ενώ το "My Premonition" με τον ίδιον πάλι πίσω από το μικρόφωνο πάει τον νου σε πιο καλοκαιρινές, AOR φαντασιώσεις, σε αντίθεση με το σχεδόν ιντερλούδιο, ανάμεσα, το "Confession" που ακολουθεί μια πιο heavy blues λογική, πολύ κοντά σε αυτήν του προσωπικού αγαπημένου του Έλληνα μουσικού, Gary Moore. Ακόμα πιο heavy όμως και γυρνώντας σε μια ατμόσφαιρα απόλυτου δυναμισμού, έρχεται το εκρηκτικό "No One Has To Know" με τον Dino Jelusick, γνωστό για τις συνεργασίες του με Trans-Siberian Orchestra και τους Whitesnake. Τέλος, το "Closure", μας αφήνει με μια γλυκόπικρη γεύση, τεχνική μα και αισθαντική.

Αν ανατρέξουμε στην προσωπική δισκογραφία του Gus, βλέπουμε τι πειραματισμούς έχει κάνει, τι έχει δοκιμάσει και πως έχει προοδεύσει. Όλα αυτά ενδεχομένως να φαίνονται σαν μια ιστορία που μας οδηγεί τώρα εδώ. Οπότε ένα άλμπουμ πιο προσανατολισμένο σε κλασικές metal φόρμες, από σίδερο κι ατσάλι, αλλά και λίγο τσαχπινιά, όπως αρμόζει σε κάθε βιρτουόζο που σέβεται τον εαυτό του, φαντάζει σαν φυσικό επακόλουθο. To "Steel Burner" ενώνει όλα όσα ξέρουμε κι έχουμε ακούσει από τις χρυσές δεκαετίες του κλασικού σκληρού ήχου, μαζί με την κιθαριστική, καλλιτεχνική αρτιότητα. Αν οι Firewind μπορούσαν με τον ήχο τους να ενώσουν γενιές και ύφη με το power metal τους και τις μελωδικές γραμμές τους, αυτό εδώ το άλμπουμ έρχεται για το πως ένας μεγάλος καλλιτέχνης της νεότερης γενιάς μεταφράζει τις επιρροές του, και τα στάνταρ ακούσματα όλων μας, χωρίς να τις παραφράζει, με έναν δικό του, ταυτόσημο τόνο. Έτσι κλείνοντας, στα δικά μου αυτιά, ίσως είναι αυτό που πάντα ήθελα να ακούσω από ένα σόλο άλμπουμ του Gus G, σαν unpopular opinion, εκεί που οι περισσότεροι ήθελαν και θέλουν shredding κυκλοφορίες.

(9/10)

Γιάννης Χαρτζανιώτης