ULVER-NEVERLAND (Album Review)

Σαν κεραυνός εν αιθρία, οι Ulver ανακοίνωσαν στα τέλη της περασμένης χρονιάς την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου. Το "Neverland" εξίσου ξαφνικά, μας έδωσε και μια άλλη οπτική στον μουσικό χαρακτήρα της μπάντας, με πιο ξέφρενα, για τα δικά τους δεδομένα, στοιχεία, κόντρα στα noir των τελευταίων ετών, αλλά και πως από τα έλατα του "Bergtatt", φτάσαμε σήμερα στους φοίνικες. Η τελευταία μέρα του 2025 μας επιφύλασσε όλα αυτά στο 19ο πόνημά τους, για να το ακολουθήσουμε και να εμβαθύνουμε στις αρχές του νέου έτους.

Έχουμε δει κατά καιρούς, black metal καλλιτέχνες να κάνουν ένα break από τους δικούς του ήχους με ένα synthwave έργο, όπως ο Teloch των Mayhem με το project του, Bergeton ή και οι συμπατριώτες μας, Hail Spirit Noir. Η περίπτωση των Ulver βέβαια, μπορεί να είναι κάπως διαφορετική, μιας και από το μαυρομεταλλικό γίσνεσθαι έχουν αποκοπεί εδώ και δεκαετίες, αλλά το σκοτάδι ανέκαθεν ήταν στο DNA τους. Εδώ, εντείνοντας το κομμάτι της νοσταλγίας και της φαντασίας, δημιουργούν ένα σκηνικό ανάλογο της Χώρας του Ποτέ Ποτέ, του μαγικού αυτού νησιού, και ηχητικά αντίστοιχα, δημιουργείται ένα ψυχεδελικό τριπάρισμα, ταξιδιάρικο και ιδιαίτερο. 

Ως προς τα μουσικά καθαρά, το λεγόμενο synthwave είναι το περίβλημα για το σύνολο του δίσκου, με το 80s vibe να είναι ισχυρό, ενώ ενδοσκοπικά, παρατηρούνται ambient  στοιχεία όπως στο εναρκτήριο "Fear In A Handful Of Dust" και τα "Weeping Stone" και "Horses Of The Plough", καθώς επίσης και industrial καταβολές στο "They're Coming!The Birds!" και "Hark!Hark! The Dogs Do Bark!" αλλά και μια dark pop αύρα, έντονα μελαγχολική μέσα από τα "Elephant Trunk" και "Pandora's Box". Αισθητικά δε, όλα αυτά με τις ομοιότητες και τις διαφορές τους, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια αρμονική ροή, σαν ένα μεγάλο soundtrack με ποικίλες ταυτότητες για κάθε κομμάτι ξεχωριστά. Επίσης τα παραμορφωμένα samples και τα εύθραυστα beats δείχνουν πως ακόμα και στα πιο ζωηρά σημεία τους, πάλι η ευαισθησία και ο σκεπτικισμός υπερτερούν, όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει στο καταληκτικό "Fire In The End". Μεταξύ άλλων, μπορεί οι Νορβηγοί να ξεφεύγουν από τις νόρμες των τριών τελευταίων τους δίσκων, και να πατούν σε διαφορετικά μονοπάτια με έντονα beats και εκκεντρικές κλιμακώσεις, αλλά φαίνεται πιο μυαλό κρύβεται από πίσω. Το μυαλό αυτό, του Garm, θα έπρεπε να έχει βάλει και τη φωνή του σε διάφορες στιγμές του δίσκου, κάνοντας το ακόμα πιο γκράντε, ειδικά στις πιο βαριές ή πιο δραματικές πτυχές του άλμπουμ, αλλά και ως instrumental, πάλι έχει  κάτι μοναδικό.

Εν κατακλείδι, η μοναδικότητα των Ulver είναι άπιαστη, που και να θέλει κάποιος να αντιγράψει ένα μέρος του στυλ τους, πάλι κάτι θα λείπει, κι αυτό είναι η ψυχή. Το "Neverland" πρωτίστως βγάζει ψυχή, μετά ευφυία, και μετά ταλέντο, σε ένα σύνολο που όντως κάποια στιγμή στην καριέρα τους θα έπρεπε να υπάρχει. Οι επιρροές από τα εμβληματικά για την καριέρα τους, "Lykanthropen Themes" ή "Perdition City" είναι αρκετά φανερές, αλλά πιο πολύ φαντάζουν σαν τη "βενζίνη", για τη χρονομηχανή που έβαλαν τώρα μπροστά, που οι 50ρηδες θρύλοι έβαλαν στο σήμερα, τη δική τους εικόνα για μουσικές βγαλμένες από τη χρυσή δεκαετία. Συν τοις άλλοις όμως, πέρα από κάθε ίντριγκα και πειραματισμό, αποτελεί και το έναυσμα για μια άλλη πορεία των Ulver έπειτα από τον θάνατο του Tore Ylwizaker.

(8/10)

Γιάννης Χαρτζανιώτης